της Βικτώριας Τράπαλη
Είχα τη χαρά να γνωρίσω την Τόνια Ζαραβέλα κοντά δυο χρόνια πριν. Μας έφερε σε επαφή ο στενός μου φίλος και πρώην καθηγητής της Κομνηνός Αργυρέλλης: «Σου στέλνω ένα κείμενο να το δεις,» βρήκα μια μέρα στα mail μου. «Είναι μια παλιά μου μαθήτρια, εξαιρετικό ταλέντο.»
Είδα, λοιπόν, το κείμενο, το οποίο πραγματικά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, «έλεγε», οπότε ήρθα σε επαφή με την Τόνια, κι από κει και πέρα δουλέψαμε πολύ μαζί. Μου έμαθε και – ελπίζω – της έμαθα. Και την έβλεπα να ανοίγεται, να περιγράφει τον κόσμο της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ, του Μάρκου Δραγούμη, από τα 16 της τότε χρόνια με μια απίστευτα διεισδυτική ματιά. Σα να καταλάβαινε δρώμενα και καταστάσεις με ένα εύρος που ξεπερνούσε εκατομμύρια φορές τις βιωματικές της εμπειρίες. Ιδιαίτερο κορίτσι, προικισμένο με αυτό που λέμε «αντίληψη του ανθρώπου».
Σήμερα, μετά από μετρήσιμη παρουσία ως έγκριτη δημοσιογράφος στο νησί, στα 17 της, μας αποκαλύπτεται εξ ολοκλήρου, περιγράφοντας στο άρθρο της στο Aegina News με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ό, τι ακριβώς αισθανόμαστε χωρίς να μπορούμε να το διατυπώσουμε με τόση ακρίβεια, όλοι εμείς οι δυο και τρεις φορές την ηλικία της. Χειρουργικό νυστέρι τα λόγια της για την κατάντια που ζούμε.
Αλλά αν αυτή η κατάντια τρέφει παιδιά σαν τη Ζαραβέλα, το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει.
(από ρεπορτάζ για το Δημοτικό Συμβούλιο της 15ης Φεβρουαρίου 2013)
Ο παραλογισμός της χρονικής διάρκειας απογοητεύει τους λιγοστούς, μετρημένους σε μισή ντουζίνα δάκτυλα, πολίτες που σπεύδουν στις συνεδριάσεις. Η παιδιάστικη συμπεριφορά μεμονωμένων και διαφορετικών, σχεδόν κάθε φορά συμβούλων παραπέμπει σε συζητήσεις-λογομαχίες περί πατρότητας έργων ή απραγματοποίητων υποσχέσεων. Οι τοποθετήσεις πότε καταλήγουν σε αλήθειες -κατά βάση- πικρές, άλλοτε σε θέσεις του άφταστου που καμιά σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές διαστάσεις των πάμπολλων και συγκοινωνούντων προβλημάτων του νησιού. Η Αίγινα της πρώτης πρωτεύουσας, όπως με καμάρι προσφωνείται πάντοτε, μετρά την αίγλη της μέσα σε σκουπίδια και λακκούβες, χρέη και επιτροπές για τους τίτλους, για δυο γεμάτες σελίδες. Οι αιρετοί δεκατριών -και πλέον- χιλιάδων δημοτών, προοικονομούν λύσεις που στο βωμό της προσωπικής κόπωσης θυσιάζονται για ένα πρόχειρο και χιλιομιλημένο ψήφισμα βαρύνουσας, ωστόσο, σημασίας· το ανώτατο θεσμικό όργανο του νησιού, φθίνει με ολοφάνερες τις ουλές της έκπτωσης.
Λογομαχίες Περί Έργων και Υποσχέσεων
