Ο Ταρτούφος του Μολιέρου τελειοποιήθηκε δραματικά στις 5 Φεβρουαρίου του 1669, οπότε και παρουσιάστηκε επίσημα ως θεατρική κωμωδία, η οποία και έμελλε να χαράξει αλλεπάλληλες φορές το ρεπερτόριο των κρατικών θεατρικών σκηνών, των ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ….
Ο Ταρτούφος γράφτηκε το 1664 και υπήρξε ένα κείμενο που αφορίστηκε από την καθολική εκκλησία και απαγορεύτηκε η παρουσίασή του στο κοινό της Γαλλίας. Ο Μολιέρος υπήρξε μια χαρισματική μεγαλοφυΐα που με δύναμη, τόλμη, φαντασία, ευρηματικότητα κατέγραψε, έκκρινε, κατέκρινε και χλεύασε μέσα στης δικής του εποχής τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις τους κοινωνικούς αρνητικούς κύριους χαρακτήρες που πηγάζουν από την εποχή και την καθορίζουν συνάμα.
Μια αστική και πλούσια οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με τον έρωτα, το χρήμα, την πίστη και την υποκρισία. Ο Οργώνης ένας πλούσιος αστός μετά το θάνατο της πρώτης γυναίκας του παντρεύεται την Ελμίρα, μια γυναίκα με θάρρος που αγαπά και σέβεται τον άντρα της. Τα δύο παιδιά του Οργώνη από τον πρώτο του γάμο, ο επαναστάτης Δάνης και η ρομαντική Μαριάννα προσπαθούν να ζήσουν τις χαρές της ηλικίας τους ενώ η Ντορίνα, η οικονόμος του σπιτιού που τα μεγάλωσε κινεί τα νήματα ενός αργαλειού που υφαίνει την υπόθεση του έργου και πάει κόντρα στον καθωσπρεπισμό που εκφράζει η κυρία Πετρούλα, η μητέρα του Οργώνη. Ο Κλεάνθης, αδερφός της Ελμίρας, άνθρωπος φιλοσοφημένος, με το λόγο του, περνά αλήθειες και μηνύματα που ενοχλούν και προκαλούν αντιδράσεις. Ο Βαλέρης αρραβωνιαστικός της Μαριάννας ζει για τον έρωτά τους, ζηλεύει, διεκδικεί…. αλλά κερδίζει ; Και μέσα σε όλα αυτά…. έρχεται ο Ταρτούφος…. άνθρωπος της εκκλησίας, θεοσεβούμενος…. που θα ανατρέψει τις ισορροπίες
Στο Εθνικό Θέατρο, ο “Ταρτούφος” κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 1944, με τον Χρήστο Ευθυμίου στον χαρακτηριστικότερο ρόλο. Τις επόμενες ημέρες οι εφημερίδες θριαμβολογούν. Η επιτυχία επαναλαμβάνεται εν μέσω Χούντας και πάλι στην πρώτη κρατική σκηνή. Η κωμωδία του Μολιέρου παίχτηκε από τους “απαγορευμένους ηθοποιούς” των κλασσικών έργων, τους εμπορικούς -όπως λένε- και τους άλλους, τους βαπτισμένους “ποιοτικούς”.
Ο Ταρτούφος δεν είναι μόνο το πιο πολυπαιγμένο έργο του Μολιέρου. Έχει γίνει αντικείμενο τόσων συζητήσεων, μελετών και αμφισβητήσεων, που όχι μόνο η υπόθεση και η πλοκή του είναι γνωστές, αλλά και το κείμενό του. Εκτός από το όνομα του κεντρικού ήρωα που έχει γίνει επίθετο, συνώνυμο του «υποκριτής», υπάρχουν και φράσεις και στίχοι του έργου που έχουν περάσει στον καθημερινό λόγο. Δύο τρεις σκηνές του έχουν αναχθεί σε αυτοτελή κομμάτια με δικό τους τίτλο (η Σκηνή του ερωτικού καβγά, η Σκηνή της εξομολόγησης. . .)
