Αίγινα Πορεία Ελπίδας- Walk of hope- Facebook
Η ανάρτηση στο FB γράφει τα εξής:
Ένας συμπολίτης μας, κάτοικος της Αίγινας εδώ και 25 χρόνια, ο Πέτρος Δρόσος ξεκινά σε λίγες ημέρες ένα ταξίδι ελπίδας, αγάπης και προσευχής, στην κοιτίδα της Ορθοδοξίας, το Άγιον Όρος, για να εκπληρώσει ένα τάμα στην Παναγία. Ένα τάμα στο πνεύμα της αγάπης, της συγχώρεσης και μιας ευχής για ένα καλύτερο μέλλον για την Ελλάδα και για ολόκληρο τον κόσμο. Η πορεία του, που την ονόμασε «Πορεία Ελπίδα…ς», θα ξεκινήσει από το νησί μας, από το μοναστήρι του αγίου Νεκταρίου και θα καλύψει περπατώντας περισσότερα από 800 χιλιόμετρα διαδρομής μέχρι τη μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους. Εκεί, σε ένα παρεκκλήσι της μονής, «λάμπει ως πολύφωτος σελήνη» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο ιστορικό, από το 1646, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της «Γοργοϋπηκόου», προς την οποία έγινε και το τάμα.
Η ιστορία της Πορείας Ελπίδας δεν είναι μεγάλη. Μια κουβέντα με μια φίλη τη Σταθώ δυόμισι χρόνια πριν, η αναφορά στην Παναγία και στη θαυματουργή εικόνα της και μετά μια «υπόσχεση», από αυτές που όταν δίνονται μπορεί να αλλάξουν τη ζωή του καθενός, που πηγάζουν από τα βάθη της καρδιάς μας και που αντανακλούν την ανάγκη των ανθρώπων να επικοινωνήσουν με το Θείο και να βιώσουν την πνευματικότητα μέσα τους. Έτσι και ο Πέτρος, υποσχέθηκε τότε, να πάει με τα πόδια στην Παναγία του Όρους και να ανάψει ένα κεράκι στη χάρη της. Σιγά σιγά, η ιδέα ωρίμασε κι έφτασε σήμερα η ώρα να γίνει η υπόσχεση πράξη, ξεκινώντας – από πού αλλού – από τον άγιο Νεκτάριο, τον προστάτη άγιο του νησιού μας και το μοναστήρι του.
Ο ίδιος δεν ζητά παρά την αγάπη μας και αυτή σκοπεύει να μεταδώσει κατά μήκος της διαδρομής. Διασχίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας μας, βάζει όπως λέει, «το πρώτο πετραδάκι», ελπίζοντας η πορεία αυτή να γίνει – και γιατί όχι? – ένα μόνιμο ετήσιο προσκύνημα, που θα ενώνει την Αίγινα με το Περιβόλι της Παναγίας. Μια πορεία προσευχής και ενδοσκόπησης για τους ανθρώπους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν σε ένα τμήμα ή και σε ολόκληρη την διαδρομή. Ένας μεγάλος περίπατος αφιερωμένος στην πνευματικότητα που τόσο έχει παραμεληθεί στις μέρες μας, με ενδιάμεσους σταθμούς τις πόλεις και τα όμορφα χωριά της Ελλάδας, σε μια αξέχαστη εμπειρία ζωής.
Απλά και με αγάπη, ο συμπολίτης μας χαιρετά ξεκινώντας το ταξίδι του τις οικογένειες της Αίγινας. Απευθυνόμενος σε όποιον θα ήθελε να διαβαστεί μια ευχή του στην Παναγία, για όσους έχουν οι ίδιοι ή οι συγγενείς τους προβλήματα υγείας, δεσμεύεται να την μεταφέρει. Ας γράψουν λοιπόν οι πιστοί το όνομά τους σε ένα χαρτί, «υπέρ υγείας» και ο Πέτρος θα φροντίσει να φτάσει εκεί που πρέπει.
Το μόνο που ζητά ο ίδιος από εμάς, συνοψίζεται σε μία του φράση:
«προσευχηθείτε να φθάσω…».
Κι ένας αναγνώστης του AeginaLight διατυπώνει την παρακάτω άποψη:
Βικτώρια, γειά,
Από τότε που μού είπες για το site σου, θυμάσαι, πέρυσι σε φιλικό σπίτι, σε διαβάζω τακτικά. Και μαθαίνω τα της Αίγινας τα πιο ενδιαφέροντα.
Δεν ξέρω αν θα γράψεις και τι, σχετικά μ’ αυτό που διάβασα κάπου εδώ γύρω για τον ποδαρόδρομο που ετοιμάζει ο Πέτρος ο ‘Ιππόκαμπος”. Με πνίγει πια η απελπισία να βλέπω τη χώρα μου να γκρεμίζεται και τους κατοίκους της να είναι στον κόσμο τους. Να μην καταλαβαίνουν τίποτα…
Σού γράφω γιατί, αυτό που θα’ θελα να πω δημόσια, δεν μπορώ να το πω. Βλέπεις, δεν γίνεται. Δεν στέκει…
Κι αυτό γιατί η αντίδρασή μου σ’ αυτό που διάβασα σχετικά, συνοψίζεται σ ‘ένα… «ε, ρε μούρλα που έχει ο κόσμος!»
Αυτό για σήμερα. Σάς εύχομαι σε όλους ένα καλό χειμώνα στην Αίγινα…
Φ. Π.
Αν πρέπει να πάρω θέση, θα είναι η εξής: Πέτρο, καλό σου ταξίδι, και καλό γυρισμό. Μακάρι να βρεις τα μισά απ’ όσα ονειρεύεσαι στο οδοιπορικό σου.
Και προς Φ. Π.: Καταλαβαίνω πολύ καλά τις λες, κι εγώ κάπως έτσι νιώθω με τον καταιγισμό δράσεων που δημοσιοποιούνται καθημερινά όταν η κατάστασή μας είναι περίπου ή ακριβώς αυτή:
Ρόδος: ανατριχιαστικές εικόνες σε νεκροταφείο- Άνοιξαν τάφοι και παρασύρθηκαν πτώματα
Αλλά ούτε εσύ ούτε εγώ έχουμε, φυσικά, το αλάθητο. Μπορεί να παίζουν όλα το ρόλο τους, ακόμα κι ένα προσκύνημα, αν γίνεται με ταπεινότητα κι ευλάβεια. Τώρα, τι σημαίνουν ακριβώς αυτές οι λέξεις, θα σε γελάσω.
Βικτώρια Τράπαλη
