Η Παναγία του Κώστα Παρθένη
21 Νοεμβρίου σήμερα, το σωτήριο(;) έτος 2013, και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων δε μας θυμίζουν σε τίποτα την Ελλάδα που ξέραμε μέχρι πριν 3 χρόνια. Μπράβος σκοτώνει άνθρωπο που πήγε να ζητήσει τα δεδουλευμένα της φίλης του, έκρηξη σε ενεχυροδανειστήριο γνωστού, παλιού ποδοσφαιριστή, 56 σπίτια κατάσχονται καθημερινά, είναι μερικές μόνο από τις πινελιές του τραγικού πορτρέτου της ελληνικής κοινωνίας.
Να παρακαλέσουμε την Παναγιά, μιας και τιμούμε τα εισόδιά της, να βάλει το χέρι της; Νοσούμε, διαλυόμαστε, το όποιο κράτος αποδεικνύεται μια τεράστια φούσκα, ούτε υγεία, μας λένε, δικαιούμαστε, ούτε παιδεία, ούτε λιμάνια, νερό, ή δικές μας πηγές ενέργειας. Κι όσοι πάλεψαν για έναν ελεύθερο, δημιουργικό κόσμο, οι γενιές που μάτωσαν για ένα διαφορετικό αύριο, αφελείς Δον Κιχώτες στον μύλο που όλα ξέρει να τα αλέθει μέχρι να τα κάνει σκόνη και τίποτα.
Εξ αρχαιοτάτων χρόνων, το όνομά του μύλου αυτού ήταν απληστία, στις μέρες μας έχει πάρει διάφορα παρατσούκλια, όπως κερδοφορία, ισολογισμένοι προϋπολογισμοί, ή αλλιώς παγκοσμιοποίηση.
Κι η λεκάνη της Μεσόγειου, από δεξαμενή προόδου, διακίνησης αγαθών και ιδεών, έχει καταντήσει τάφος κυνηγημένων κι εξαθλιωμένων προσφύγων.
Παναγιά μας, βάλε το χέρι σου. Σκληρό, ασεβές κι άφιλο το χνάρι του ανθρώπου. Ίσως γι’ αυτό σε είχαμε πάντα τόσο ανάγκη.
Βικτώρια Τράπαλη
