Νιώθετε να σας κάθονται στο στομάχι τα τεκταινόμενα των ημερών; Ακούτε Στουρνάρας και χτυπάνε τα μηνίγγια σας; Σαμαράς και πιάνει μαρμαρυγή την καρδιά σας; Στη λέξη Τρόικα αισθάνεστε το συκώτι σας ελαφρώς πρησμένο;
Εδώ θα βρείτε μερικά μικρά μυστικά που σας βοηθήσουν ν’ αποφύγετε την όποια ανήκεστη βλάβη στα ζωτικά σας όργανα.
Η πρώτη συμβουλή είναι αντί να κλαίτε με το χάλι μας (τους) να γελάτε. Είναι εξίσου αποτελεσματικό και μακράν υγειινότερο.
Ένα ανέκδοτο τη μέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα: ένα σερφάρισμα στο fb θα σας δώσει ανάσες για τις δύσκολες ώρες της κατάθλιψης. Από τα πετυχημένα των ημερών θεωρείται το “Όλοι γνωρίζουμε από έναν Άδωνι τελείως μ@λ@κ@, και πιθανότατα είναι ο ίδιος.” Εδώ να θυμίσουμε ότι η βωμολοχία αποτελεί νόμιμο τρόπο έκφρασης από τα χρόνια του Αριστοφάνη ακόμα. Ως εκ τούτου και γ@μώ τα πρέκια τους να αναφωνήσετε κάποια στιγμή δε θα πρέπει να νιώσετε απολίτιστος. Πάντως αν προτιμάτε μια πιο ήπια γλώσσα διαμαρτυρίας, και στο πιο σύντομο ανέκδοτο να ανατρέξετε (Πρωτογενές πλεόνασμα) εξίσου θα ξεκαρδιστείτε.
Πείτε το μ’ ένα τραγούδι: Ψάξτε στο you tube τραγούδια που να εκφράζουν το θυμό και την αγανάκτησή σας. Το πιθανότερο είναι να ξεκολλήσετε από τα αρνητικά συναισθήματα και να περάσετε μια όμορφη, ψυχαγωγική ώρα. Ενδεικτικά παραθέτουμε το γνωστό άσμα “Όσοι γενούν πρωθυπουργοί”, με τους αυθεντικούς στίχους, που ενώνει αποτελεσματικά το παρελθόν με το παρόν.
Φυσική άσκηση, ένα συν στην καθημερινότητά σας: Αν είστε του καναπέ και της τηλεόρασης, υπάρχει μια απλή άσκηση που και θα σας εκτονώσει και θα δυναμώσει τα άνω άκρα σας: Όποτε εμφανίζεται στην οθόνη ένα πρόσωπο που η θέασή του και μόνο απειλεί την ψυχική σας ηρεμία, ή απλώνετε, παίρνετε το κοντρόλ και το εξαφανίζετε, ή υψώνετε και τα δυο χέρια μαζί, με τις παλάμες προτεταμένες κι ανοιχτές προς την οθόνη, φωνάζοντας ταυτόχρονα “Πάρτα”
Οι πιο ενεργητικοί, μπορείτε την ώρα της παραπάνω άσκησης να πετάγεστε ταυτόχρονα όρθιοι.
Ασκήσεις αυτογνωσίας: Η θεωρία πως για οτιδήποτε μας συμβαίνει είμαστε εμείς οι ίδιοι υπεύθυνοι, κερδίζει συνέχεια έδαφος στις μέρες μας. Πάρτε μια βαθιά ανάσα κι αναλογιστείτε πόσες φορές τους ψηφίσατε. Μετά υποσχεθείτε στον εαυτό σας να μην το ξανακάνετε. Θα νιώσετε μια πρωτόφαντη γαλήνη να σας πλημμυρίζει.
Η δύναμη της φαντασίας. Αφήστε τη φαντασία σας να καλπάσει, πλάθοντας τον ιδανικό για σας κόσμο. Αν σας έρθει στο νου ο χορός του Ζαλόγγου ή η μάχη του Δράμαλη έχετε να κάνετε ακόμα δουλειά με τον εαυτό σας. Αν αντίθετα οραματιστείτε λειβάδια χλοερά με προβατάκια να βόσκουν αμέριμνα ίσως είστε έτοιμοι να σας πάρει ο ύπνος.
Η έκσταση της προσευχής: Μπορεί να έλεγε ο Γκάντι πως η θρησκεία δεν έχει Θεό, εμείς οι θνητοί, όμως, δικαιούμαστε να έχουμε, και μάλιστα ο καθένας τον δικό του. Προσευχηθείτε στον προσωπικό σας Κύριο, λοιπόν, να συγκρατήσει το θυμό σας, να εξαφανίσει τα μνημόνια, να εμφανίσει έναν Ηγέτη (ή και παραπάνω, αχρείαστοι να είναι). Κι αν δείτε ότι δεν εισακούγεστε, πιάστε τις κατάρες: μη συμπεριλάβετε να πλημμυρίσει ο βόθρος της Βουλής, αυτό ήδη έγινε, χτες κιόλας, φανείτε πιο ευρηματικοί. Πχ, να ρέψει ο Βενιζέλος, να τους πιάνει λόξυγκας όταν βγαίνουν στο γυαλί και να μιλάει η Κανέλλη μόνη της, να μας αγαπήσουν οι Τροϊκανοί και να τους στείλουν σπίτι τους. Και πού ξέρετε; Μπορεί στο διάβολο να έχουμε μεγαλύτερη πρόσβαση.
Η τέχνη απελευθερώνει; Μην ξεχνάτε την περίφημη ρήση που αποδεικνύει την απελευθερωτική δράση της τέχνης στη ζωή μας: “Το βιολί του αυτός”. Που σημαίνει ότι ο κόσμος γύρω του καίγεται κι αυτός παίζει βιολί. Πάρτε ένα βιολί, λοιπόν, και ξενοιάστε από το άγχος. Μουτζουρώστε χαρτιά, γράψτε ένα βιβλίο, (είναι γνωστό ότι οι μισοί Έλληνες γράφουν κι οι άλλοι μισοί δεν διαβάζουν), ή ρίξτε το στο τσάμικο, που επίσης θεωρείται προσφιλής τρόπος για να πει κανείς, Βρε άιντε από δω, μου τα παραπρήξατε.
Έσχατη λύση, η ορειβασία: Αν δείτε πως καμιά από τις παραπάνω συνταγές δε βοηθάει, πάρτε τα όρη και τα βουνά. Και πείτε κι ένα γεια στις βρυσούλες απ’ όλους μας. Μέχρι να τους το πούμε αυτοπροσώπως, αργά ή γρήγορα.
Όχι τίποτα άλλο, κλείσαν και τα τρελάδικα.
Βικτώρια Τράπαλη
