Τους Ρεμπέτ Ασκέρ τους γνωρίσαμε τελευταία, μέσα από τις παραστάσεις τους Κυριακή μεσημέρι στα Περδικιώτικα. Και τους αγαπήσαμε. Φαίνεται ότι μας αγαπήσαν κι αυτοί. Οπότε, τη Δευτέρα το μεσημέρι ήρθαν να πιουν μαζί μας ένα κρασί, πριν φύγουν ξανά για την Αθήνα. Θέλαμε να τους κεράσουμε για την ευχαρίστηση που μας είχαν προσφέρει, και δέχτηκαν. Τελικά, μας κεράσανε εκείνοι. Μουσική κι αλήθεια.
****
Το ραντεβού δόθηκε στο καφενείο του Ρήγα, όπου μαζεύεται καθημερινά κόσμος με ντοκουμέντα πίσω του. Να παίξει μια ξερή, να πιεί ένα τσίπουρο, και το τι κρύβει ο καθένας από μνήμες κι εικόνες και λαχτάρες, ούτε να το συζητάς. Δέκα ζωές δε θα σου φτάσουν να το ψάξεις. Κι έρχονται, λοιπόν, οι Ρεμπέτ Ασκέρ, για την ακρίβεια δυο μέλη της κομπανίας, ο Λεωνίδας ο Κιούσης, κι η Χριστίνα Μπεθάνη, κι όπως τυχαίνει να έχουν διάθεση, αρχίζουν και τα «λένε.» Με τραγούδια φορτωμένα ιστορίες.
Και σηκώνονται τα στοιχειά και τα τέρατα γύρω μας κι αρχίζουν να χορεύουνε. Πιάνουμε όλοι το τραγούδι. Δεν ξέρω νομισματικά τι γίνεται, αλλά εκείνη την ώρα όλος ο περίγυρος, καμία σχέση με αναπτυξιακά προγράμματα. Μια αληθινή αναβίωση του ρεμπέτικου. Απρόοπτη. Κι ανεπανάληπτη
Β. Τράπαλη
φωτογραφίες Κομνηνός Α.
