Ήλιος και φεγγάρι, παντρεύονται οι γαϊδάροι, λέγανε οι παλιοί. Ίσως το σημερινό ουράνιο φαινόμενο αφορά τα πολιτικά παντρολογήματα των ημερών. Θα μου πείτε – αυτά μας μάραναν; Εδώ προκάμαμε να δούμε το Σαμαρά και τον Βενιζέλο αρραβωνιάρηδες. Ε, θα είχε πάλι ήλιο με φεγγάρι.
Όπως και να’ ναι, ευκαιρία να θυμηθούμε μερικές παλιές, σοφές παροιμίες που θεωρούμε ότι ταιριάζουν στους διοικούντες:
Η αγάπη σου είναι ψεύτικη σαν τ΄ Απριλιού το χιόνι, πρωί πρωί (στις κάλπες) απλώνεται το μεσημέρι λιώνει.
Η αλεπού εργάτες έβαζε και ‘κείνη ακριδολόγαγε.
Η γυναίκα με το κλάμα κι ο κλέφτης με τους όρκους.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Η γάτα για το ψάρι της, πούλησε και τ’ αμπέλι.
Ή στραβός ειν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.
H πονηρή αλεπού πιάνεται απ’ τα τέσσερα.
Ή παπάς-παπάς, ή ζευγάς-ζευγάς.
Η πουτάνα θέλει να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει.
Η τέχνη θέλει μάστορη κι η φάβα θέλει λάδι.
Η τιμή τιμή δεν έχει και χαράς ‘τον που την έχει.
Ήρθαν τ’ άγρια να διώξουν τα ήμερα.
Ήταν στραβό το κλήμα, το ’φαγε κι ο γάϊδαρος κι αποστράβωσε. (Ήτανε στραβό το κλήμα, το ’φαγε κι ο γάιδαρος)
Όσο για μας τους υπόλοιπους:
Η γκαμήλα αν θέλει γομαράγκαθα, ας μακρύνει το λαιμό της.
Ή θα βρέξει ή θα χιονίσει ή καλό καιρό θα κάνει.
Η θάλασσα ‘ναι γαλανή μα ο αέρας τη μαυρίζει.
Η ισχύς εν τη ενώσει.
Η καλή καρδιά με θρέφει, η κακή με ξεριζώνει. (Ποντιακή)
Η καλή μέρα, απ’ το πρωί φαίνεται.
Η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα;
Η νύχτα βγάζει επίσκοπο κι η αυγή μητροπολίτη.
Ηύραμεν ζουρλόν παπάν, καί ολημέρα ψάλλωμεν.
Η ουσία είναι μια και ο μπακλαβάς γωνία.
Ήθελές ‘τα κι έπαθές ‘τα.
Η τρέλα δεν πάει στα βουνά.
Η πείνα κάστρα πολεμάει και κάστρα παραδίνει.
Η πίστωση απόθανε (η κακοπληρωμή τη σκότωσε).
Η πολλή αγάπη φέρνει και πολλή αμάχη.
Και κλείνουμε με ένα αυτογνωσιακό:
Βάζεις τον κώλο μάγειρα, σκατά σου μαγειρεύει.
Βικτώρια Τράπαλη
φωτο: Νέλλη Πετροπούλου
