Είχε περάσει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που είδα το κέντρο και τα τριγύρω σοκάκια του νησιού γεμάτα από κόσμο. Γυναίκες με τα καλά τους πήγαιναν ή επέστρεφαν από την εκκλησία. Άνδρες με σακάκια και γραβάτες μύριζαν λιβάνι που κάλυπτε το προσωπικό τους άρωμα. Στο λιμάνι, τρία ή τέσσερα πούλμαν, πιο πέρα γυναίκες με μαντίλια, με μακριές ως τον αστράγαλο φούστες κι ένα χαμόγελο αινιγματικό· δείγμα ευσέβειας υποπτεύομαι και χαράς. Στο στήθος τους ένα καρτελάκι· η ταυτότητα της αποστολής, το όνομά τους και η εικόνα του Αγίου Νεκταρίου. Οι δρόμοι απ’ όπου θα περνούσε η κάρα του Αγίου -η λιτανεία- είχαν γεμίσει από κόσμο. Εικόνες και καντήλια αριστερά και δεξιά της πορείας, καρέκλες για τους μεγαλύτερους. Τα παιδιά που άλλοτε τάραζαν τις γειτονιές, τώρα αμίλητα και με σκυμμένο κεφάλι ακολουθούσαν τον προστάτη τους. Όλοι όρθιοι την ώρα αυτή έκαναν το σταυρό τους, προσεύχονταν.
Εκείνη την ημέρα, την 9η Νοεμβρίου, σκοίνα, λουλούδια, ροδοπέταλα ή και χαλιά, έδειχναν τη διαδρομή για τον Μητροπολιτικό ναό και μια φωνή βαθιά στην καρδιά των πιστών έλεγε να τα ακολουθήσουν. Σε όλον το δρόμο θα συναντούσες παρέες να μιλούν με τις φωνές τους σιγανές, σχεδόν χωρίς να ακούγονται κάτω από την επιβλητική κατάνυξη των καμπάνων. Όλα τριγύρω μαρτυρούσαν πως είναι μέρα γιορτής κάτι το οποίο επισφράγιζαν και οι ευχές: «Χρόνια Πολλά» άκουγες, από παιδιά, από νέους, από γέροντες, από πτωχούς, μα και πλουσίους. Λίγα μέτρα πριν τον τελικό προορισμό, ξεχύνονταν απ’ τα μεγάφωνα ψαλμοί και ο σκορπισμένος –καθ’ όλη τη διαδρομή κόσμος- τώρα μαζευόταν βουβός στη σειρά για να προσκυνήσει τον πατέρα, τον σωτήρα –οποιονδήποτε κι αν πρεσβεύει ο Άγιος για τον καθένα-, να κάνει την προσευχή του και να λυτρωθεί.
Προχωρώντας σιγά-σιγά, βλέπεις το πρόσωπο, τη στάση των μπροστινών σου, παρατηρείς την ανυπομονησία, την προσήλωσή τους. Κάποιοι θα συγκινηθούν, κάποιοι άλλοι θα εκφράσουν υπόκωφα την πίστη τους ικετεύοντας, ευχαριστώντας τον Άγιο. Μερικοί φορούν αθλητικά παντελόνια, άλλοι ξεβαμμένα ή σκισμένα τζιν, μαζί τους εκείνοι με την τσάκιση, πιο δίπλα οι γυναίκες, τα κορίτσια με τις φούστες. Ανάβουν κερί. Οι μυρωδιές του μύρου και του λιβανιού τούς διαπερνούν. Κι ύστερα μια ευχή, μια συγγνώμη, ένα ευχαριστώ μπρος ακριβώς απ’ την εικόνα· έναυσμα μιας νέας αρχής.
Φεύγοντας έρχεται στο μυαλό σου ο βίος Του. Οι αγώνες, οι επιθέσεις, όλα όσα κληροδότησε. Αποφασίζεις πως θες να φτάσεις το «καθ’ ομοίωση», να περπατήσεις στα χνάρια του. Για τους εφήβους της Αίγινας ο Άγιος Νεκτάριος αποτελεί απόδειξη πως θαύματα γίνονται, επισφραγίζει την ύπαρξη των Αγίων και των Αγγέλων που είναι πάντοτε κοντά μας. Βοηθός για όλους τους Αιγινήτες, αλλά και των χριστιανών που συρρέουν από κάθε γωνιά του πλανήτη για να προσκυνήσουν, να ανταποδώσουν το καλό που τους έκανε. Ολόκληρη η Αίγινα γιορτάζει τη μέρα της αγιοσύνης Του και μια ιδιότυπη χαρά, ένα φως διακατέχει το νησί μοιράζοντας ελπίδα στους δύσκολους τούτους καιρούς, μα και έσοδα ενάντια της φθίνουσας πορείας του εμπορίου και των υπηρεσιών .Και παρότι ο δρόμος της προσευχής αυτήν την ημέρα μοιάζει ως απόλυτο, ως σανίδα σωτηρίας, την επομένη κιόλας παύει να κρατά τον πρώτο λόγο χαμένη στα προβλήματα, στην αλλοτριωτική στάση ζωής μας! Αλλά είναι σίγουρο. Κάποια στιγμή, πολύ-πολύ γρήγορα, «Άγιε Νεκτάριε» θα ψελλίσουμε και ξάφνου θα βρεθεί δίπλα μας!
Τόνια Ζαραβέλα
