ΔΥΟ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΥΣ ΤΟΠΟΣ
ΕΙΔΗΣΗ 1η
ΕΙΔΗΣΗ 1η
Από την περασμένη Πέμπτη 13 Ιουνίου ως την περασμένη Κυριακή 16, οι Σπέτσες ζούσαν στο ρυθμό του Spetses Classic Yacht Race.
Είναι ένας θεσμός που μετράει τρία χρόνια ζωής, φέρνοντας κάθε χρόνο στο νησί δεκάδες πανέμορφα ιστιοφόρα, και μπόλικο κόσμο – για παράδειγμα, ανάμεσα στους ανταποκριτές και μόνο που κατέφτασαν από διάφορα διεθνή μέσα, εφέτος ήταν και 30 (ολογράφως τριάντα,) Κινέζοι!
ΕΙΔΗΣΗ 2η
Το Σάββατο 15 Ιουνίου, στη δική μας Αίγινα, ο κινηματογράφος Άνεσις ήταν κατάμεστος: στα πλαίσια του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που διοργάνωσε το Aegina Rising (ξανά συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία) προβαλλόταν το Αθηνά εκ του Μηδενός.
Πρόκειται για μια καταγραφή σε φιλμ της δημιουργίας ενός πανέμορφου ξύλινου σκαριού, από την ώρα που κόπηκαν τα ξύλα στη λίμνη Κερκίνη μέχρι την ώρα που καθελκύστηκε στο νερό στο καρνάγιο του Κανόνη. Γιατί η Αθηνά χτίστηκε στην Αίγινα, από τον καραβομαραγκό Νίκο Δαρουκάκη, κατά κόσμο Ηλιοπότη. Μα ενώ πήγαν όχι μόνο φίλοι και γνωστοί, αλλά κι όλοι όσοι έχουν υπόψη τους τη δουλειά του, τη σχέση του με τα ιστιοφόρα, τα θάλασσα και τη ναυτωσύνη, ο ίδιος απουσίαζε.
Ο ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ
Ο ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ
Ο Ηλιοπότης απουσίαζε γιατί έπαιρνε μέρος στους τριήμερους σπετσιώτικους αγώνες που λέγαμε παραπάνω. Όπως έπαιρνε μέρος και η ίδια η Αθηνά. Κι η Ηλιοπότισσα, κι η Χρυσοπηγή, τα άλλα δυο ξακουσμένα σκαριά που έχουν βγει από τα χεράκια του. Ήταν η δεύτερη χρονιά που μετρούσε την τέχνη του και τις ναυτικές του γνώσεις απέναντι σε θεριά και τέρατα: στην κατηγορία της Ηλιοπότισσας, για παράδειγμα, ένα από τα αγωνιζόμενα σκάφη ήταν η Affroessa, του ολυμπιονίκη τέως μας, με 6 άλλους ολυμπιονίκες για πλήρωμα. Ο Ηλιοπότης πήγε με το Διονύση Παπαντωνάτο, τον παιδίατρό μας, κι έναν ακόμα φίλο του τον Ανδρέα ….Και πέρσι τα ίδια είχαν γίνει. Κι όπως και πέρσι, έτσι και φέτος τα σκάφη του κέρδισαν ένα τσούρμο κύπελλα, με την Ηλιοπότισσα να κατακτάει τρεις πρωτιές στην κατηγορία της. Αν βλέπατε το ντοκιμαντέρ, θα καταλαβαίνατε γιατί. Τίποτα δε μπορεί να παραβγεί τη μοναδικότητα.
Του ζητάμε δυο λόγια για την εμπειρία, αλλά και γενικότερα για τον τρόπο που σκέφτεται και τον έχει φτάσει ως εδώ.
Α. L. «Πώς σου φάνηκαν ως νικητή οι αγώνες;»
Ν. Δ. Κοίτα, εγώ είμαι ναυπηγός, κι ήθελα να δω πράγματα που αφορούν τη δουλειά μου. Αυτό το νόημα έχουν οι regattas δεν ενδιαφέρει κανέναν ποιος θα βγει πρώτος ή δεύτερος, αλλά να μιλήσουν μεταξύ τους, να δουν ο ένας στο σκάφος του άλλου λύσεις που οι ίδιοι δεν είχαν σκεφτεί.»
Α. L. «Αληθεύει πως πριν 5 ή 6 χρόνια είχες προτείνει να διοργανώνεται στην Αίγινα κάτι αντίστοιχο με τη regatta που διοργανώνεται τα τελευταία 3 χρόνια στις Σπέτσες;»
Ν. Δ. «Ναι, είχαμε κάνει κι ένα σύλλογο Φίλων Ξύλινων Σκαφών και Ναυτικής Παράδοσης γι αυτό το σκοπό. Στην αρχή μας είπαν, α, τι ωραία ιδέα, και μετά τίποτε. Όπως πάντα στην Ελλάδα.»
Α. L. «Τι σ’ ενοχλεί πιο πολύ απ’ όλα στο σινάφι μας;»
Ν. Δ. «Ότι ο Έλληνας δεν ξέρει τι θα πει καν συλλογικότητα, όχι τώρα αλλά από τις αρχαίες εποχές. Διάβασε Ηρόδοτο να δεις. Ένας περιηγητής ήταν ο άνθρωπος, που του άρεσε να καταγράφει αυτά που έβλεπε. Έχει γράψει για τους Πέρσες, τους Αιγύπτιους, τους Φρυγίους, ε, δες και τι γράφει για τους Έλληνες και βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα. Κι αυτή η έλλειψη αίσθησης της συλλογικότητας, μας έχει φτάσει να μην έχουμε νερό, ή να πνιγόμαστε στα σκουπίδια, και να μην ξεσηκωνόμαστε σήμερα για τα δικαιώματά μας. Αν νομίζεις ότι έχεις δικαιώματα τα διεκδικείς. Οι ινδιάνοι στον Καναδά, στο Mears, αντιστάθηκαν όταν προσπάθησαν οι εταιρείες να υφαρπάξουν τον πλούτο του νησιού. Έβγαλε η κυβέρνηση έναν απίστευτο νόμο, ότι ανήκε στους ιθαγενείς η γη αλλά όχι ό, τι βρισκόταν πάνω από αυτή, ή κάτω από αυτή. Και ξεκίνησαν να υλοτομήσουν όλα τα δέντρα. Μαζεύτηκαν ακτιβιστές από όλο τον κόσμο, κι άρχισαν να «πληγώνουν» τα δέντρα για να τα σώσουνε. Τα κάρφωναν σε διάφορα σημεία με πρόκες κι οι εργολάβοι δεν τολμούσαν να τα κόψουνε, γιατί αν στόμωνε με μια πρόκα το μηχάνημα που θα τα έσκιζε μετά, θα έβγαινε εκτός λειτουργίας για μια βδομάδα. Σου αναφέρω ένα περιστατικό, χίλιοι τρόποι υπάρχουν για να αντιδράσει μια κοινωνία. Σ’ εμάς, δε μαζεύονται 100 άνθρωποι να πάμε στο Δήμο να απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας. Η διαφορά, όμως, είναι ότι στους Ινδιάνους για να γίνεις αρχηγός της φυλής πρέπει να είσαι καλός γλύπτης, ή καλός ζωγράφος, να ξέρεις μουσική, πάντως καλλιτέχνης.»
Α. L. «Αν εφαρμόσουμε το ίδιο σκέρτσο, λες να μας βγει σε καλό;»
Ν. Δ. «Βικτώρια, πιες το ουζάκι σου.»
Α. L. «Αν βρίσκονταν αυτοί οι 100 άνθρωποι που λες, θα ήσουν μέσα;»
Ν. Δ. «Πρώτος και καλύτερος.»
Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, πίνουμε κι οι δυο το ουζάκι μας και μιλάμε για ιστιοφόρα και θαλασσινά ταξίδια.
Βικτώρια Τράπαλη
