Αίγινα 2009. Ένα στενό, που βγάζει από την παραλία στην Σπύρου Ρόδη, δίπλα στην Εθνική Τράπεζα, ένα ιδιαίτερο μανάβικο κι ένας ιδιαίτερος μανάβης, Ένα πανηγύρι στήνεται, καθημερινά, τα μεσημέρια. Μια ψησταριά, μαξιλαράκια στις πεζούλες του πεζόδρομου, κι όσοι πιστοί καλοδεχούμενοι. Από του Παπαργύρη το χασάπικο, το κέρασμα είναι, ανελαστικά, ένα λουκάνικο το λιγότερο. Κι όποιος προσέρχεται όλο και κάτι θα φέρει: μια μπουκάλα κρασί, μισό κιλό γαρίδες, μια αγκαλιά, έναν νταλκά, ένα χορό, τα ηχεία τραγουδάνε έρωτες ατέλειωτους, άκουσαν κι άκουσαν τα αυτιά μου, είδαν κι είδαν τα μάτια μου εκεί πέρα. Καραβάνια κόσμος, από προσκυνητές για τον Άγιο μέχρι Ιταλίδες και Σπανιόλες καλλονές, κοντοστέκονται, κάνουν χάζι, ξεθαρρεύουν και συμμετέχουν, καλοδεχούμενοι στο αναπάντεχο τρατάρισμα. Πιο πολύ θυμάμαι μια γυναίκα με πεντακάθαρο πρόσωπο, καθόμασταν δίπλα και μου είπε: “είναι η πρώτη φορά που κάποιος με κέρασε ένα ποτήρι κρασί στη ζωή μου”. Αφάνταστες στιγμές. Οικοδεσπότης ο Στέλιος Κουλικούρδης σε μια ιδέα που έφερε από την Καλαμαριά ο Κομνηνός Α.
Kράτησε περίπου ένα χρόνο.
Β. Τράπαλη
φωτο-βίντεο: Κομνηνός Α.
