Ανεβαίνουμε την Φανερωμένης, και στο τέρμα, εκεί που στρίβεις δεξιά για Ασώματους κι αριστερά για Κυψέλη, βλέπουμε μπροστά μας το κατάστημα ηλεκτρικών ειδών του Λαβούτα. «Στάσου λίγο,» λέει ο Κομνηνός, «θέλω να τη γνωρίσεις αυτήν την οικογένεια.»
«Τι να τους γνωρίσω, παιδί μου, τους ανθρώπους:»
«Σου λέω είναι ιδιαίτεροι.»
Παρκάρουμε και μπαίνουμε.
Ένα μαγαζί με ηλεκτρικά είδη, όπως όλα τα μαγαζιά με ηλεκτρικά είδη στον κόσμο. Προχωρώντας, όμως, παραμέσα ο χώρος αρχίζει να παίρνει τη δική του προσωπικότητα. Καταρχήν, το γραφείο – με τις δεκάδες οικογενειακές φωτογραφίες κάτω από γυάλινο επικάλυμμά του. Κι έπειτα οι άνθρωποι που στέκονται ή κάθονται γύρω από αυτό. Ο Παναγιώτης και η Ειρήνη Λαβούτα, και δυο από τις τρεις κόρες τους, η Ζαφειρία και η Μαρία. Τα κορίτσια είναι 13 και 15 χρόνων, η μικρή – η απούσα Μάρθα – 10. Και γελάνε κι αστειεύονται και μας καλοδέχονται, μοιάζοντας τόσο δεμένοι όσο είναι στα καλύτερα σενάρια οι οικογένειες. Χαρούμενοι άνθρωποι, έξω καρδιά – καλά, δεν τους ακουμπάει η κρίση αυτούς;
Απ’ ό, τι λέει ο Παναγιώτης, τους ζεματάει όπως όλον τον κόσμο.
«Το μαγαζί το ανοίξαμε το ’91, σαν οικογενειακή επιχείρηση, με τη γυναίκα μου το δουλεύουμε. Και δεν είχαμε παράπονο, μας ζούσε αξιοπρεπώς. Αλλά τώρα, 30% κάτω, πέρα από φόρους, χαράτσια, κλπ. Τρώμε τις σάρκες μας. Είναι δύσκολα τα πράγματα, και θέλει 2-3 χρόνια για ν’ αρχίσει να γυρίζει λίγο.»
Το ερώτημα είναι, θ’ αντέξουμε;
«Όχι. Θα χαθούν πολλά πράγματα, αλλά φταίμε κι εμείς που ψηφίζαμε τόσα χρόνια σα να ήταν πρωτάθλημα, βγάζαμε τον ένα για να μη βγει ο άλλος. Και τώρα να το αποτέλεσμα.»
Τα κορίτσια πώς βλέπουν την εποχή της εφηβείας τους; Τι νιώθουν να τους λείπει:
Η Ζαφειρία εξηγεί πως είναι και οι δυο αθλήτριες, η μια μάλιστα ετοιμάζεται για τη Γυμναστική Ακαδημία, και μεγάλο τους καημό έχουν που δε μπορεί ο Δήμος να τους βάλει ταρτάν στο γήπεδο, τόσα χρόνια παρακαλάνε. Όχι κλειστό χώρο άθλησης, ούτε το τοιχαλάκι που γκρεμίστηκε στο γήπεδο δε μπορούν να αποκαταστήσουν.
Δύσκολοι οι καιροί για πρίγκιπες και πριγκίπισσες, αλλά είναι αισιόδοξες ότι θα τα καταφέρουν. Αγαπάνε τη ζωή, την ομορφιά, τον αθλητισμό, και ευγνωμονούν τους ανθρώπους που τις στηρίζουν και τις βοηθάν να προχωράνε. Αναφέρουν ονόματα,
«Είναι ο κ. Βασίλης Ζαμπέλης, κ. ο Σάκης Αξιώτης… »
Μιλάνε, τιτιβίζουν, κι οι δυο μαζί.
Και λες μέσα σου, είναι κρίμα να μη ζήσουν αυτά τα παιδιά τα απλά κι υγιή όνειρά τους. Μέχρι που το παίρνεις προσωπικά, κι αρχίζεις τα παρακάλια: Κύριε Δήμαρχε, ακόμα – ακόμα κύριοι προύχοντες του νησιού, το αληθινό έγκλημα είναι να στερούνται από δικά μας λάθη και κακοδιαχείριση οι νέοι άνθρωποι τη δυνατότητα να αθλούνται και να μορφώνονται. Τουλάχιστο σ’ αυτό ας μπει μια προτεραιότητα, είτε με πολιτική, είτε με προσωπική βούληση.
Aegina Light
