Ολόκληρο το βράδυ ένας ήχος εξωπραγματικός γεννιόταν και ηχούσε στα στενά και τα ανοίγματα της παραλίας. Έμοιαζε με ουρλιαχτό, με μάλωμα γατιών, μα στην πραγματικότητα ήταν ο αέρας που λυσσομανούσε, ήταν η επάνοδος ενός διχασμένου στον ήλιο, τη συννεφιά και τη βροχή φθινοπώρου.
Σήμερα το μεσημέρι, περί τη μια, το λιμάνι δεν αποτελούσε τίποτε το διαφορετικό, παρά ένα μικρό και παροδικό εμπόδιο των κυμάτων που με ορμή το διέσχιζαν. Το θέαμα, που θα δείτε και στις πιο κάτω φωτογραφίες, έκανε εντύπωση στους ταξιδιώτες που ανέμεναν τα πλοία. Τίποτε δε στεκόταν όρθιο και αλώβητο δίπλα στο κύμα, όσο η ταμπέλα για το “μέγα” κι ακόμη ανεκπλήρωτο έργο του υποθαλάσσιου αγωγού.
“Θύμα” των Βορειοδυτικών ανέμων και το μεσημεριανό δρομολόγιο του Ποσειδώνα, μιας και δεν κατάφερε να δέσει στο λιμάνι και συνεπώς ούτε να αποβιβάσει/ επιβιβάσει το κοινό, που επέστρεψε πίσω στο λιμάνι του Πειραιά.
Τόνια Ζαραβέλα
