Βλέπεις ανθρώπους – τρωκτικά, εμετικούς στην όψη και τη συμπεριφορά, να διατυπώνουν δολοφονικές σκέψεις, είτε σαν ενδεικτικό της νοοτροπίας τους αστειάκι, είτε στα σοβαρά. Κορυφαία πινελιά, «θα τους κάναμε σαπούνια, αλλά μπορεί να μας φέρνανε φαγούρα.» Κάπως έτσι το λένε. Μιλάνε για χρώματα και για φυλές, για τραγωδίες και οδύσσειες αιώνων. Για μωρά παιδιά κι ανήμπορες, εγκλωβισμένες υπάρξεις. Έχουν σκεφτεί ότι μπορεί κι οι ίδιοι να αποτελούν μια συγκεκριμένη «φυλή» που καμιά σχέση δεν έχει με το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού;
Κι εμείς, έχουμε σκεφτεί ότι αν δε θέλουμε να είμαστε συνυπεύθυνοι στην εξάπλωση της λέπρας που κουβαλάνε μέσα τους, οφείλουμε να τους απομονώσουμε αντί να δίνουμε τον παραμικρό χώρο σ’ αυτή τη σαπίλα; Κανέναν δεν προειδοποιούμε, κανέναν δεν ενημερώνουμε, ανακατεύοντας έναν τέτοιο λάκκο με σκατά. Απλά βρωμίζει παραπάνω ο τόπος, σε μια περίοδο που μας φτάνει και μας περισσεύει το ήδη υπάρχον σκουπιδαριό.
Β. Τράπαλη
