Διαβάζοντας τα δρώμενα για την 4η Biennale στην Αθήνα, σου δημιουργείται η επιθυμία να την επισκεφτείς!
Ιδιαίτερα διότι, φιλοξενείται στον πρώην Ναό του Χρήματος της οδού Σοφοκλέους. Και αναρωτιέσαι, το πως θα ενωθεί η τέχνη με το βαρύ κάρμα ενός κτηρίου Χρηματιστηρίου(!) Και θέλεις να το δεις από κοντά, περιμένοντας ίσως και ένα είδος αίγλης να συναντήσεις εκεί μέσα…
Περνώντας το κατώφλι οφείλεις να επιζήσεις από το σοκ!
Ρημαγμένος ο Ναός του Χρήματος! Ο “ενοικιαστής” έφυγε και άφησε συντρίμμια; Ο ενοικιαστής-κράτος μεταφέρθηκε σ’ ένα νέο Ναό στην Ελλάδα της πτώχευσης, με δανεικά λεφτά, να στεγάσει τις γυαλιστερές επιδιώξεις του χρηματιστηριακού πλουτισμού!
Το κράτος εγκατέλειψε στην κυριολεξία το παλιό κτήριο, μέσα σε πλήρη εξαθλίωση, εμφανώς εσκεμμένη, για να επιδιώξει και πάλι με ωραία κονδύλια, να το εντάξει σε κάποιο νέο προσοδοφόρο σκοπό μίζας;
Εν τω μεταξύ στεγάζει το όνειρο της τέχνης, όπου εκεί νέοι άνθρωποι κυρίως, συλλέγουν από τα σκουπίδια της εθνικής πτώχευσης, τα όνειρά τους, για να τα φτιάξουν σε τέχνη, συλλόγους, εθελοντισμό. Γνωστές έννοιες, νέα δεκανίκια του αβοήθητου κράτους, που συμπληρώνουν την προδοτική αναποτελεσματικότητα του.
Και στεγάζει την τέχνη επιτυχώς. Και επιδοτείται και αυτή η κίνηση από την ευγενική Ευρώπη. Και απαιτείται και εισιτήριο εισόδου!
Και ζητείται από τον επισκέπτη να νιώσει άνετα στα αναποδογυρισμένα καφάσια και παλέτες για καθίσματα και …άξιος που ευλογήθηκε για την συμμετοχή του σε αυτό.
Χαρακτηριστικά τα λόγια της κατατοπιστικής ξεναγού των έργων τέχνης, η οποία δείχνοντας ένα σημείο του κτηρίου με εμφανή ζημιά, μας υποδεικνύει ότι “δεν είναι έργο καλλιτέχνη, το βρήκαμε εδώ και το …εντάξαμε στα εικαστικά”.
Με μεγάλη απαισιοδοξία εγκαταλείπεις τον χώρο.
Ο φαύλος κύκλος απαξίωσης κρατικών περιουσιακών στοιχείων, δημιουργία τέχνης και ευρωπαϊκών χρημάτων, νιώθεις ότι δεν θα σταματήσει ποτέ.
Αφήνεις τον χώρο πίσω σου, σκεπτόμενος τους νεώτερους που αγωνίζονται εκεί μέσα με την τέχνη τους, του συλλόγους τους, έστω κι’ αν είναι αθώοι κατευθυνόμενοι εκ των άνω, για ένα καλύτερο μέλλον …που ίσως δεν προλάβεις να βιώσεις εσύ ο μεσήλικας.
Νατάσσα Χαρατσή
