Μωραίνει Κύριος

Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι. Συγγνώμη για την βιβλική αναφορά, αλλά ταιριάζει γάντι στην περίσταση. Την έπαθε ο Παπανδρέου μ’ εκείνη την ανεκδιήγητη σύλληψή του με το δημοψήφισμα: ή εγώ ή έξω από  το ευρώ. Την έπαθε μετά κι ο Ερντογάν: Μετά από τις γέφυρες θα τα κάνω όλα τσιμέντο. Έτσι κι αλλιώς, η γυναίκα μου με το φερετζέ της δε μπορεί να σεργιανάει τα βράδυα στην πλατεία Ταξίμ. Κι ήρθε τώρα και η σειρά του Σαμαρά. Αντί να κάτσει λίγο να χαρεί τις 15 μέρες μεθυστικής δημοσιότητας, που κέρδισε, υποτίθεται, με το success story του, πήγε και τα’ βαλε με το τελευταίο απομεινάρι αξιοπρέπειας κι ελεύθερου φρονήματος που μας έχει απομείνει . Ο μύθος δηλοί: οι δεινόσαυροι της παλιάς πολιτικής έχουν πια ξεκουτιάνει. Και σκάβουν, με πρώτη ευκαιρία, από μόνοι τους τον λάκκο τους. Και ίσως να βάζει κι ένα χεράκι, όπως είπαμε στην αρχή, κι ο Παντοδύναμος.