Οι ευχές όλων για καλό ξεκίνημα καλοκαιριού, είναι δεδομένες.Αλλά πέρα από την τουριστική κίνηση, με όλα της τα οφέλη, υπάρχει και μια άλλη, επίσης ελπιδοφόρα, κίνηση που όλο κι αυξάνεται στην Αίγινα. Είναι αυτή των αφυπνιστικών δράσεων. είτε αφορούν σε πολιτιστικά, είτε σε κοινωνικά καλέσματα.
Από πλευράς μας εισηγούμαστε την ζεύξη της ιδιωτικότητας με την συλλογικότητα, προτείνουμε σύσταση εταιρειών λαϊκής βάσης, με την ενεργό συμμετοχή των πολιτών, με αμοιβαιότητα και αξιοπρέπεια, με αποτελεσματικότητα και διαφάνεια.
Ειδικά στην Αίγινα, με τις δικές της ιδιομορφίες και ανάγκες, αυτού του τύπου η θεσμική συγκρότηση, δημοτικών λαϊκών επιχειρήσεων, με κοινοπρακτικά χαρακτηριστικά που και ο «Καλλικράτης» προβλέπει, πρέπει να εξετάσουμε πόσο τελεσφόρες μπορεί να είναι στην διαχείριση των απορριμμάτων, στην αυτάρκεια σε νερό, στην θαλάσσια συγκοινωνία, στην ενεργειακή αυτονομία και άλλους τομείς, γράφει συγκεκριμένα το δελτίο τύπου.
Κι αυτά συν άλλα πολλά συμβαίνουν στο νησί μόνον.
Στην Κρήτη ο κόσμος ξεσηκώθηκε για τη ρίψη των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο, στις Σκουριές δίνουν το δικό τους αγώνα για τη διάσωση του περιβάλλοντος από την εξόρυξη, σε όλη την Ελλάδα μαζεύονται υπογραφές για το ξεπούλημα των αιγιαλών, στο άτυπο δημοψήφισμα της Θεσσαλονίκης το 99% σχεδόν ψήφισε εναντίον της ιδιωτικοποίησης. Και πόσα άλλα που δε φτάνουνε καν στ’ αυτιά μας μέσα από τα ΜΜΕ. Όπως η πανεπιστημιακή έρευνα που καταγγέλλει ως ακατάλληλο το νερό που καταναλώνουμε στις περισσότερες περιοχές της χώρας.
Σα να έχει γεννηθεί ένα γενικευμένο, πέρα από κόμματα και πολιτικές, κίνημα αντίστασης στην άλωση των πάντων – του φυσικού τοπίου, της ιστορίας, του πολιτισμού.
Κι αν δε θυμάμαι άλλη στιγμή στη διάρκεια της ζωής μου που να ένιωσα ότι η Ελλάδα – η αλήθεια της, το άρωμα κι η μοναδικότητά της – κινδυνεύει από μια άνευ προηγουμένου κερδοσκοπική εκμετάλλευση, επίσης δε θυμάμαι ποτέ άλλοτε να κινητοποιούνται τόσοι άνθρωποι για να προσφέρουν εθελοντικά τις γνώσεις τους και τα ταλέντα τους στο κοινωνικό σύνολο.
Η δουλειά που γίνεται στη σχολή Βυζαντινής Μουσικής και Παραδοσιακών Οργάνων, για παράδειγμα, είναι κάτι που στα δικά μου παιδικά χρόνια, είτε δεν υπήρχε είτε αν το συναντούσες θα ήταν ως σποραδική, σπάνια εξαίρεση. Το κοινωνικό φροντιστήριο που προσφέρουν χωρίς αμοιβή οι εκπαιδευτικοί του νησιού σε όσους μαθητές το έχουν ανάγκη, τα δωρεάν μαθήματα γλώσσας στους αλλοδαπούς φιλοξενούμενούς μας…
Λες και όσα κεφάλια κι αν βγάζει καθημερινά το φάντασμα του νεοφιλελευθερισμού, να γεννιούνται άλλες τόσες απαντήσεις από το σώμα της κοινωνίας.
Ποιος θα νικήσει;
Εξαρτάται, φαντάζομαι, από την παρουσία ή την απουσία του καθένα μας.
Του Αγίου Πνεύματος σήμερα…μπορεί και να μας έρθει επιφοίτηση. Γιατί αν καταλάβουμε πόσο κοινός είναι αυτός ο αγώνας, ότι η μεθαυριανή επέτειος του μαύρου στην ΕΡΤ, για παράδειγμα, αφορά κάθε δημοκράτη σ’ αυτη τη χώρα, κι όχι μόνο τους 2.000 εργαζόμενούς της, είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι το σενάριο της διάλυσης δε θα περάσει.
Κλείνοντας, να επσημάνουμε ότι το Πρότυπο Πειραματικό Λύκειο της Βαρβακείου Σχολής της Αθήνας είναι το ένα από τα δύο σχολεία, μαζί με το ολλανδικό Κολλέγιο Ντομίνικους, που κέρδισε στον διεθνή σχολικό διαγωνισμό «A beamline for School» τον οποίο είχε διοργανώσει το CERN, την ώρα που η Ολλανδία είναι πρώτη στον κόσμο στο χώρο της παιδείας κι η Ελλάδα η τελευταία στην Ευρώπη.
Φαίνεται πως κρατάμε ακόμα το χούι να μεγαλουργούμε με το τίποτα.
Ψευδαίσθηση; Ουτοπική χίμαιρρα; Ο χρόνος θα δείξει, και μάλιστα σύντομα.
Ανάλογα πώς θα τα βγάλουμε πέρα με την πληγή των σκουπιδιών το φετινό, εξαιρετικά δύσκολο, καλοκαίρι. Τόσο σύντομα, και τόσο απλά.
Βικτώρια Τράπαλη
