γράφει η Βικτώρια Τράπαλη
Ο Γιάννης Κακουλίδης, παρότι μια καθημερινή, χαμηλών τόνων παρουσία για μας τους Αιγινήτες, μας έχει επηρεάσει δεκαετίες τώρα με πολλούς τρόπους: με τα χιλιοακουσμένα τραγούδια του, (Άκρη δεν έχει ο ουρανός, για παράδειγμα,) τα θεατρικά του, τα πεζά του, τα σενάρια, μας έχει επηρεάσει έστω κι ανεπίγνωστα μέσα από τις δουλειές του στη διαφήμιση. Και σήμερα βάζει τη σφραγίδα του στο πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό μας γίγνεσθαι, ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ, ενός από τα κόμματα της συγκυβέρνησης. Μιας συγκυβέρνησης που τα δημοσιεύματα τη θέλουν να παραπαίει κάθε τρεις και λίγο από τις εσωτερικές αντιθέσεις της, και να βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε οριακή κατάσταση από άποψη συνοχής, με αφορμή την κατάθεση ή μη του αντιρατσιστικού νομοσχέδιου. Κι επιπλέον, μιας συγκυβέρνησης που, από το βιογραφικό του και το προφίλ του κρίνοντας, θα έλεγε κανείς πως δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του.
Ξεκινάμε από εκεί, λοιπόν.
Α. L. «Κύριε Κακουλίδη, πόσο ευχαριστημένος νιώθετε από τη σύμπραξή σας με την τρικομματική κυβέρνηση στην οποία ως παράταξη ανήκετε;»
Γ. Κ. «Θα σας απαντήσω με τον τίτλο του άρθρου μου στο Real News, που θα κυκλοφορήσει σήμερα το απόγευμα. Ποια τρικομματική κυβέρνηση; Εάν ήταν όντως τρικομματική, δε θα είχα κανένα πρόβλημα. Φαίνεται, όμως, από πολλά κι απτά παραδείγματα, πως η κυβέρνηση λειτουργεί μόνο ως μονοκομματική, με την ανοχή της ΔΗΜΑΡ. Βέβαια αυτό δεν προκύπτει από το σύνολο των θεμάτων που διαχειρίζεται η συγκυβέρνηση, αλλά στη συνεργασία με ορισμένους υπουργούς και υπουργεία. Ακραία αρνητικό παράδειγμα, είναι ο αναπληρωτής υπουργός πολιτισμού ο οποίος στο χώρο του πολιτισμού κάνει στην κυριολεξία ‘ότι του κατέβει’, χωρίς συνεργασία και χωρίς συνεννόηση με κανένα από τα κόμματα.»
Α. L. «Σύμφωνα με σημερινά δημοσιεύματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ σκέφτονται να καταθέσουν το λεγόμενο νομοσχέδιο Ρουπακιώτη, ανεξάρτητα από τι θα κάνει η ΝΔ. Ισχύει αυτό; Γιατί σίγουρα θα είναι μια δοκιμασία για τις από δω και πέρα σχέσεις των τριών κομμάτων.»
Γ. Κ. «Τη Δευτέρα θα γίνει σύσκεψη των τριών αρχηγών με αντικείμενο συζήτησης και το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη. Πριν τη Δευτέρα δε μπορούμε να ξέρουμε τίποτε. Από την πλευρά της ΔΗΜΑΡ, πάντως, το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί κυρίαρχη πολιτική αναγκαιότητα.»
Α. L. «Οπότε δεν το θεωρείτε περιττό, ή ελλειμματικό.»
Γ. Κ. «Αντίθετα, το θεωρώ εξαιρετικό. Αυτοί που εγείρουν αντιρρήσεις, προβάλλουν πιθανότητες επέκτασης του νόμου σε περιοχές που δεν έχει σκεφτεί ο νομοθέτης. Να βρεθούν, για παράδειγμα, μειονότητες πολιτικές ή θρησκευτικές, με περισσότερα προνόμια από την υπόλοιπη κοινωνία. Το ερώτημα είναι, γιατί η ΝΔ που ξεκίνησε όλη αυτή την ‘ιστορία’ σήμερα κάνει πίσω;»
Α. L. «Απ’ ό, τι καταλαβαίνω, υπάρχει μια ρευστότητα αυτή τη στιγμή στο πολιτικό σκηνικό, έως κινούμενη άμμο θα την έλεγα. Γίνεται λόγος για δεξιό τόξο, με σύμπραξη ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ακόμα και Χρυσής Αυγής, διατείνεται το πολιτικό ρεπορτάζ, για δημοκρατικό τόξο, που μέχρι τώρα φαίνεται να μην έχει βρει συγκεκριμένο προσανατολισμό, καινούρια κόμματα ξεφυτρώνουν ολοένα, της κ. Διαμαντοπούλου, του κ. Αλαβάνου, του κ. Λοβέρδου, και του κ. Νικολόπουλου, π.χ. Η επόμενη μέρα ποια πιστεύετε πως θα είναι;»
Γ. Κ. «Η επόμενη μέρα είναι συναρτημένη με τα αποτελέσματα των πρωτοβουλιών και την αναζήτηση επενδυτών από τον πρωθυπουργό, τους υπουργούς, και τα αρμόδια υπουργεία. Οφείλω να συνομολογήσω ότι η ελληνική κοινωνία συνεχίζει να χειμάζεται σε βαθμό αδιανόητο. Ακόμα κι αν δεχτώ πως τα δημοσιονομικά της χώρας οδεύουν καλύτερα η πραγματική οικονομία βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με αυτό που βρισκόταν πριν 3 χρόνια σκληρής λιτότητας. Φοβούμαι ότι και τα προαναγγελθέντα μέτρα κι οι ρυθμίσεις για τα υπέρ-χρεωμένα νοικοκυριά αποτελούν γράμμα κενό μιας κι αφορούν ελάχιστους και ειδικώς περιγραφέντες.»
Α. L. «Οπότε πού πάμε;»
Γ. Κ. «Οπότε χρειάζεται μια άλλη κοινωνική πολιτική, με πραγματικό ενδιαφέρον για το σύνολο του λαού. Σταθερός προσανατολισμός της ΔΗΜΑΡ, παράλληλα με αυτόν της ευρωπαϊκής προοπτικής είναι και η εφαρμογή της κοινωνικής πολιτικής που πιο πάνω περιγράψαμε, και για την οποία αγωνίζεται, αναποτελεσματικά προς το παρόν. Παρά ταύτα, η διαμόρφωση της κατάστασης θα ήταν διαφορετική αν δεν υπήρχαν οι μικρές επιτυχίες που προέκυψαν από τις παρεμβάσεις της. Αναφέρομαι στο περιουσιολόγιο, την κινητικότητα, το ΕΤΗΔΕ, κλπ.»
Α. L. «Ο κ. Σαμαράς, μετά από συνάντηση χτες με τον Ιρλανδό ομόλογό του δήλωσε πως έχει όραμα το ιρλανδικό μοντέλο, κι αυτό θα ακολουθήσει και η χώρα μας. Συμφωνείτε με έναν τέτοιο προσανατολισμό;»
Γ. Κ. «Για να το λέει, κάτι ξέρει. Παρά ταύτα θα προτιμούσα σταθερό όραμα να είναι μόνο η Ελλάδα.»
Α. L. «Θα χαρακτηρίζατε ‘συστημικό’ τον εαυτό σας;»
Γ. Κ. «Θα σας απαντήσω πολιτικά: αποτελούσε προσωπική μου επιδίωξη να ενταχτεί το κόμμα στο οποίο ανήκω μέσα στο σύστημα, για να λειτουργεί ως ανάχωμα, κυματοθραύστης, στην πηγή του κακού.»
Α. L. «Να το δούμε πρακτικά, πώς μπορεί να λειτουργεί αυτό; Για το θέμα των Σκουριών, ποια είναι η θέση σας; Για πολλούς συντελείται ένα έγκλημα αυτή τη στιγμή στη Χαλκιδική.»
Γ. Κ. «Η ΔΗΜΑΡ είναι υπέρ της αξιοποίησης του πλούτου της χώρας όταν αυτό δε βλάπτει το περιβάλλον και το κοινωνικό αίσθημα. Η συγκεκριμένη επένδυση εμφανίζει αρκετά και ισχυρά προβλήματα. Η περιοχή είναι εξόχως τουριστική και δεν υπάρχουν επαρκείς μελέτες ότι η συγκεκριμένη επένδυση δε θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στον τουρισμό, κι άρα την τοπική κοινωνία. Η ΔΗΜΑΡ θεωρεί ότι είναι απαραίτητη η ενδελεχής μελέτη εκ νέου της πρότασης για επένδυση, και μόνο αν υπάρξει τεκμηρίωση ότι είναι συμβατή με τις προϋποθέσεις που πιο πάνω αναφέρουμε να πραγματοποιηθεί. Κι αυτό με την προϋπόθεση ξανά ότι μια διαρκής επιτροπή επιστημόνων (η ΔΗΜΑΡ την υπολογίζει σε 20μελή κατ’ ελάχιστο) θα παρακολουθεί διαρκώς, σταθερά, και σε μόνιμη βάση κάθε βήμα της επένδυσης, με τη σύμφωνη γνώμη της τοπικής κοινωνίας.»
Α. L. «Κλείνοντας: σ’ ένα τόσο ρευστό, ως κινούμενη άμμο, πολιτικό σκηνικό, η ΔΗΜΑΡ θα μπορούσε να συνεννοηθεί με το ΣΥΡΙΖΑ;»
Γ. Κ. «Εδώ η ΔΗΜΑΡ συνεννοείται με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Θα ήταν αστείο κι ιστορικά αχαρακτήριστο αν ισχυριζόμουν ότι η ΔΗΜΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ δε μπορούν τουλάχιστο να μιλάνε μεταξύ τους. Στο κάτω – κάτω από την ίδια μάννα προέρχονται.»
****
(ένα μικρό βιογραφικό, από την ιστοσελίδα των εκδόσεων Καστανιώτη)
Γιάννης Κακουλίδης
O Γιάννης Κακουλίδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1946. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και νομικά στο Παρίσι. Έγραψε ποίηση, θέατρο, πεζό, κινηματογραφικά σενάρια και στίχους για πάνω από πεντακόσια γνωστά ελληνικά τραγούδια. Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε πολλά περιοδικά, ελληνικά και ξένα, μεταφρασμένα στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Ουγγρικά, καθώς και σε ανθολογίες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Αμερική και την Ουγγαρία.
Τιμήθηκε δύο φορές με το Α΄ βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (1965 και 1972). Είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Γαλλικής Εταιρείας Συγγραφέων, Συνθετών και Εκδοτών, της Ένωσης Μουσικοσυνθετών-Στιχουργών Ελλάδας και της Ένωσης Ελλήνων Σεναριογράφων.
Συνεργάστηκε ως αρθρογράφος με τα περιοδικά Αντί, Ένα, Money and Life, KΡΑΜΑ, τις εφημερίδες Έθνος και Ελεύθερος Τύπος και σήμερα γράφει στην εφημερίδα Real News. H παρουσία του στην πολιτική σκηνή είναι επίσης έντονη. Με πλούσια συνδικαλιστική δράση προδικτατορικά στο φοιτητικό κίνημα και στη Νεολαία Λαμπράκη, συνέχισε την πολιτική δράση από τις γραμμές της ΕΔΑ κατά τη μεταδικτατορική επανασύστασή της. Διετέλεσε αναπληρωτής Πρόεδρος της ΕΔΑ, υποψήφιος ευρωβουλευτής της στη λίστα του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές του 1984 και υποψήφιος Επικρατείας του Συνασπισμού στις εθνικές εκλογές του 1996.
