Είχα ένα φίλο που όποτε συνέβαινε κάτι απίστευτο έλεγε «από τα ανέλπιστα», είτε ήταν για κακό, είτε για καλό. Του έπεφτε, ας πούμε, ένα κεραμίδι στο κεφάλι, κι ανέκραζε: από τα ανέλπιστα!
Κάπως έτσι μου ήρθε κι εμένα να ανακράξω στο καλόγουστο και νοικοκυρεμένο καφενείο του Γαρυφάλλου δίπλα στην Παναγίτσα σήμερα το μεσημεράκι.
Έχουμε πάει με τον Δημήτρη Τσιμπούρη για μια συνέντευξη με αφορμή το βιβλίο του που θα αρχίσει να αναρτά σε συνέχειες το AeginaLight και καθόμαστε στον ΚΑΝΟΝΙΚΑ εντελώς υπαίθριο χώρο ο οποίος ωστόσο έχει κλειστεί με νάιλον κι αυθαίρετες κατασκευές όπως σε πολλά μαγαζιά της παραλίας (πρωτοβουλία της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Είναι σίγουρα σύννομη;}
Μαζί μας και το Μαρικάκι, πανταχού παρών στα δρώμενα της καθημερινότητάς μας. Το Μαρικάκι στα 2,5 χρόνια της ζωής του έχει πάει θέατρο, σινεμά, σε βραδιές του Λαογραφικού, σε ταβέρνες και μπαράκια, από την Αυλή και τα Περδικιώτικα ως την Ελιά και το καφενείο του Ρήγα. Στο Αιάκειο, στην Τασούλα και τον κύριο Μιχάλη, παντού τέλος πάντων, κλειστούς κι ανοιχτούς χώρους, και καθώς είναι σκυλί, είναι τυχερό που ζει σ’ ένα τόσο φιλόζωο νησί. Σήμερα ωστόσο στάθηκε άτυχο. Μόλις καθίσαμε στον ΚΑΝΟΝΙΚΑ υπαίθριο χώρο ήρθε ένας νεαρός να μας πει πως έπρεπε να βγούμε έξω γιατί δεν επιτρεπόταν σκυλί σε κλειστό (;) χώρο. Μας πρότεινε αν θέλαμε να πάμε στα τραπεζάκια πάνω στη θάλασσα. Να υπάρχει και μια απόσταση, τέλος πάντων.
Ο Τσιμπούρης κι εγώ κοιταχτήκαμε, κοιτάξαμε και το Μαρικάκι, κι είπαμε, άσε, πάμε αλλού
Υ. Γ. Στου Τσία μας καλοδέχτηκαν, ανθρώπους και σκυλί μαζί, και κάναμε την κουβέντα μας, μ’ ένα ούζο κι ένα μεζέ μούρλια.
Β. Τράπαλη
