Όπως θα θυμούνται οι, αν όχι παλιοί, έστω σιτεμένοι, στα χρόνια της χούντας, πολλοί κάθονταν τα βράδια με το αυτί κολλημένο στο ραδιόφωνο, ν’ ακούσουν την εκπομπή της Duetche Welle στα ελληνικά, προκειμένου να ενημερωθούν όσο το δυνατόν χωρίς λογοκρισία τι συνέβαινε στην Ελλάδα και τον κόσμο. Σήμερα την Deutche Welle έχουν αντικαταστήσει η Washington Post, ο Economist, το State Department κι άλλες καθόλου ανεξάρτητες πηγές πληροφόρησης. Τα δελτία ειδήσεων, οι έντυπες εφημερίδες, οι διαδικτυακοί ιστότοποι αντλούν από τις “έγκυρες” αυτές πηγές την καθημερινή τους ύλη, συνήθως κόβοντας και ράβοντας το αρχικό κείμενο ανάλογα με την ιδεολογία ή τις σκοπιμότητες που το καθένα εξυπηρετεί. Έτσι, χρειάζεται να έρθει το State Department για να μάθουμε ότι στην Ελλάδα παρατηρούνται προβλήματα σε κάποιους τομείς, όπως: κακές συνθήκες κράτησης λαθρομεταναστών, διακρίσεις σε βάρος των Ρομά, εκμετάλλευση ανηλίκων Ρομά, κάποιοι νομικοί περιορισμοί στην ελευθερία έκφρασης, περιορισμοί και διοικητικά εμπόδια σε βάρος μη ορθοδόξων, αδυναμία παροχής επαρκούς προστασίας ασύλου στους πρόσφυγες, παράνομη διακίνηση προσώπων, κατηγορίες για υπερβολική χρήση βίας εναντίον διαδηλωτών, καθώς και κάποια φαινόμενα αντισημιτισμού. Στη φετινή έκθεση επαναλαμβάνεται ακόμη η αναφορά σε «κρούσματα απρόκλητης ρατσιστικής βίας εναντίον μεταναστών και ατόμων που γίνονται αντιληπτοί ως ξένοι».
Το ίδιο κι όσον αφορά στη σχέση μας με την Τρόικα, περιμένουμε από τον Economist να επισημάνει:
«Το σκηνικό είναι γνωστό: Σωματώδεις Έλληνες σωματοφύλακες φυγαδεύουν ένα τρίο από ξένους γραφειοκράτες στο υπουργείο Οικονομικών από την πίσω πόρτα, προκειμένου να αποφύγουν μια συγκέντρωση διαδηλωτών κατά της λιτότητας, οι οποίοι φωνάζουν “Τρόικα γύρνα σπίτι”. Ώρες αργότερα, οι εκπρόσωποι της Τρόικας με σφιχτά τα χείλη γυρίζουν στο ξενοδοχείο τους, ενώ οι αξιωματούχοι του υπουργείου λένε τη δική τους εκδοχή: «Ηρωική ελληνική αντίσταση στις “υπερβολικές” απαιτήσεις των δανειστών της χώρας».Έτσι ξεκινάει το δημοσίευμα του Economist, που τονίζει ότι η κυβέρνηση Σαμαρά είναι όμηρος των συμφερόντων.
Τέλος, έχουμε ανάγκη τη συνέντευξή του στην Washington Post για να πληροφορηθούμε πώς αντιλαμβάνεται ο Υπουργός Υγείας τα θέματα της αρμοδιότητάς του:
Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανέφερε (στη συνέντευξη) ότι οι επείγουσες περιπτώσεις δέχονται θεραπεία στα δημόσια νοσοκομεία ανεξάρτητα από την ασφαλιστική κατάσταση του ασθενή. “Αλλά, είπε, ασθένειες όπως ο καρκίνος δεν θεωρούνται επείγουσες, παρά μόνο στο τελικό στάδιο”.
Κατά τα άλλα, και εφέτος τις Απόκριες πληροφορίες θέλουν το πολιτικό προσωπικό της χώρας να επιμένει στις γνωστές μεταμφιέσεις: ο κ. Σαμαράς θα ντυθεί πρωθυπουργός των Ελλήνων, ο κ. Βενιζέλος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (τον έφαγε αμάσητο τον Γιωργάκη τότε με το δημοψήφισμα, του καταλογίζουν οι δημοσιογράφοι Κέρστιν Γκάμελιν της Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ και Ράιμουντ Λεβ της δημόσιας αυστριακής τηλεόρασης ORF στο βιβλίο τους Ποιος Κινεί τα Νήματα στην Ευρώπη) με πιο ευφάνταστη την μεταμφίεση του νεοσύλλεκτου στην πολιτική σκηνή κ. Σταύρου Θεοδωράκη ο οποίος θα ντυθεί τρεχούμενο, πεντακάθαρο νερό.
Κι επειδή παρατηρείται πολύς συνωστισμός στη γεμάτη τρικλοποδιές σκάλα της εξουσίας, ανατρέχουμε στο διάσημο συγγραφέα Χούλιο Κορτάσαρ για μερικές συμβουλές:
ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙΤΕ ΜΙΑ ΣΚΑΛΑ
….Ανεβαίνετε τις σκάλες από μπροστά, μιας και από πίσω ή με το πλάι είναι ιδιαίτερα άβολο. Η συνήθης στάση συνίσταται στο να κρατηθείτε όρθιος με τα χέρια να κρέμονται στο πλάι χαλαρά, το κεφάλι όρθιο, όχι εντελώς αλλά τόσο ώστε τα μάτια να είναι ελεύθερα να βλέπουν τα σκαλιά που βρίσκονται πιο πάνω απ’ αυτό που πατάτε και ν’ αναπνέετε αργά και κανονικά. Για ν’ ανεβείτε μια σκάλα, αρχίζετε σηκώνοντας το μέρος εκείνο του σώματος που βρίσκεται κάτω δεξιά, που σχεδόν πάντοτε είναι τυλιγμένο σε δέρμα ή καστόρι και που, εκτός από εξαιρέσεις, χωράει ακριβώς στο σκαλί. Μόλις ακουμπήσετε στο πρώτο σκαλοπάτι το μέρος που είπαμε πριν και που, για συντομία, θα ονομάσουμε πόδι, ανασηκώνετε το αντίστοιχο αριστερό μέρος (που επίσης λέγεται πόδι, αλλά που δεν πρέπει να συγχέεται με το πόδι που πριν αναφέραμε) και, φέρνοντάς το στο ύψος του ποδιού, συνεχίζετε την κίνηση μέχρι να το τοποθετήσετε στο δεύτερο σκαλοπάτι. Έτσι, σ’ αυτό θα ξεκουραστεί το πόδι, ενώ στο πρώτο θα ξεκουραστεί το πόδι. (Τα πρώτα σκαλοπάτια παρουσιάζουν πάντα τη μεγαλύτερη δυσκολία μέχρι να αποκτηθεί ο απαραίτητος συγχρονισμός. Η σύμπτωση του ονόματος μεταξύ ποδιού και ποδιού κάνει δύσκολη την εξήγηση. Προσέξτε ιδιαίτερα να μη σηκώσετε ταυτόχρονα το πόδι και το πόδι….) *
Καλές απόκριες και καλά κούλουμα σε όλον τον κόσμο, με παραπάνω ευχές στα αδέρφια μας στην Ουκρανία για τις τραγικές στιγμές που ζούνε.
* Χούλιο Κορτάσαρ, Ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα, σελ. 22, εκδόσεις Ύψιλον
Βικτώρια Τράπαλη
