Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, δεν έχω καμία κομματική ταυτότητα ή προσκόλληση. Μια φορά έχω ψηφίσει στη ζωή μου, το τότε σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, μετά γράφτηκα στις ΕΓΕς (Ένωση Γυναικών Ελλάδας) και μου φάνηκε τόσο ανδροκρατούμενη η δομή, τόσο εγκάθετος ο τρόπος λειτουργίας που πήρα δρόμο κι ακόμα τρέχω. Αυτό δε σημαίνει ότι απείχα από τα κοινά. Επανειλημμένα δραστηριοποιήθηκα, γράφοντας για περιοδικά δρόμου, (Δρομολόγια, Μετανάστης), όπου τα έσοδα πήγαιναν σε οικογένειες οικονομικών προσφύγων, συμμετέχοντας σε πορείες, συν – υπογράφοντας ζητήματα που τα θεωρούσα δίκαια, ή μαγειρεύοντας για τους τρόφιμους του ξενώνα της Κλίμακας, όταν λειτουργούσε στην Αίγινα το παράρτημα που στεγαζόταν στο πρώην ξενοδοχείο του Πέππα, στην οδό Στρατηγού Πετρίτη. Κι οπωσδήποτε, η φυσική μου τάση ήταν να βλέπω με συμπάθεια κάθε είδους αυτονομιστικό κίνημα, κάθε δράση που αφορούσε στο περιβάλλον ή τον πολιτισμό, την πολυφωνία των κοινωνιών και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Το ότι αισθανόμουν μακριά από την παραδοσιακή δεξιά, εντόπια ή εξωτερικού, οφείλεται στο ότι οι προτεραιότητές της δεν άγγιζαν τις δικές μου αγωνίες, χωρίς αυτό να με κατατάσσει αυτόματα στους κόλπους οποιουδήποτε αριστερού κόμματος. Εκτιμάω το ήθος και τη συνέπεια του ΚΚΕ, για παράδειγμα, αλλά δε με πείθει, δε με κινητοποιεί ο δογματικός του λόγος, και παρότι πολλά από τα αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ με βρίσκουν καταρχήν σύμφωνη με απωθούν οι λεκτικές εξυπνάδες που κατά καιρούς εκτοξεύουν τα πρωτοκλασάτα στελέχη του, όπως εκείνο το ιστορικό “Ευχαριστούμε, αλλά δε θα πάρουμε”, αμέσως μόλις είδε να αυξάνονται ανεπάντεχα τα ποσοστά του.
Και περνάμε στο δια ταύτα του σημειώματος.
Είναι πολλοί αυτοί που σήμερα ανησυχούν για την όξυνση των αντιπαραθέσεων στο πολιτικό μας σκηνικό, οι φωνές που επισημαίνουν τον κίνδυνο ενός εμφυλιοπολεμικού κλίματος συνέχεια αυξάνονται, και κανείς δε μπορεί να διαφωνήσει για την έκπτωση των θεσμών και των δημοκρατικών διαδικασιών, του δημοκρατικού διαλόγου, όταν ακούγονται απίστευτες χυδαιότητες εντός και εκτός Βουλής. Ή όταν κατηγορεί η κυβέρνηση την αξιωματική αντιπολίτευση για συνέργεια με τον τρομοκρατικό χώρο, κι ο πρωθυπουργός καταγγέλλει τον κ. Τσίπρα ως άθεο – μεθοδεύσεις και πρακτικές που ντρέπεσαι να συναντάς μπροστά σου στο λίκνο μπλα-μπλα-μπλα-μπλα της δημοκρατίας, μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα. Όμως πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι μόνο η απειλή ενός άτυπου εμφύλιου που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά κάτι πολύ χειρότερο: η επικράτηση μιας βαρβαρότητας που καμία ΕΕ και καμία διεθνής κοινότητα δε θα ανεχτεί επί μακρόν στους κόλπους της.
Από τη σημερινή ειδησεογραφία και μόνο, στο νοσοκομείο του Ηρακλείου βγάζουν τους νεκρούς στα μπαλκόνια γιατί δεν έχουν χώρο στους νεκροθαλάμους, κι η Διεθνής Αμνηστία ζητά την διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας για την τραγωδία στο Φαρμακονήσι. Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα του ρεπορτάζ:
… Οι μαρτυρίες των προσφύγων, κυρίως Αφγανοί και Σύριοι, συγκλονίζουν. Όπως αναφέρει η Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, οι πρόσφυγες ανέφεραν πως το λιμενικό τους εντόπισε 100 μέτρα από τις ακτές του Φαρμακονησίου. Οι λιμενικοί τους έδεσαν με σχοινί και άρχισαν τη ρυμούλκηση προς την Τουρκία. Σύμφωνα με τους πρόσφυγες λόγω της μεγάλης ταχύτητας που ανέπτυξε το σκάφος του λιμενικού ανατράπηκε το πλοιάριο στο οποίο επέβαιναν.
Πολλοί προσπαθούσαν να ανέβουν στο σκάφος του λιμενικού, ωστόσο όπως καταγγέλλουν οι μετανάστες, οι λιμενικοί τους χτυπούσαν με όπλα και κλωτσιές για να τους αποτρέψουν. Επίσης αναφέρουν πως δεν υπήρχε καμία προσπάθεια από πλευράς των λιμενικών να βοηθήσουν. Ένας πατέρας που έχασε τα τρία του παιδιά και τη γυναίκα του αναφέρει πως εκλιπαρούσε για ένα σωσίβιο, ωστόσο δεν του έδιναν σημασία. Όπως αναφέρει η Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό οι πρόσφυγες δηλώνουν πως δεν πρόκειται να φύγουν αν δεν βρεθούν οι σοροί των ανθρώπων που πνίγηκαν και κάνουν έκκληση να τους δοθεί η δυνατότητα να θάψουν τους νεκρούς τους….
Χτες πρωτοσέλιδο είχαμε τον μαθητή στην Άρτα που έβαλε ο δάσκαλός του να χαστουκίσουν και να γρονθοκοπήσουν οι συμμαθητές του, προκαλώντας του σοβαρούς μώλωπες με την υπερβολική ζέση που επέδειξαν συμμορφούμενοι προς τα υποδείξεις. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε άπειρα παραδείγματα που να δείχνουν αμέλεια, απανθρωπιά, έλλειψη πολιτισμού σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας, αλλά το αυτομαστίγωμα δεν έλυσε ποτέ καμιάς κοινωνίας το πρόβλημα. Απλά, σε όσους ανησυχούν τα μάλλα μήπως αλληλοφαγωθούμε για τα πολιτικά μας πιστεύω, συστήνω να δουν λίγο πιο πλατειά το θέμα μας, γιατί, σαν λαός, σαν φρόνημα, σαν μια προοπτική για το μέλλον, εξίσου κινδυνεύουμε κι όταν ρίχνουμε άοπλους κι ανήμπορους ανθρώπους – ανάμεσά τους παιδιά, γυναίκες – στη θάλασσα για να πνιγούν.
Βικτώρια Τράπαλη
