γράφει ο Νίκος Σάνσης
Ήταν Απρίλης του 57 αν δεν με απατά η μνήμη μου. Εκείνο το βράδυ στο σπιτικό μου έδινα μια μάχη της ζωής μου, από αλλεργική δηλητηρίαση. Θυμάμαι το φως της λάμπας σκεπασμένο με μπλε χαρτί, αυτό που έντυναν τα τετράδια για να μην με κτυπάει στα μάτια. Οι δικοί μου ήσυχοι πια μετά την κρίση, όπως τους είπε ο γιατρός, καθόντουσαν κολλημένοι στο ραδιόφωνο του δωματίου. Άκουγαν τους αλαλαγμούς και τις ιαχές από τον Κυπριακό λαό για την επιστροφή του Μακαρίου στην Κύπρο ,από τις Σεϋχέλλες. Τον τόπο εξορίας που τον είχε στείλει ο σκληροτράχηλος διοικητής των Βρετανικών στρατευμάτων κατοχής και διοικητής Χάρντινγκ. Είχε αποφασιστεί από την Βρετανία η διοίκηση του νησιού, με την μορφή της ανεξαρτησίας, και αυτονομίας, να ανατεθεί το 1960 στον αρχιεπίσκοπο. Δεν πήγαινε άλλο. Καραολήδες και Δημητρίου είχαν ποτίσει πολύ το χώμα της μεγαλονήσου με αίμα.
Πάμε στο 1964. Ο Μακάριος έχει για τα καλά αναλάβει τα ηνία. Όμως τα πράγματα δεν ησυχάζουν. Απόπειρες δολοφονίας ίντριγκες μυστικές δείχνουν να μην πολύ καταπίνουν τον ιερέα. Στην Αθήνα εκλέγεται η Ένωση Κέντρου, και ο Γιώργος Παπανδρέου, δίνει αμέσως εντολή στον στρατηγό Τσολάκα να φτιάξει ειδικό σώμα στρατού την ΕΛΔΥΚ και να προστατεύσει το νησί. Η κατάπτυστη συμφωνία του 59 με Ελλάδα Αγγλία και τώρα και την Τουρκία συν εγγυήτριες δυνάμεις, άνοιγε στους τελευταίους την όρεξη. Τις οχυρώσεις τις είδα με τα μάτια μου το 65 και το 66 που επισκέφτηκα την Κύπρο στην Κερύνεια, θυμίζοντας μου κυριολεκτικά την ταινία «Τα κανόνια του Ναβαρόνε». Αστακός το νησί.
Όμως η μοίρα και τα υπόγεια μυαλά άλλο επιθυμούν. Έτσι μετά το 67 με την χούντα και με πρωθυπουργό τον συνταγματάρχη Παπαδόπουλο, στην Ελλάδα, εκεί στον Έβρο απέναντι στον Τούρκο πρωθυπουργό Ινονού, παίζεται η πρώτη ζαριά προδοσίας, με το να αποσυρθεί η ΕΛΔΥΚ από το νησί.
Το 74 με τον άλλο δικτάτορα τον Ιωαννίδη θα παιχτεί το υπόλοιπο κομμάτι με την τελική τραγωδία την διχοτόμηση και κατάληψη του μισού νησιού από τους Τούρκους. Τα έζησα αυτά τα γεγονότα από κοντά, όταν υπηρετούσα στην αεροπορία.
Τα χρόνια περνούν και το μισό ελληνικό κομμάτι της μεγαλονήσου προσπαθεί να σηκωθεί στα ποδια του και να προκόψει. Έτσι γίνεται σιγά σιγά τόπος χρηματοοικονομικού παραδείσου με χαμηλά επιτόκια δανεισμού με ψηλά επιτόκια καταθέσεων, με ιδανικό πάρκο χιλιάδων offshore εταιριών με καταθέσεις 7 φορές πάνω από το ΑΕΠ. Όλοι το ξέρουν. Ολοι το αποδέχονται. Όμως ανακαλύπτονται στις ΑΟΖ μεγάλες ποσότητες αερίου που το νησί θα πρέπει να τις εκμεταλλευτεί, κάποιο πρωινό. Ο Γιάννος Κρανιδιώτης υφυπουργός εξωτερικών της Ελλάδας δίνει τεράστιο αγώνα, πριν σκοτωθεί, να πείσει την Ευρώπη να δηχθεί την Κύπρο στην ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που υλοποιείται ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ το 2004.
Όμως τα τύμπανα της οικονομικής κρίσης άρχισαν να κτυπούν από το 2009. Έτσι φτάνουμε σήμερα στο 2012 και 2013, και αυτοί που έκαναν αποδεκτή την είσοδο της στη ευρωπαϊκή οικογένεια να θελήσουν να διορθώσουν αυτά που εν μέρει έκαναν πως δεν γνώριζαν. Φοβερός ο πόλεμος του δολαρίου με το ευρώ. Πρέπει και το ρώσικο μαύρο ρούβλι να πληρώσει το ανάλογο τίμημα. Και το νησί πάλι σε δεινή κατάσταση. Κούρεμα καταθέσεων. Πιθανή διάλυση όλου του ιστού των χρηματοοικονομικών εργασιών του. Πισωγύρισμα προόδου. Λάθη τεράστια από τους Κύπριους πολιτικούς, που αποκαλυψαν τον βασιλέα της εκεί ευμάρειας, γυμνό από ρούχα σαν το παραμύθι του Άντερσεν.
Και ο Κυπριακός λαός όρθιος πάλι στο μετερίζι του κινδύνου για την επιβίωση. Όμως ψύχραιμος, ρεαλιστής, με μια διοίκηση φτιαγμένη από Βρετανικά πρότυπα θα ξαναδώσει την μάχη να σταθεί στα πόδια του. Δεν φοβάται, γιατί τόσα χρόνια έχει μάθει, να μάχεται, να παλεύει, να θυσιάζεται. Και πάλι πιστεύει πως δεν θα ηττηθεί, γιατί αυτή η πίστη του, στο διάβα των χρόνων, έγινε λάβαρο νικης σε κάθε δυσκολία.
Έτσι, το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο, στο πέλαγος, και στις ορέξεις των εκάστοτε μεγάλων της υφηλίου, Άγγλων, Αμερικανών, και τώρα Γερμανών, συνεχίζει να γράφει την ατέλειωτη μαχητική του ιστορία…………….
