Τα λόγια είναι περιττά όταν όλες οι εικόνες των γεμάτων κάδων κάνουν το γύρo του διαδικτύου. Τα πρόσωπα συνοφρυώνονται, τα λόγια ηχούν σκληρά, αλλά ποιος γνωρίζει εάν φτάνουν στα αρμόδια αυτιά κι αν οι βρισιές και τα… “γαλλικά” γίνονται έστω ένα υποτυπώδες έναυσμα για δράση. “Η κατάσταση με τα σκουπίδια είναι χειρότερη από ποτέ”, φωνάζουν οι κάτοικοι. Στις άκριες των δρόμων στήνονται άτυπα χωματερές με σακούλες και σακούλες που ταξιδεύουν από κάθε περιοχή της Αίγινας, για έναν κάδο αδειανό για μια καθαρή σπιθαμή τούτης της γης. Σπιλιάδες- σπιλιάδες ξεπροβάλλουν λιποθυμικά αρώματα που κατακλύζουν σιγανά και σταθερά τετραγωνικά ολόκληρα. Οι “χρονιάρες μέρες” του δεκαπενταύγουστου βρίσκουν μια Αίγινα αλλοιωμένη που κάτι χάνει από την ομορφιά της. Αυτή τη στιγμή το νησί κινείται στο ξέφρενο πανηγύρι των γατιών, των σκύλων, των κάθε λογής ζουζουνιών.
Η Αίγινα της πρώτης πρωτεύουσας φανερώνει την αλήθειά της, την αλήθεια των ημερών. Στο Κυβερνείο, όπου έτσι άσπλαχνα και εξοργιστικά ξεριζώθηκε ολόκληρη η ιστορία σε λίγες μέρες, έξω από τη Δημόσια Βιβλιοθήκη που στέκει ακόμη σε πείσμα των καιρών, στο πρώτο δημοτικό σχολείο που έβγαλε τόσους άξιους ανθρώπους, οι στοίβες με τα σκουπίδια δείχνουν ακριβώς τη σημασία που δίνουμε -κάποιοι από εμάς- στα ιστορικά σημεία, εκείνα που σαν Αίγινα μας κάνουν να βαυκαλιζόμαστε με απαράμιλλη έπαρση. Στις εικόνες που ακολουθούν βλέπετε ακριβώς αυτό. Δίπλα στα παιδιά που παίζουν στο δημοτικό, στο γήπεδο, δίπλα από τα παρκαρισμένα ποδήλατά τους, κείτονται ρημαγμένες πολύχρωμες σκουπιδοθήκες.
Μοιάζει πια, όλος ετούτος ο διασυρμός στα μέσα και τα έξω της Αίγινας, να γίνεται συνήθεια. Το έθος των σκουπιδιών δεν κάνει αίσθηση. Αμέτρητοι από την κοσμοσυρροή Αιγινήτες μαζεύονται να δουν τους “σταρς” που προσκηνυματικά καταφθάνουν να τραγουδήσουν, μα καθόλου μαζικά δεν αντιδρούν-δεν αντιδρούμε για τον κατανυκτικό δρόμο που θέτει -ποιος ξέρει ποιους και πόσους- κινδύνους στη δημόσια υγεία. Μια φίλη λέει: “με όλα αυτά τα σκουπίδια δε λογαριάζουν ούτε τον εαυτό τους αυτοί που διοικούν…” Κάποια άλλη αναζητά μια κουβέντα, μια ανακοίνωση για το τι γίνεται, για το τι θα γίνει, ένα κάλεσμα για βοήθεια, μια ειλικρινή αποτίμηση του μεγέθους μιας παρακμής που ανταμώνουμε πλέον συχνά.
Ξέρουμε πως κάηκε ένα όχημα, πως έπαθε βλάβη κάποιο άλλο. Κατανοητό, σεβαστό. Βλέπουμε και πληροφορούμαστε πως ιδιώτες έχουν μπει στη μέση και σε συνεργασία με τους καθαριστές του δήμου κάτι παλεύεται. Θυμόμαστε, όμως και τη φράση του αντιδημάρχου Ποιότητας Ζωής κου Νίκου Τζίτζη “όποιον πιάνουμε να αφήνει σακούλα με κλαδέματα θα έχει κυρώσεις”. Όποιος, όμως, δε σηκώνει κάδο να αδειάσει, θα μείνει ατιμώρητος; Άραγε, είμαστε λίγοι αυτοί που ποθούμε να ακούσουμε ένα συγγνώμη, ένα λόγο φιλικό από τους υπευθύνους, μπας και το κλίμα ανάμεσα στους διοικούντες και τους πολίτες κάπως αλλάξει;
Τόνια Ζαραβέλα
