Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ

Το πέναλτι – ή, ακόμα χειρότερα, το αυτογκόλ – δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της κάλπης την κάθε φορά. Ένα αποτέλεσμα ολοδικό μας. Όταν έχουμε κάνει με την ψήφο μας το φάουλ να αφήσουμε τα δίχτυα της εστίας ανυπεράσπιστα. Και βλέπουμε τα γκολ να πέφτουν βροχή, ξεσκίζοντας την τελευταία αυταπάτη για ένα αξιοπρεπές πέρασμα από το γήπεδο. Κι αρχίζουν τα δε μου κοβόταν το χέρι, αλλά αφού τους ψήφισα καλά μου κάνουν, κλπ. Έχει καταντήσει κοινοτοπία, αναμάσημα των ημερών, ότι η χρεοκοπία της χώρας, των δήμων, των κοινοτήτων, των δημόσιων υπηρεσιών, των φορέων, των οργανισμών, των ασφαλιστικών ταμείων, του καθένα κάτοικου ξεχωριστά, αποτελεί προϊόν πολιτικού εγκλήματος διαρκείας. Δεκαετιών. Ούτε φύλλο συκής δεν απέμεινε να κρύβει τις μίζες, τις ιδιοτέλειες, την ανικανότητα, τα πολιτικάντικα παιχνίδια, το ατέλειωτο φαγοπότι των κυβερνώντων και των συνδαιτυμόνων τους. Αν δεν ανήκετε στους συνενόχους που, όπως λέει ο κ. Πάγκαλος “μαζί τα έφαγαν”, θα πρέπει να αναζητήσετε αλλού την ευθύνη σας. Γιατί ευθύνη δεν μπορεί να μην υπάρχει. Στο τέλος-τέλος, ποιος καταδέχεται να είναι τόσο κουζουλός που να του τη φέρνουν πάντα οι ίδιοι άνθρωποι, με τα ίδια ξεμπροστιασμένα ψέματα, τις ίδιες εξοργιστικές, φτηνιάρικες, τακτικές, τον ίδιο χαμελαιοντισμό, τα ίδια γλυκανάλατα κλισέ για επιχειρήματα; Όλοι για το καλό μας ατενιζουν ευθυτενείς το μέλλον, μέχρι να λυγίσουν από το βάρος της εξουσίας, οπότε γίνονται άλλες οι προτεραιότητές τους. Και παύουν να είναι για το καλό μας.