Γράφει ο Νίκος Σάνσης
14 Φλεβάρη και η ανθρωπότητα γιορτάζει το ελιξίριο της ίδιας της, της ζωής.
Τον Έρωτα.
Δυνατός και απρόβλεπτος σαν τον πάτερα του θεό Άρη, όμορφος και τρυφερός σαν τη μητέρα του θεά Αφροδίτη. Ταγοί της κατανάλωσης, επιστράτευσαν τον καθολικό Άγιο Βαλεντίνο, να χαρίσει το όνομα του, στον εωθινό εορτασμό της ημέρας.
Ο έρωτας Θεός της αγάπης και του πάθους, πάντα ζούσε, ζει, και θα ζει, διαφεντεύοντας την ψυχή του ανθρώπου, ποτίζοντας την με αντίθετες γεύσεις.
Γλυκαίνει και πικραίνει. Θεραπεύει και πληγώνει. Ανασταίνει και θανατώνει. Ακραίες επιρροές στον ανθρώπινο νου.
Πηγή πνευματικής ανάτασης, έμπνευσης και δημιουργίας, όταν ξημερώνει σαν τον ήλιο.
Πηγή ψυχικής καταρράκωσης, όταν δύει και χάνεται μες την νύχτα.
O άνθρωπος πάντα θα τον ζητά κοντά του. Από τα χρόνια της ανέμελης νιότης του, στην ωρίμανση της σκέψης και του σώματος, έως τα δύσκολα μενεξεδένια γερατειά. Γιατί ο έρως χρόνια δεν κοιτά και όπου βρεθεί χορεύει, όπως έλεγε το παλιό τραγούδι.
Ο άνθρωπος πρέπει να ερωτευτεί για να ζήσει. Και μέσα από τον έρωτα να δημιουργήσει μια νέα ζωή.
Γιατί ο έρωτας είναι η ίδια η ιστορία του ανθρώπου.
Η γέννηση, η ζωή, ο θάνατος.
Από αυτόν θα εμπνευστεί για να γράψει αριστουργήματα εικαστικής τέχνης.
Από αυτόν θα τυφλωθεί, και θα καταστρέψει, στα πόδια κάποιας φρικτής θεάς ζήλιας, ότι με τόσο κόπο έφτιαξε.
Σήμερα λένε ότι ο έρωτας και η αγάπη έγιναν θυσία στο βωμό μιας καθημερινής υλικής φθοράς.
Λάθος, αφού ο άνθρωπος ακόμα ζει. Και εφόσον ζει, σαν συστατικό κάθε ανθρώπινης υπόστασης, πάντα θα υπάρχει.
Απανταχού, λοιπόν άνθρωποι, της γης, χαρείτε τον προπομπό θεό, αγάπης, χαρίζοντας ένα λουλούδι, σε όποιον η όποια αγαπάτε, όχι μόνο στις 14 Φλεβάρη, μα κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή…
