Η επίσημη τοποθέτηση του Δήμου Αίγινας για την Κολώνα δημοσιεύτηκε το Σάββατο στα τοπικά ΜΜΕ ( Ο Δήμαρχος Αίγινας για τις «παρεμβάσεις» στην Κολώνα)
Υπήρχε και προηγούμενη που ήταν ανεπίσημη προφανώς. ( Όλη η Αλήθεια για την Κολώνα) Ή βιαστικά διατυπωμένη. Συγκρούονται μεταξύ τους, αν τις διαβάσετε. Σα να μην προέρχονται από το ίδιο πρόσωπο, ή από την ίδια θεσμική αρχή. Επειδή, όμως, εδώ που έχουμε φτάσει μόνο το δια ταύτα μας καίει, δόξα σοι ο Θεός που εν κατακλείδι στην επίσημη τοποθέτηση μαθαίνουμε ότι «Για τον Δήμο της Αίγινας το περιβάλλον είναι δημόσιο αγαθό, βρίσκεται στο επίκεντρο των δημοτικών μας επιλογών και μάλιστα για την συγκεκριμένη περιοχή το ενδιαφέρον μας είναι ιδιαίτερο, λόγω της σπουδαιότητας της Αρχαιολογικής θέσης».
Μα γιατί κινητοποιήθηκε κόσμος και ντουνιάς, μα γιατί τα ΜΜΕ πήραν το ζήτημα και το πρόβαλλαν στις διαστάσεις που του έπρεπαν, μα γιατί (το πιο σημαντικό) βγήκαν άνθρωποι μπροστά κι είπαν τα πράγματα με το όνομά τους, το αποτέλεσμα παραμένει πως με δέσμευση – αναδίπλωση του Δήμου όλα θα αποκατασταθούν και η παραπέρα σκύλευση μιας περιουσίας που απ’ ό, τι φαίνεται δεν είμαστε ικανοί να διαχειριστούμε θα παραπεμφθεί στις καλένδες. Μπορεί κιόλας στο ενδιάμεσο να έχουμε πάρει χαμπάρι κατιτί κι η παραπέρα σκύλευση να σταματήσει εχτές. Όσο για τις καλένδες, να αποτελούν πια ένα ιστορικό φαινόμενο.
ΚΑΛΕΝΔΕΣ: Με αυτό τον όρο ονομάζονταν, μάλλον από τον Ε’ αιώνα, οι πρώτες ημέρες των ρωμαϊκών μηνών, δηλαδή η αντίστοιχη των παρά των Ελλήνων “νουμηνία” (σημερινή πρωτομηνιά). Επίσης γνωστή είναι και η αρχαία παροιμία “ες τας ελληνικάς καλένδας εξοφλείν” (ad graecas calendas solvere) που λέγονταν επί χρεών διαρκώς μη εξοφλημένων, επειδή στους ελληνικούς μήνες δεν περιλαμβάνονταν καλένδες. Αργότερα και η παροιμία “παραπέμπειν εις ελληνικάς καλένδας” αφορούσε για κάθε αναβαλλόμενο ζήτημα ή υπόσχεση.
Βικτώρια Τράπαλη
