Φτάνοντας από τη Σουβάλα στη Βαγία, σε μια ταμπέλα που λέει προς ταβέρνα Πανόραμα, κάνεις αριστερά και στα 20 μέτρα βρίσκεις το περί ου ο λόγος μαγαζί. Καθαρό, καλόγουστο, νόστιμο φαγητό, κρητική ρακί, σπιτικό βαρελίσιο κρασί, ησυχία, η θάλασσα ίσια μπροστά, καταγάλανος ο ουρανός παρά την ασυνήθιστη για την εποχή δροσιά: ό,τι πρέπει για μια στάση μέσα στα προεκλογικά τρεχάματα, σκέφτεσαι – και κάνεις λάθος. Ο συμπαθέστατος, χαμογελαστός, οικοδεσπότης, Μανώλης Λεούσης, είναι υποψήφιος για το τοπικό Μεσαγρού με το ψηφοδέλτιο του Αίγινα Εν Δράσει – Αίγινα Για Όλους, κι υποψήφιο δήμαρχο τον κ. Δ. Μούρτζη. Οπότε, προκύπτει από μόνη της μια ακόμα, τελευταία συνομιλία πριν τις μεθαυριανές κάλπες. Με το πλεονέκτημα του φυσικού χωροχρόνου κι όχι της στημένης συνέντευξης.
Β. Τράπαλη: “Πώς κι αποφάσισες να ασχοληθείς με τα δημοτικά;”
Μ. Λεούσης: “Από μικρό παιδί είμαι πολιτικοποιημένος, κι από το 2007 δραστηριοποιούμαι στα κοινά ως μέλος του συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Γυμνάσιου Μεσαγρού, σαν πατέρας της μεγάλης μου κόρης πρώτα της Δήμητρας (20 χρονών σήμερα) και στη συνέχεια της μικρής, της Μιχαέλας.”
Η Μιχαέλα, στα 16-17, μου δείχνει στο κινητό της την πρόσφατη συνέντευξη του πατέρα της στο Aegina Portal για την έλλειψη συγκοινωνίας που ταλαιπωρεί καμιά 50αριά μαθητές, όχι μόνο του Μεσαγρού αλλά και των Άλωνων και του Βαθέος, και τις ενέργειες που κάνει ο σύλλογος γονέων γι αυτό. Από κει ξεκινάει μια κουβέντα με το Μανώλη για όλη τη δράση – τη δική του προσωπικά αλλά και των υπόλοιπων γονιών – για ό, τι αφορά την απρόσκοπτη μαθητεία των παιδιών στο δύσκολο γίγνεσθαι της ελληνικής πραγματικότητας. Τελευταίο επίτευγμα, όπως μας πληροφορεί το ευχαριστήριο του Γυμνάσιου Μεσαγρού ότι ο Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων κ. Μανώλης Λεούσης, τα μέλη του Δ.Σ του Συλλόγου, καθώς και ο κ. Ροδίτης Αρσένης, φρόντισαν να ασφαλίσουν τα ακάλυπτα παράθυρα του εργαστηρίου Φυσικής και Χημείας με σιδεριές, για να προστατεύσουν το σχολείο. Απ’ ό,τι φαίνεται πρόκειται για μια δραστηριότητα αέναη και φυσική σαν το γάργαρο νερό, να κάνουν πολλοί άνθρωποι της μικρής κοινωνίας μας ότι μπορούν για να βελτιώσουν το βιος που παρέλαβαν, και συνεχίζουν να παραλαμβάνουν, από τη διαχείριση των κοινών τις τελευταίες δεκαετίες.
Β. Τ.: “Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται για να πάμε παρακάτω;”
Μ. Λεούσης: “Μεγάλη προσπάθεια και συνέπεια. Και λεφτά, βέβαια, τα οποία θα δούμε πώς θα βρεθούν. Είναι απαράδεκτο να δίνουμε τόσα χρήματα για δημοτικά τέλη και να είμαστε μέσα στα σκουπίδια. Είχα πάει σ’ ένα σπίτι τις προάλλες, κι εντάξει, ο κάδος στο δρόμο ήταν άδειος, αλλά περνούσες δίπλα και βρωμούσε ο τόπος. Στο σπίτι αυτό μένουν 3 παιδιά, δεν επιτρέπονται αυτά τα πράγματα.”
Β. Τ.: “Τι έχεις να πεις για τη διοίκηση Σακκιώτη;”
Μ. Λεούσης: “Έχασε την καθημερινότητα, δεν αμφισβητώ ότι δούλεψαν οι άνθρωποι, αλλά βρίσκονται πολύ μακριά από το όποιο επιθυμητό αποτέλεσμα. Δεν τα κατάφεραν. Όχι μόνο δε λύθηκαν προβλήματα αλλά δημιουργηθήκαν παραπάνω.”
Β. Τ.: “Για τη διοίκηση Κουκούλη;”
Μ. Λεούσης: “Ότι το έργο της δεν έφτασε στα χωριά.”
Β. Τ.: “Και τη διοίκηση Μούρτζη;”
Μ. Λεούσης: “Έκανε πολλά έργα, την ανάπλαση της παραλίας στην Αγ. Μαρίνα, την προβλήτα της Αγ. Μαρίνας, επεμβάσεις στην οδοποιία, γενικά ήταν ευχαριστημένος ο κόσμος κι αυτό αποδόθηκε στις εκλογές του 2006.”
Β. Τ.: “Μα τις εκλογές του 2006 τις έχασε με διαφορά.”
Μ. Λεούσης: “Μιλάω για το ποσοστό που πήρε στην περιοχή, στο Μεσαγρό.”
Β. Τ.: “Αν εκλεγείς αύριο στο δημοτικό συμβούλιο, τι πιστεύεις ότι θα προσφέρεις;”
Μ. Λεούσης: “Καταρχήν θα συνεχίσω τις παρεμβάσεις, όπου και όσο μπορώ. Αλλά με τη βοήθεια όλων των πολιτών, μόνο έτσι θα πάμε μπροστά. ‘Ενα μεγάλο μας όπλο είναι ο τουρισμός, μπορεί να γίνει σημαντικό άλμα από κει, αλλά πάλι θέλει δουλειά. Πώς θα υποδεχτείς τον τουρίστα, πώς θα τον περιποιηθείς, τι υπηρεσίες θα του προσφέρεις, διαφορετικά τι να το κάνεις όσοι κι αν έρθουνε;”
Πάνω στην ώρα καταφτάνει μια παρέα Ολλανδών. Τους καλοδέχεται, καταλαβαίνει από την προφορά τους την καταγωγή τους, τους εξυπηρετεί σ’ αυτό που ζητάνε, με το χαμόγελο, οι “ξένοι” μας δείχνουν ευχαριστημένοι, σα στο σπίτι τους.
Φαίνεται πως εννοεί αυτό που είπε κάποια στιγμή στην κουβέντα μας:
“Χορτάσαμε πια από “θα”, θέλουμε και χρειαζόμαστε έργα, όχι λόγια.”
Βικτώρια Τράπαλη
