Βικτώρια Τράπαλη
Η κουβέντα με το Νίκο Μαρίνο ξεκινάει με αφορμή την πρωτοβουλία του, κατά κοινή ομολογία σοβαρού κι έγκυρου, blog του, «τα εΝ οΙΚΟ», να συμπράξει στη διοργάνωση της πρώτης στον νησιώτικο ελλαδικό χώρο διημερίδας αντιμετώπισης επειγόντων περιστατικών. Η διημερίδα θα λάβει χώρα στο ξενοδοχείο Δανάη στις 6 και 7 Απριλίου, {http://aeginalight.gr/article.php?id=15799} κι όταν μας ήρθε το δελτίο τύπου φυσικά το αναρτήσαμε. Το αποτέλεσμα ήταν πάνω από 250 επισκέψεις. Που σημαίνει ότι η πρωτοβουλία αυτή είχε αποτέλεσμα, ακούμπησε πάνω σε μια πραγματική ανάγκη – το ζητούμενο της εποχής. Υπήρξαν και γκρίνιες, βέβαια, σχόλια καχύποπτα ως προς το εγχείρημα και τα παρασκήνιά του, που εν πρώτοις σου έδιναν την αφορμή να ξαναπείς μέσα σου «τι μικρόψυχοι που είμαστε, σα φάρα, τίποτε καινούριο να μη δούμε θετικά;» Στο κάτω – κάτω, στη διημερίδα θα εκπαιδευτούν δωρεάν, ενώ το κανονικό κόστος είναι 300 – 400€ το άτομο, πάνω από 140 άνθρωποι, (δυστυχώς ήδη υπερπληρώθηκαν οι θέσεις για συμμετοχή), ανάμεσά τους όχι μόνο νοσηλευτές, αλλά και πυροσβέστες, αστυνομικοί, λιμενικοί και απλός κόσμος. Θα πάρουν όλοι βεβαιώσεις εκπαίδευσης, πιστοποιητικό που θα μπορεί και να βοηθήσει τη σταδιοδρομία τους στην όποια υπηρεσία, όσο και να μάθουν να κρατάνε ζωντανούς συνανθρώπους τους σε μια ώρα ανάγκης. Οπότε, πού στέκεται η γκρίνια;
Ν. Μ. «Όσο έχω παρακολουθήσει τα διάφορα σχόλια, είναι φαιδρά. Άλλος λέει ότι δεν το στηρίζει γιατί τα blog δεν είναι νόμιμα, άλλος ότι πάμε για δήμαρχοι, άλλος ότι θέλουμε να στέλνουμε τους ασθενείς στο Metropolitan, κι άλλος πως προσπαθούμε να κλείσουμε το Κέντρο Υγείας.»
Α. L. «Σ’ απογοητεύουν όλ’ αυτά;»
Ν. Μ. «Όχι, είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε. Αυτή είναι η μέχρι τώρα νοοτροπία μας. Από το blog το δικό μου θα ακολουθήσουν κι άλλα τέτοια event που στόχο θα έχουν τον άνθρωπο. Αυτό-οργάνωση λόγω της τεράστιας κρίσης σε όλα τα επίπεδα χρειάζεται σήμερα, εάν σαν κοινωνία δεν αυτό-οργανωθούμε, και δεν αλλάξουμε τακτική απέναντι σε όλα αυτά που τα τελευταία χρόνια μας ταλαιπωρούν και μας ταλανίζουν, φοβάμαι ότι δεν έχουμε γλιτωμό ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας.»
Α. L. «Πώς προέκυψε η ιδέα της διημερίδας;»
Ν. Μ. «Άμα σου πω παρεϊστικά; Μιλούσαμε με τον Σωκράτη Δούκα, κι έλεγε τι ωραία θα ήταν να μπορούσε να διοργανωθεί κάτι τέτοιο, ε, και μου κατσικώθηκε –που λέμε και στη Κυψέλη – να δω αν μπορεί να γίνει. Και πάντως θέλω να ευχαριστήσω όσους έχουν συμβάλλει, όχι μόνο δημοσιοποιώντας αυτή την ιστορία ως ΜΜΕ αλλά με την όποια συνεισφορά τους. Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε.»
Φυσικά κι ευχόμαστε καλή επιτυχία, αλλά και για να ξέρουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε, κεντρώνουμε στο συνομιλητή, και καταλήγουμε στο παρακάτω πορτρέτο:
^^^
Ο Νίκος Μαρίνος είναι από τα σκαριά εκείνα που δεν το βάζουν με τίποτα κάτω. Αν δεν του αρέσει κάτι στην πραγματικότητά του, θα κάνει ό, τι περνάει από το χέρι του για να το καλυτερέψει. Εξ αυτού κι ασχολείται με τα κοινά:
Ν. Μ. «Από τότε που με θυμάμαι. Μ’ άρεσε πάντα να μπορώ να προσφέρω, αλλά ενεργά, ως έκθεση στην ψήφο, μπήκα το 2006, σεμνά και ταπεινά, στον τόπο μου την Κυψέλη, να δω τι είναι αυτό το πράγμα, ρε παιδί μου, σαν διαδικασία, αν έχει νόημα κι αν βγάζει πουθενά.» Αποτέλεσμα, η εκλογή του ως προέδρου του τοπικού συμβουλίου Κυψέλης για μια 4ετία.»
Τον απογοήτευσε η εμπειρία, ή όχι;
Ν. Μ. «Δεν ήταν κακή, γι αυτό ίσως – ίσως λέω – να ξαναασχοληθώ, γιατί πιστεύω ότι αν όλοι μαζί βοηθήσουμε υπάρχει ακόμα πεδίο δόξης λαμπρό για το νησάκι μας. Αρκεί να ομονοήσουμε, αρκεί να συμφωνήσουμε. Αυτό που λείπει είναι η σπίθα, η έμπνευση και η χρήση της τσαντίλας μας ως έναυσμα αλλαγής. Ο κόσμος έχοντας ένα σκασμό προβλήματα τα τελευταία 4- 5 χρόνια, δεν ενδιαφέρεται για τα κοινά προβλήματα, σου λέει άσε με τώρα στις σκοτούρες μου. Αλλά έλα που όλα ξεκινάν από το λαό, τον κόσμο. Πάντως, αυτό που η πρόσφατη ιστορία μας δείχνει είναι πως δε θα είναι πρέπον όσοι ασχοληθούν με τα κοινά στις επόμενες δημοτικές εκλογές να έχουν κομματικές ταυτότητες. Να τις αφήσουν, πριν κατέβουν υποψήφιοι, στα συρτάρια του σπιτιού τους. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλη κομματική εκμετάλλευση. Το ζητούμενο είναι η οργάνωση της αυτό – οργάνωσης της κοινωνίας. Δεν είναι ούτε το δρομάκι «μου», ούτε το φωτάκι «μου», ούτε το σκουπίδι «μου», αλλά είναι «μας».
Και πιστεύει ότι είναι εφικτός ένας τέτοιος δρόμος;
Ν. Μ. «Δε μας έχει μείνει κάτι άλλο πλέον. Η κεντρική διοίκηση είναι πάρα πολύ μακριά, η περίοδος που παίρναμε τα ψάρια και πηγαίναμε στο βουλευτή για το ρουσφέτι έχει αλλάξει. Έχει περάσει η εποχή που άλλοι μας δίνανε τα λεφτά κι άλλοι καθαρίζανε τη μπουγάδα για μας. Εμείς πρέπει να το κάνουμε αυτό. Και μετά τις απανωτές σφαλιάρες που έχουμε δεχτεί ως κοινωνία, θεωρώ ότι είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε πράγματα. Και ξεκινάς, βέβαια, πάντα από την αυλή σου. Το μόνο που με φοβίζει είναι ο δισταγμός της συμμετοχής.»
