Δήμητρα Καρακωστή – Ο μονόλογος μιας επιχειρηματία (προς υποψήφιους δημάρχους και μη)

Η Δήμητρα Καρακωστή διατηρεί εδώ και κοντά 20 χρόνια μια πετυχημένη επιχείρηση στην Πέρδικα, τη Βίλα Ροδανθό. Ένα συγκρότημα με 10 ενοικιαζόμενα δωμάτια – στούντιο που όλα έχουν το δικό τους χαρακτήρα το καθένα, καθρεφτίζοντας την πληθωρική προσωπικότητα, την αισθητική και την ανήσυχη φύση της ιδιοκτήτριας. Έχει ενδιαφέρον μια κουβέντα με έναν άνθρωπο που αφήνει τη σφραγίδα του απ’ όπου περνάει, ειδικά αν το ερώτημα είναι πώς βλέπει ως επιχειρηματίας της περιφέρειας τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές και τι θα ζητούσε από τον επόμενο τοπικό μας άρχοντα.

Δήμητρα Καρακωστή: “Πριν πάμε στο τι θα ήθελα, να πούμε δυο λόγια για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα των δημοτικών εκλογών. Η δημοτική εξουσία έχει μεγάλη δύναμη, διακινεί πολύ χρήμα, μέσα από κονδύλια, προγράμματα, επιχορηγήσεις, κι είναι τεράστιο θέμα όταν βγαίνει κανείς με τόσο εύκολο τρόπο, με ψήφους του τύπου ο κουμπάρος του κουμπάρου και τα γνωστά, χωρίς γνώσεις για να κυνηγήσει τους πόρους που θα πρόσφεραν μια ανάσα στο νησί. Η κρίση κοντεύει να μας διαλύσει, ούτε ξέρει ο καθένας πόσο θα αντέξει μ’ αυτές τις συνθήκες, κι όποιος βγει είναι υποχρεωμένος να λύσει τα καυτά προβλήματα: την επάρκεια του νερού, την αποκομιδή των σκουπιδιών και την συγκοινωνία, για ν’ αναφερθούμε στα πιο βασικά. Προσωπικά, θα ήθελα να δω μια παράταξη από νέους ανθρώπους, αιγινήτες, με επάρκεια γνώσεων, που θα καταθέσουν ένα πρόγραμμα εμπεριστατωμένο, μελετημένο σαν project Πανεπιστημίου, να σου εξηγεί πώς, με ποιους τρόπους θα γίνουν όλα τα βήματα, και σε τι βάθος χρόνου. Και να είναι υπόλογοι αν πέσουν έξω στις προβλέψεις τους, ή αν άλλα τάξουν κι άλλα κάνουν.”

  Α. L. :“Στο υπάρχον σκηνικό, πού θα δίνατε την ψήφο σας;”

 Δ. Καρακωστή: “Μη με φέρνετε σε δύσκολη θέση, καταρχήν δεν ξέρω καν όλους τους υποψηφίους, απλά επιμένω ότι πρέπει να ανοίξουμε δρόμο στα νέα παιδιά που τα έχουμε στείλει να σπουδάζουν ή να δουλεύουν στο εξωτερικό, μιλάω και για τα δικά μου, προσωπικά. Πότε θα τα φέρουμε πίσω να αξιοποιήσουμε τις γνώσεις τους; Κι έπειτα δεν είναι μόνο τα πρόσωπα, ή οι συνδυασμοί. Είναι κι η δική μας λογική, η δική μας νοοτροπία που πρέπει να αλλάξει αν θέλουμε να επιβιώσουμε. Είχα πάει πρόσφατα στη Νάξο και σ’ όλα τα ξενοδοχεία, στη ρεσεψιόν, είχαν τοπικά προϊόντα με καρτούλες με το όνομα του παραγωγού επάνω, πήγα σε μια ταβέρνα και ρώτησα για κάποια τοπική σπεσιαλιτέ και μου είπαν, Α, εμείς δεν το κάνουμε αυτό, έχουμε εκείνο και το άλλο που είναι πολύ νόστιμα – αν θέλετε το συγκεκριμένο θα το βρείτε εκεί. Βάζουν πλάτη ο ένας στον άλλο, αλληλοϋποστήριζονται κι αυτό το εισπράττουν όλοι πίσω. Έπειτα, δεν εκμεταλλευόμαστε στο ελάχιστο την κληρονομιά μας ως Έλληνες. Ήμουν το χειμώνα στην Ταραγόνα, μια μικρή πόλη κοντά στη Βαρκελώνη, κι είχαν μια γιορτή, σαν πανηγύρι. Οι κοπέλες φορούσαν στο κεφάλι στεφάνι από λουλούδια που τα έλεγαν διαδήματα, από το αρχαίο ελληνικό διάδημα, ενώ το τοπικό τους κρασί, το Μοσκατέλ, έγραφε στο μπουκάλι ότι φτιάχνεται σύμφωνα με αρχαία ελληνική συνταγή, κι όταν μάθαιναν ότι είμαι Ελληνίδα με φιλούσαν με σεβασμό, με τιμή. Αν ξέραμε τι μεγάλη δύναμη έχουμε στην ψυχή αυτών των λαών ίσως τιμούσαμε κι εμείς περισσότερο την καταγωγή μας.”

 Δ. Καρακωστή: “Ναι, ότι αν μπορούσαν να δουν πώς ζουν έξω, στο Παρίσι ή οπουδήποτε, οι συνομήλικοί τους, θα έπαιρναν τόση δύναμη που θα έκαναν τα πάντα για να κρατήσουμε το δικό μας τρόπο ζωής. Εκεί οι άνθρωποι είναι κοινωνικοί σκλάβοι, έτσι λέγονται μεταξύ τους, η ιδιοκτησία είναι ανύπαρκτη, σου νοικιάζουν 30 τετραγωνικά διαμέρισμα με αντίτιμο το μισό σου μισθό. Αδιανόητο να έχεις για να μένεις το σπιτάκι του παππού σου, έναν κήπο, το μηχανάκι σου, τους φίλους σου, να μπορείς να πας για έναν καφέ με τη λιακάδα. Αυτά τα λίγα αν βάλουμε μπροστά θα κατακτήσουμε τον κόσμο όλο.”