Για όποιον την γνώρισε, ήταν ένας τρυφερός, γενναιόδωρος, όμορφος άνθρωπος, γεμάτος αίσθημα και σημασία. Δυο χρόνια πριν, σαν σήμερα, έφυγε. Χωρίς ποτέ στ’ αλήθεια να έχει φύγει. Μια καλημέρα αν είχες πει μαζί της, κάτι από τη γλύκα της θα κουβαλάς μέσα σου. Ένα έργο της αν έχεις δει, καταλαβαίνεις τι σημαίνει ελεύθερη, αληθινή ματιά. Κάποιος μεγάλος ζωγράφος, μου διαφεύγει το όνομά του, είχε πει: “στην αγάπη μου είμαι πιστός, αφοσιωμένος κι ανυποχώρητος.” Θα μπορούσε να είναι γραμμένο για την Ελβίρα.
Β. Τ.
Ένα μικρό βιογραφικό:
Η Barbara Elvira Maria Vaessen γεννήθηκε στο Heillo της Ολλανδίας το 1948. Γόνος αστικής οικογένειας, με πατέρα ψυχίατρο, είχε την ευκαιρία να μυηθεί από μικρό παιδί στον κόσμο της τέχνης. 6 χρονών ζωγράφιζε, με τη βοήθεια ενός θείου της ζωγράφου, αλλά κι ενός επαγγελματία δάσκαλου.
Στα 19 της βρέθηκε στην Αμερική, όπου, με αφορμή τη συναναστροφή της με μια ομάδα 
νέων καλλιτεχνών, άρχισε να πειραματίζεται στη γλυπτική με το γυαλί. Η σχέση της με αυτό τον τρόπο έκφρασης την ακολούθησε σε όλη της τη ζωή, μέχρι που ξεπέρασε τη σχέση της με τη ζωγραφική – ζωγράφιζε πια, απλά γιατί δε μπορούσε να μένει άπραγη, όποτε της απαγόρευαν οι συνθήκες της ζωής της, είτε λόγω κόστους, είτε λόγω συνεχούς μετακίνησης, την πολυτέλεια του φυσητού γυαλιού ως πρωτογενές υλικό.
Μαθήτεψε στη Σουηδία και την Ιταλία, επέστρεψε στην Αμερική, αργότερα βρέθηκε στο Μεξικό, κι η ζωή της ήταν πάντα συνδεδεμένη με τη δουλειά της, καθώς σε όλα της τα ταξίδια προσπαθούσε να παίρνει πληροφορίες που τις μετέφερε στο γυαλί και τα κολάζ. Παράδειγμα, όταν βρέθηκε στους Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, τα 7 ιδανικά σκαλοπάτια τους έγιναν επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα θέματά της. Το ίδιο ισχύει και για τα κολάζ της, που καθρεφτίζουν το βλέμμα της στη ζύμωση των σύγχρονων κοινωνιών μέσα από τις αφίσες που έβλεπε παντού γύρω της, από την Ιαπωνία μέχρι στην Ελλάδα.
Έργα της βρίσκονται σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους, κυρίως στην Ευρώπη, σε σχολεία, νοσοκομεία, ιδρύματα πολιτιστικά, αλλά και ιδιωτικές κατοικίες. Κατά καιρούς συνεργάστηκε με τους αρχιτέκτονες εξαρχής στα σχέδιά τους καθώς ο ρόλος της δουλειάς της δεν ήταν η διακόσμηση αλλά η διαμόρφωση του χώρου.
Από το 2004 μέχρι το 2011 (21 Μαΐου) που πέθανε, για να ταφεί στο νεκροταφείο των Αλώνων με την πρώτη πολιτική κηδεία στο νησί, έζησε και δούλεψε, αφανώς, στην Αίγινα.
