Ένα από τα καλύτερα νέα της περασμένης βδομάδας ήταν η πρόσκληση τριών κοριτσιών της ομάδας βόλεϊ του νησιού στην προ-εθνική Ελλάδας. Επιδιώξαμε να τις συναντήσουμε, για να γνωρίσουμε από κοντά αυτά τα παιδιά που κατά τεκμήριο παλεύουν τους στόχους τους, μπας και κλέψουμε μια στάλα κουράγιο. Ή ελπίδα.
Ε, κι ήρθαν τρεις δίμετρες κούκλες, με καθαρά πρόσωπα και πεντακάθαρα μάτια, αλλά το κυριότερο, μ’ ένα μυαλό ξυράφι. Πρόκειται για τις Ιωάννα Βογιατζόγλου, (1,81 ύψος, ετών 13), την Ιρένα Τζινιέρη, (1,73 στα 13 της), και Αθανασία Τζώνη, (1,78 στα 14). Καινούρια φουρνιά. Με καλά μαντάτα φορτωμένη, μέσα στο χάος που καταφέραμε να της παραδίδουμε.
Α. L. «Πώς έγινε το θαύμα, κορίτσια, και τι σημαίνει για σας;»
Ομόφωνα απαντάνε, συμπληρώνοντας η μια την άλλη, πως το θαύμα το οφείλουν κυρίως στον προπονητή τους Κυριάκο Καμπερίδη, που τις ανέλαβε πριν 1,5 χρόνο, σε συνθήκες δύσκολες κι ανεπαρκείς, και τις έκανε αθλήτριες, αγωνίστριες, κι εντέλει νικήτριες, έστω κι αν δεν έχουν ακόμη ούτε μια νίκη σαν ομάδα. Τα παίρνουμε από την αρχή.
Η ομάδα βόλεϊ γυναικών της Αίγινας ιδρύθηκε πριν 1,5 χρόνο και ξεκίνησε με μαθήτριες της 6ης Δημοτικού, ή 1ης Γυμνασίου, ενώ ο κανόνας είναι να ξεκινάς με 6χρονα κι 7χρονα παιδιά, ψάχνοντας τα ταλέντα που μπορεί να κρύβουν μέσα τους. (Σήμερα υπάρχει και τέτοιο τμήμα στο νησί). Φιλοξενείται σε εγκαταστάσεις του ΕΠΑΛ, και το όλο εγχείρημα στήθηκε με πρωτοβουλία μεμονωμένων ατόμων, χωρίς καμία βοήθεια από το δήμο ή την πολιτεία. Στη μέχρι τώρα πορεία της η ομάδα δεν έχει σημειώσει καμία νίκη, προφανώς γιατί μόλις ξεκινάει ως περιπέτεια, κι ωστόσο έχει μια δυναμική που την κάνει να ξεχωρίζει: η μόνη τοπική ομάδα από την οποία προσκλήθηκαν 3 κορίτσια για την προ-εθνική, ήταν η αιγηνίτικη. Για να φτάσουν εκεί, προπονούνται καθημερινά, 7 μέρες τη βδομάδα, χειμώνα καλοκαίρι 2.30 ώρες την ημέρα (κι αν κάποια δε μπορεί λόγω φροντιστηρίου π. χ.) αναπληρώνει το κενό με προγραμματισμένη κατά μόνας προπόνηση. Τι τους έχει προσφέρει όλη αυτή η προσπάθεια;
Η Αθανασία απαντάει «Αυτοπεποίθηση.»
Η Ιωάννα ότι «Βλέπουμε πώς αντιδράμε στις δύσκολες στιγμές και καταλαβαίνουμε καλύτερα το χαρακτήρα μας.»
Η Ιρένα πως για εκείνη «Είναι μια καινούρια ζωή. Μπαίνεις σε νέο πρόγραμμα, νέες συνήθειες, αποκτάς άλλες αντιλήψεις, φεύγουν οι προκαταλήψεις σου.»
Α. L. «Με ποιο τρόπο το εννοείς αυτό;»
Ιρένα: «Όταν είσαι σε μια ομάδα είσαστε όλοι ίσοι, δε μπορείς να πεις αυτός είναι κατώτερος από μένα κι εγώ ανώτερος.»
Και τι μουσικές ακούν;
Λίγο πολύ ποπ, ξένη και ελληνική (υποσχόμαστε να αφιερώσουμε το τραγούδι της ημέρας στα γούστα τους.)
Από βιβλία και διαβάσματα; Μοιρασμένα εδώ τα πράγματα, της Αθανασίας αρέσει η Τελευταία Μαύρη Γάτα του Τριβιζά, της Ιωάννας ο Χάρι Πότερ, η Ιρένα προτιμάει να διαβάζει άρθρα, και μάλιστα άρθρα ιατρικά.
Τρεις κόσμοι, πανέμορφοι, διαφορετικοί, αναπτυσσόμενοι, δεμένοι σα γροθιά μεταξύ τους.
Στις ελεύθερες ώρες, βέβαια, υπάρχουν και φτερουγίσματα καρδιάς (ε, έφηβοι είμαστε), και βόλτες. Με την παρέα, με την ομάδα κυρίως, ποδαράτα, ποδηλατάδα, ανάλογα.
Α. L. «Όλο αυτό που λέμε οικονομική κρίση, σας επηρεάζει καθόλου; Έχει ακουμπήσει την πραγματικότητά σας;»
Απαντάνε ότι σαφώς ναι. Κυρίως κοιτάνε πώς να φτιάξουν τη διάθεση στους γονείς τους, που δείχνουν να τους έχει πάρει από κάτω αυτή η ιστορία, η Ιρένα προσθέτει ότι και στην προσωπική τους προσπάθεια, στον αθλητισμό, νιώθει τις επιπτώσεις της ανέχειας. «Δεν υπάρχουν λεφτά για βασικές εγκαταστάσεις. Δε βοηθάει καθόλου ο Δήμος.»
Τι θα ήθελαν αν έβρεχε ο ουρανός δώρα;
Ένα καλύτερο γήπεδο, γιατί το ταβάνι είναι πολύ χαμηλό, και το δάπεδο από τσιμέντο, όπου εύκολα τραυματίζεσαι αν πέσεις. Γενικά, ένα κλειστό γήπεδο, για όλες τις χρήσεις θα ήθελαν αν έβρεχε ο ουρανός τα δώρα του.
Κι από παράπονα;
«Ο Δήμος δε δίνει τόση σημασία…»
«Δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τη νέα γενιά…»
«Έχουν απορροφηθεί όλοι με την οικονομική κρίση, κι είναι συνέχεια τόσο στο θα και θα και θα, που τελικά δε γίνεται τίποτε….»
«Αν η κοινωνία ήταν πιο δεμένη…»
«Δεν τους ενδιαφέρει η προσπάθειά μας, που προπονούμαστε, δεν έρχονται ποτέ σ’ ένα αγώνα…»
Λέμε κι άλλα. Πως το βόλεϊ είναι το άθλημα που απαιτεί το μεγαλύτερο συντονισμό, το μεγαλύτερο βαθμό αντίληψης απ’ όλα τα ομαδικά αθλήματα, γιατί απλά το ατομικό λάθος αυτόματα βαραίνει όλη την ομάδα, και δε σώζεται, ούτε με τρίπλες, ούτε με ατομικούς ηρωισμούς. Τα μελλοντικά σχέδια είναι ότι άμεσα θα πάνε να βρουν την υπόλοιπη ομάδα για μια απογευματιάτικη βόλτα (σαν οικογένεια είμαστε, στο σχολείο μαζί, στην προπόνηση, σε όλα,) και μακροπρόθεσμα θέλουν να γίνουν οι δυο γιατρίνες κι η μια δασκάλα. Τον πρωταθλητισμό τον έχουν καθόλου στο νου τους;
«Είναι δύσκολο να κάνεις πρωταθλητισμό στην Ελλάδα,» αλλά το βόλεϊ δε θα το παρατήσει καμιά τους, και θα το πάνε μέχρι εκεί που θα τις πάει.
Ένα ερώτημα εκτός συνέντευξης: εντάξει, δεν είμαστε έτοιμοι να σηκωθούμε από τον καναπέ για την έρμη την επανάσταση, αλλά είμαστε τουλάχιστον έτοιμοι να σηκωθούμε και να πάμε σήμερα, Κυριακή 14 Απριλίου στις 12.30 το μεσημέρι στο γήπεδο βόλεϊ του ΕΠΑΛ για τον αγώνα που δίνει η ομάδα μας με την ομάδα του Ρέντη; Γιατί ο Στουρνάρας αποκλείεται να πάει για μας.
Υ. Γ. Και μήπως να ξανασκεφτεί το δημοτικό συμβούλιο τη μοιρασιά των κονδυλίων ανάμεσα ΚΕΔΑ κι αθλητικές δραστηριότητες;
Β. ΤΡΑΠΑΛΗ
Φωτογραφίες Νικήτας Παπαϊωάννου
