Ο Μίλτος Α. κι η γυναίκα του Δέσποινα ζούνε στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας. Η Δέσποινα είναι γεννημένη εκεί, ο Μίλτος μετανάστευσε πριν 38 χρόνια. Το περασμένο σαββατοκύριακο πέρασαν από την Αίγινα να επισκεφτούν έναν δικό τους και γνωριστήκαμε. Άνθρωποι χαρούμενοι, θετικοί, με προφανώς άλλες συντεταγμένες στο μυαλό τους απ’ ό, τι εσείς κι εγώ. Τους ρωτήσαμε πώς βρίσκουν την «πατρίδα» γενικά, αλλά και το νησί ειδικότερα, κι η ειλικρινέστατη απάντηση δε μας τρέλανε από χαρά.
«Η Ελλάδα είναι η ίδια όπως 38 χρόνια πριν που έφυγα,» λέει ο Μίλτος.. 38 χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτε. Και για την Αίγινα, τι να σου πω; Ερχόμενος 2 μέρες στην Αίγινα, ενώ είναι πολύ όμορφο νησί, δεν έμεινα ευχαριστημένος για τους ακόλουθους λόγους: οι δρόμοι ήταν γεμάτοι σκουπίδια κι η μυρωδιά τους απαίσια. Όλοι οι δρόμοι είχανε λακκούβες, όπου οδηγήσαμε ήταν γεμάτοι από λακκούβες. Σαν τουρίστας μου έκανε μεγάλη εντύπωση, και μετά, ό, τι και να είδα, όπως και να πέρασα, στο μυαλό μου είχα αυτά τα δυο.»
Ναι, αλλά πώς να συντηρήσουμε τους δρόμους, είμαστε σε κρίση, δεν υπάρχουν χρήματα, τα πάντα έχουν διαλυθεί…
«Δεν το πιστεύω ότι φταίει αυτό. Σε μια μέρα γέμισαν λακκούβες οι δρόμοι; Ή ήσασταν πάντα σε κρίση; Κι έπειτα, υπάρχει λύση. Να βάλει ο Δήμος φόρους που δε θα επιβαρύνουν τους δημότες αλλά τους επισκέπτες για τη συντήρηση των υποδομών. 50.000 κόσμο έχετε απ’ όσο άκουσα την τουριστική σεζόν. Είστε δίπλα στην Αθήνα, μεγάλο πλεονέκτημα.
Βάλτε 5, ή 2, ευρώ στο κάθε εισιτήριο, που θα πηγαίνει, όμως, όχι σε τσέπες αλλά στο Δήμο, αποκλειστικά για τη συντήρηση των υποδομών. Στο κάτω-κάτω αφού κάνουν χρήση ας συμβάλλουνε. Έδωσα 39 ευρώ για τα εισιτήρια να έρθουμε, τι θα πάθαινα να έδινα 45 και να μην αντιμετώπιζα αυτά τα προβλήματα;»
Έχει δει να συμβαίνει πουθενά κάτι αντίστοιχο;
«Φυσικά, σε πολλά μέρη. Στο Σύδνεϋ και στις Φιλιππίνες, για παράδειγμα, όταν φεύγουν από τη χώρα οι επισκέπτες χρεώνονται ένα τέλος 20 δολαρίων για τη διαμονή τους. Εσείς με τόσο κόσμο μπορείτε να αυτοδιοικηθείτε, δε χρειάζεται να ζητάτε συνέχεια από το κράτος. Βάλτε κι ένα τέλος στη βενζίνη, 2 λεπτά το λίτρο, σου λέω εγώ. Και κάντε κάτι με τα μηχανάκια, τι ηχορρύπανση είν’ αυτή; Έπειτα, νέα παιδιά κυκλοφορούν με μηχανάκια ανασφάλιστα, αδήλωτα, χωρίς κράνος. Στην Αυστραλία σου αφαιρούν το δίπλωμα αν μεταφέρεις παιδί ως 7 ετών χωρίς ειδικό κάθισμα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Εδώ, υπάρχει κανείς να κόψει ένα πρόστιμο; Και πάντως, εσείς που ζείτε από τον τουρισμό πρέπει να είστε πεντακάθαροι. Αυτό με τα σκουπίδια είναι απαράδεκτο.»
Παίρνει το λόγο η Δέσποινα, να εξηγήσει πόσο απαράδεκτο τους φαίνεται:
«Στο Σύδνεϋ τα ογκώδη πράγματα – παλιά έπιπλα, στρώματα, σαν αυτά που πετάτε δίπλα στους κάδους, έχουμε δικαίωμα να παίρνουμε δυο φορές το χρόνο τηλέφωνο στο Δήμο για να έρθει να τα πάρει, κι άλλες δυο φορές το χρόνο τα μαζεύει η Περιφέρεια από μόνη της. Και μετά, έχουμε τρεις κάδους στο σπίτι μας. Έναν κόκκινο για τα καθημερινά – αποφάγια, κλπ – έναν πορτοκαλί για ανακύκλωση κι έναν πράσινο για κλαδέματα, λουλούδια, διάφορα. Τον κόκκινο μας τον αδειάζουν κάθε βδομάδα, τους άλλους δυο εναλλάξ κάθε 15 μέρες. Και στην αρχή του χρόνου ο Δήμος μας δίνει ένα ημερολόγιο, σαν αυτοκόλλητο, το βάζουμε πάνω στο ψυγείο, να μας θυμίζει ακριβώς τη μέρα της αποκομιδής. …»
Λέει ακόμα ότι αν χαλάσουν οι κάδοι ο Δήμος τους αντικαθιστά, κι ότι τα μαγαζιά που παράγουν πολλά απορρίμματα έχουν άλλη αντιμετώπιση, είναι υποχρεωμένα να βρίσκουν δικούς τους τρόπους αποκομιδής απευθυνόμενοι σε ιδιώτες. Ότι την τσίμπησαν στο νησί μολυσμένα κουνούπια, ότι είναι κρίμα, τόσο όμορφος τόπος.
Ναι, είναι κρίμα, τόσο όμορφος τόπος.
Την κουβέντα κλείνει ο Μίλτος:
«Δε μ’ αρέσει να μιλάω έτσι για την Ελλάδα, είναι η πατρίδα μου, απλά να γίνει κάτι…»
Β. Τράπαλη
