Στις 7 Σεπτέμβρη, Σάββατο, το σαϊτάκι με το όνομα Aegina Light κλείνει ένα χρόνο ζωής. Με όλες τις αδυναμίες, τα λάθη, τις ελλείψεις μας, η ομάδα που το διαχειρίζεται νιώθει περήφανη για την προσπάθειά της. Παντού και πάντα κάναμε ό, τι περισσότερο μπορούσαμε, γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχουν άπειρα περιθώρια να καλυτερέψουμε τη ζωή μας, και κανείς δε μπορεί να μας το στερήσει αν μόνοι μας δεν παραιτηθούμε από αυτό το δικαίωμά μας. Καμαρώνουμε γι’ αρκετές πρωτοβουλίες: και για τον έλεγχο της στέγης του 1ου δημοτικού τρέξαμε (Δε Θα Πέσει Το Ταβάνι Στο Κεφάλι Μας), και για το θέμα της Κολώνας – που το αναδείξαμε χάρη στην καταγγελία με φωτογραφίες του αναγνώστη κ. Τσουκαλά από πέρσι το Δεκέμβρη, όταν πρωτοκόπηκαν τα αλμυρίκια (Παραλία Κολώνας), προάγγελος της θρασυτάτης επέλασης των βανδάλων (Τέρμα τα άλλοθι: μια επιστολή του Σταύρου Σακκιώτη που βάζει τα πράγματα στη θέση τους) μέσα στο καλοκαίρι. Άλλο που έχουμε να θυμόμαστε είναι η «διάσωση» του ιστορικού αρχείου από έναν πιθανό διαμελισμό του. Το μάθαμε Κυριακή, ειδοποιήσαμε τον κόσμο, κι όταν ήρθε το φορτηγό από την Αθήνα Δευτέρα πρωί να φορτώσει, η βιβλιοθήκη ήταν κλειστή κι υπό κατάληψη (Το νερό, το ιστορικό αρχείο κι εμείς). Αποτέλεσμα, το αρχείο βρίσκεται ακέραιο στο σχολείο του Βαθέος, ως όφειλε, μέχρι να αποκατασταθεί ο χώρος που του αρμόζει. Με τα σκουπίδια και το νερό, δεκάδες τα σημειώματα, με το ακρωτηριαστικό κλάδεμα των δέντρων, τα ασθενοφόρα του Κ.Υ., τα αχρησιμοποίητα κτίρια της εκκλησίας, που κάθονται κι ερημώνουν την ώρα που υπάρχουν τόσες ανάγκες, κοινωνικές και προσωπικές. Και ταυτόχρονα παρακολουθήσαμε όσο προκάναμε κάθε πολιτιστική ή αθλητική δραστηριότητα, ειδικά όταν αφορούσε νέους ανθρώπους. Δεν παριστάνουμε τους παράγοντες, ούτε τους ειδήμονες, ένα στοίχημα είναι η προσπάθειά μας: παραπονιόμαστε όλοι ότι τα στεγανά κι η παραπληροφόρηση φταίνε σε μεγάλο βαθμό για την στρεβλή πραγματικότητα των ημερών. Ωραία – ας ξετυλίξουμε χωρίς καμία προσωπική εμπάθεια ή βλέψη τον μίτο της Αριάδνης. Όλον το μίτο, όμως – με τα τραγούδια και τον κινηματογράφο και το χορό του, με τις μαριονέτες του, με το φεστιβάλ στην έρημο της Νεβάδα (Burning Man Festival), μη βλέπουμε μόνο Μέρκελ και νούμερα και λογαριασμούς απλήρωτους μπροστά μας, ή Σακκιώτιδες και Κουκούληδες, χάνοντας τους 2.000.000 Σύριους πρόσφυγες στο βάθος (Πάνω από 2 εκατομμύρια οι Σύροι πρόσφυγες). Ίσως είναι ο μόνος τρόπος για να αλλάξει αυτοστιγμεί ο κόσμος πρόσωπο.
Όπου φτάνουμε στο επιτελείο που διεκπεραιώνει την προσπάθεια αυτή. Υπάρχει πιθανότητα να ψυχανεμιστεί ο Νικήτας Παπαϊωάννου μια αυθαιρεσία, ένα κοινωνικό ζήτημα, και να μην το κάνει θέμα; Τελευταία του δράση, παίρνοντας την πληροφορία για την εξαιρετικά επικίνδυνη γελοιότητα με τα οικόσιτα, βρήκε τον τρόπο να ενημερωθούν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι (Επιστολή Αγροτικού Συλλόγου Αίγινας, Με συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο δημαρχείο πολίτες τη Αίγινας απαιτούν την άρση της κοτοαπαγόρευσης στο νησί), ώστε να τρέξει το νερό στο αυλάκι. Σοβαρά κι υπεύθυνα.
Ο Κομνηνός είναι για να μας ταξιδεύει, μέσα κι έξω από το νησί. Να μας θυμίζει τη θνητότητά μας, ότι όλη η ζωή είναι μια όμορφη στιγμή και τίποτε άλλο. (Και να μας μαλώνει από μακριά για ορθογραφικά λάθη.) (Ταξιδεύοντας: στο Λισβόρι της Πλειστοκαίνου περιόδου)
Κι η Τόνια – η Τόνια είναι η νέα μας γενιά, με μια αλήθεια που σπάει κόκκαλα, απαιτεί, ανοίγει δρόμους. (“Διακοσμώντας” την ιστορική Αίγινα, Συννέφιασες ουρανέ μου;)
Τέλος έχουμε το Μαρικάκι, που μου τραβάει συνέχεια το πόδι να σηκωθώ από αυτό τον έρμο τον υπολογιστή.
Από κει κι ύστερα, οι φίλοι ατελείωτοι σ’ αυτό το ταξίδι. Έχουν συνδράμει στην προσπάθεια, με κείμενα και παρουσία, άνθρωποι που σεβόμαστε κι εκτιμάμε, και τους ευχαριστούμε πολύ.
Το Σάββατο, λοιπόν, γενέθλια, στο εστιατόριο Πλάζα της Δήμητρας Μπέση, στην παραλία της Αύρας. Κέρασμα ένα ποτήρι, ένας μεζές, μια μικρή παράσταση από τον Ανδρέα Δερμάτη – ο τίτλος ελπίζουμε να είναι ο Καραγκιόζης Δημοσιογράφος, να ξεμπροστιαστούμε επιτέλους ως ό, τι είμαστε κι εμείς – κι από κει κι ύστερα θα βγει το επόμενο ρεπορτάζ. Της καινούριας μας χρονιάς.
Το ραντεβού στις 9 το βράδυ.
Aegina Light
