Στην χτεσινή επιμνημόσυνη δέηση του «εμβληματικού» ηγέτη Νέλσον Μαντέλα προσέρχονται όλα τα αφεντικά της γης, συν 100.000 κόσμος. Ο κόσμος αγκαλιάζεται, φιλιέται, κλαίει ή γελάει, μαύροι και λευκοί ένα. Το όραμα του Μαντέλα έχει γίνει πραγματικότητα. Από όλη τη συγκίνηση και την κατάνυξη, ως σημερινή ειδησεογραφία μένουν τα εξής:
Που ο Ομπάμα φλέρταρε τη Δανή ομόλογό του, βγάζοντας, χασκογελώντας κι οι δυο, τις φωτογραφίες τους με τα κινητά τους, κι έγινε μπλε μαρέν από θυμό η συμβία του αμερικανού προέδρου, που ο Σαρκοζί με τον Ολάντ έκατσαν δίπλα – δίπλα και τα είπανε μέσα στην καλή χαρά, ωστόσο είχαν έρθει με διαφορετικά τζετ γιατί δεν αντέχουν ο ένας τον άλλο, και που ένας ανώνυμος στην κυριολεξία καραγκιόζης εισέβαλε ως διερμηνέας της νοηματικής στον αυστηρά φρουρούμενο χώρο και κουνούσε άσχετα τα χέρια του πάνω – κάτω παριστάνοντας ότι μεταφράζει για κωφάλαλους όσα λέγονταν, με τους υψηλούς παρισταμένους να τον παίρνουνε χαμπάρι και να σκάνε στα γέλια.
Υ. Γ.: Ένας άγνωστος συνταξιδιώτης, στο απογευματινό δρομολόγιο του Ποσειδώνα για Πειραιά, μου εξομολογήθηκε σήμερα ανενδοίαστα πως κλέβει πράγματα από το σούπερ μάρκετ για να ζει. Φαινόταν έξυπνος, ταλαντούχος, ήταν νέος, και δε δεχόταν να παραιτηθεί από τη ζωή.
Βικτώρια Τράπαλη
