Λες και ήταν χτες θυμόμαστε την θριαμβευτική ανάρτηση του κ. Πετρίτη, στις 23 Νοεμβρίου στο fb για την τοποθέτηση βυθιζόμενων κάδων απορριμμάτων. Το συνοδευτικό κείμενο έλεγε:
“Έργο στη Παναγίτσα για τοποθέτηση βυθιζόμενων κάδων απορριμμάτων. Χωράει 10 κάδους που θα ανεβαίνουν με ανελκυστήρα. Θα μπουν επίσης και στη πλατεία Εθνεγερσίας. Το σύστημα θα μπει εντός της εβδομάδας σε λειτουργία και θα συμβάλει στη αισθητική αναβάθμιση, την αποτελεσματικότητα της περισυλλογής και εν τέλει στην υποστήριξη της ποιότητας της ζωής των συμπολιτών μας και των επισκεπτών του νησιού μας. Έπεται συνέχεια…”
Κι όντως υπήρξε – και υπάρχει – συνέχεια, αν κι εντελώς διάφορη των προβλέψεων και προσδοκιών του συμπαθούς νεαρού πολιτικού. Ο λάκκος που ανοίχτηκε στην Παναγίτσα αποδείχτηκε μια τρύπα σε θαλασσινό νερό, κι αποφασίστηκε ως συνήθως αβασάνιστα και εκ του προχείρου η μετεγκατάστασή τους απέναντι από το ιστορικό καποδιστριακό Ορφανοτροφείο (;) κι έξω από τον ΟΤΕ. Έχουν περάσει 53 ημέρες από τη θριαμβευτική ανάρτηση, ωστόσο η εβδομάδα στο πέρας της οποίας θα έμπαιναν οι κάδοι σε λειτουργία συμβάλλοντας στην ποιοτική αναβάθμιση κλπ, κλπ, δεν έχει διασταυρωθεί ακόμα με τον παρόντα χρόνο. Όπως μαρτυρούν οι σημερινές φωτογραφίες σε καμιά απολύτως λειτουργία δεν έχουν μπει, παρά στέκουν άσχημοι, αυθάδεις, αυθαίρετοι όσο και πολλές αποφάσεις της σημερινής διοίκησης, απέναντι σε ένα από τα πολυτιμότερα μνημεία του “ιστορικού μας νησιού.” (Προς κ. Νίκο Τζίτζη)
Κι αυτό είναι δικό μας, αιγινήτικο ζήτημα, δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τις γενικότερες οικονομικές συνθήκες της χώρας. Για παράδειγμα, έχουμε δείξει σε πρόσφατη ανάρτηση πώς χειρίστηκαν στην Καλαμάτα το θέμα των δικών τους βυθιζόμενων κάδων. Να υποθέσουμε ότι οι εκεί τοπικοί άρχοντες αγαπάνε και φροντίζουν τον τόπο τους καλύτερα από τους δικούς μας; Κι αν ναι, γιατί να συμβαίνει αυτό;
Από ανικανότητα, από ολιγωρία, από ωχαδερφισμό – από συνθηκολόγηση με κάποια συμφέροντα, ίσως, όπως καταλογίζει η κ. Κανελλά στην τοποθέτησή της για το ζήτημα των κάδων; Ας ρίξουμε μια ματιά να δούμε πώς καταγράφεται η τοποθέτηση αυτή στη Διαύγεια:
“κ. Πρόεδρε,
θέλω να τοποθετηθώ στο θέμα, να αιτιολογήσω γιατί θα ψηφίσω «όχι» και να αναφέρω τους λόγους που στην Οικονομική Επιτροπή δεν ψήφισα την αγορά και την τοποθέτηση αυτών των βυθιζόμενων κάδων: 1. Η τεχνική έκθεση που συνέταξε η Τεχνική Υπηρεσία ήταν ελλιπέστατη και ασαφής και δεν ανέφερε λεπτομέρειες που οφείλουμε να γνωρίζουμε, δηλαδή είδος κάδου, συγκεκριμένες διαστάσεις, εγγυήσεις, και πολλά άλλα, προκειμένου να πάρουμε μία σωστή απόφαση. 2. Ειπώθηκε από την Υπεύθυνη των Τεχνικών Υπηρεσιών ότι είχε κάνει έρευνα αγοράς σχετικά με το κόστος, το οποίο ανερχόταν σε 150 χιλ. €. Ποια έρευνα αγοράς αφού ο προμηθευτής και στις δύο περιπτώσεις – προσφορές είναι ο ίδιος. Μάλιστα στην μία περίπτωση λειτουργεί και σαν εκπρόσωπος της μιας εταιρίας που υπέβαλλε την προσφορά. Αυτό είναι
νόμιμο; Είναι αυτό ανταγωνισμός – προσφορά ή «φωτογραφικός» διαγωνισμός; 3. Στην Οικονομική Επιτροπή δεν ειπώθηκε ότι είχαμε την δυνατότητα επιλογής πολλών συστημάτων πράσινης ανάπτυξης, πχ. φωτοβολταϊκά για σχολεία, ειδικές παιδικές χαρές, γερανούς αποκομιδής, αυτοκίνητα, κτλ. Όπως έκαναν άλλοι Δήμοι, πχ. Άργος, Ίλιον, Αγιάς, κτλ. 4. Στην Οικονομική Επιτροπή δεν ειπώθηκε αν υπήρχε «μίζα», πόση ήταν και ποιοι την πήραν. 5. Στην Οικονομική Επιτροπή ειπώθηκε από τον Υπεύθυνο της εισήγησης ότι τα χρήματα δεν είναι δικά μας, αλλά προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα, αλλά ακόμα και έτσι να ήταν, τα χρήματα της ΕΕ είναι και δικά μας (των Ελλήνων) χρήματα. Τα χρήματα του «Πράσινου Ταμείου» προέρχονται κυρίως από έμμεσους φόρους, δηλαδή (όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του): εισφορές των διανομέων ενέργειας, των επιχειρήσεων λιανικής πώλησης ενέργειας, κάθε τέλος – φόρος – δασμός – εισφορά – έσοδα – πόρος υπέρ το Ειδικού Ταμείου Πολεοδομικών Σχεδίων, φόροι από κληρονομιές & δωρεές από δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς, έσοδα νομιμοποίησης αυθαιρέτων, έσοδα από αξιοποίηση ακίνητης περιουσίας, χορηγήσεις από την ΕΕ, επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό, και πολλοί άλλοι έμμεσοι φόροι. Όλα αυτά, κατά την άποψή μου, σημαίνουν ότι τίποτα δεν είναι «τσάμπα», όπως «τσάμπα» ειπώθηκε ότι είναι το έργο αυτό από τον εισηγητή του θέματος. Πιστεύω ότι, με 150χιλ. €, δηλαδή με 50 εκατομμύρια δραχμές σήμερα, μπορούμε να χτίσουμε ολόκληρη πολυκατοικία, να αγοράσουμε διαμερίσματα, να αγοράσουμε τουλάχιστον πέντε αυτοκίνητα που θα μαζεύουν τα σκουπίδια σε όλη την Αίγινα, αντί να πάρουμε δύο ντενεκέδες ξεγάνωτους, που σαφέστατα δεν θα λύσουν το πρόβλημα της αποκομιδής των σκουπιδιών της Αίγινας, αλλά μάλλον πρόβλημα θα δημιουργήσουν λόγω της πολυπλοκότητας της χρήσης τους. Με όλη αυτή λοιπόν την ελλιπέστατη πληροφόρηση και παραπληροφόρηση που συμβαίνει για πολλοστή φορά στην Οικονομική Επιτροπή, για όλη αυτή την τρομοκρατία του στυλ «…ψηφίστε γιατί τάχα μου χάνουμε τα λεφτά…», για να τρώνε οι διάφοροι απανταχού καρεκλοκένταυροι και αεριτζήδες της Δημόσιας Διοίκησης, για όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους και σε όλα αυτά, προσωπικά, είμαι κάθετα αντίθετη.”
Δεν είναι η πρώτη φορά που η κ. Κανελλά διατυπώνει άμεσα, σε απλά ελληνικά, την πάντα ενδιαφέρουσα και συνήθως αιρετική άποψή της.
Όπως και να έχει, η πρόταση για τους κάδους πέρασε με 12 ψήφους υπέρ, 3 κατά και 2 παρών. Στη φάση που είμαστε, εν όψει των εκλογών του Μάη, αν θέλουμε πραγματικά να δούμε μια καινούρια, άλλη μέρα στα δημοτικά μας πράγματα, καλό είναι να θυμόμαστε τα ονόματα των 3 κατά και 2 παρών, γιατί από τους 12 που τάχθηκαν υπέρ της εγκατάστασης των κάδων απέναντι στο Ορφανοτροφείο, χωρίς να μπουν καν στον κόπο να συζητήσουν την παραπάνω τοποθέτηση – καταγγελία, πολύ φοβάμαι ότι δεν έχουμε να περιμένουμε παρά την πεπατημένη. Η οποία, ρίξτε μια ματιά γύρω σας να δείτε πού μας έχει φτάσει.
Στα 3 κατά συναντάμε, λοιπόν, τους Κανελλά Αικατερίνη, Κοττάκη Στυλιανό και
Οικονόμου Νικόλαο, ενώ στα παρών τους Τζίτζη Φίλιππο και Πάλλη Ελευθέριο. Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι πολλοί έτοιμοι για πρωτοβουλίες που θα μας βγάλουν από το τέλμα, τη σήψη, την απάθεια δεκαετιών. Φτάνει να σηκωθούμε από τον καναπέ για να τους βρούμε, ώστε να μην γκρινιάζουμε πάλι την επομένη. Έχουμε όλο το χρόνο για να ανακαλύψουμε, ως κοινωνία, μια τοπική αυτοδιοίκηση που να μας αξίζει, και κανένα απολύτως περιθώριο για να μην το κάνουμε. Διαφορετικά θα κινδυνεύουν όχι μόνο το αρχαίο λιμάνι ή ο αρχαιολογικός χώρος της Κολώνας, αλλά εμείς οι ίδιοι, από χολέρα, τα ζώα και τα φυτά μας από λειψυδρία, οι τουριστικότεροι προορισμοί μας από εγκατάσταση ιχθυοκαλλιεργειών. Σενάρια καθόλου επιστημονικής φαντασίας, αντίθετα, μεθοδευμένες πραγματικότητες προ των πυλών απέναντι στις οποίες οφείλουμε άμεσα να πάρουμε θέση, μήπως και “σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται,” όπως έλεγε ο παλιός, καλός, προφητικός στίχος του Τσακνή από τη δεκαετία του ’80 ακόμη.
Ενώπιος ενωπίω, λοιπόν. Με αληθινό μας καθρέφτη την ίδια, τη χειροπιαστή μας πραγματικότητα, όπως τη διαμορφώνουμε όχι μόνο δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, αλλά και κάθε 4 χρόνια, με το πιο πολύτιμο όπλο μας – τη δημοκρατική μας ψήφο. Που αυτή τη φορά είναι έγκλημα να την εκχωρήσουμε αβασάνιστα, έναντι ενός πινακίου φανταστικής κι ανύπαρκτης φακής.
Υ. Γ.: Στην ίδια εκείνη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, (3 – 12- 2013) πάρθηκε η απόφαση για την ηλεκτροδότηση των βυθιζόμενων κάδων, ώστε να μπούνε άμεσα σε λειτουργία. Απλώς το άμεσα των αρμοδίων αποδεικνύεται με συνέπεια ένα μέγεθος εξαιρετικά ελαστικό.
Βικτώρια Τράπαλη
