Η ζωή του αιχμαλωτίστηκε πρώτα- πρώτα μέσα από τα δικά του λόγια σε κασέτες, κι έπειτα, μετά το θάνατό του, οι φράσεις και οι λέξεις που περιγράφουν το βιός του, τ’ ανομολόγητα ως τότε αισθήματα για τα πρώτα θεατρικά βήματα, τη συνάντηση με τη γυναίκα της ζωής του, γίνανε σελίδες επί σελίδων και αποτελούν την αυτοβιογραφία που παρουσιάστηκε το Σάββατο το βράδυ στα Περδικιώτικα από την κόρη του σπουδαίου Έλληνα ηθοποιού Κώστα Ρηγοπούλου, Ζωή.
Εν μέσω αναμνήσεων η Ζωή Ρηγοπούλου μίλησε με τρυφερά λόγια για τον πατέρα της Κώστα, ενώ εκφράστηκε με θαυμασμό για τον άνθρωπο- ηθοποιό Ρηγόπουλο. Η ηθοποιός Άννα Γεραλή, η Σοφία-Μαρία Πυρουνάκη, η Ντόρα Βουτσαδοπούλου, ζώντας τον Κώστα Ρηγόπουλο από κοντά στα πενήντα χρόνια της θεατρικής και κινηματογραφικής του πορείας, κατέδειξαν με επιχειρήματα “την αρετή του ανδρός”.
Η παρουσίαση απέσπασε το θερμό χειροκρότημα των παρισταμένων.
Δυό αποσπάσματα απ’ το βιβλίο “Το Παραμύθι της Ζωής μου”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστης:
Για την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο:
Τον χειμώνα του 1953-54 υπήρχε στο θέατρο Κυβέλη, στην πλατεία Συντάγματος, ο θίασος Λαμπέτη-Παππά-Χορν που έπαιζε εκεί από την προηγούμενη χρονιά. Είχε γυρίσει από την Αγγλία ή την Αμερική νομίζω ο Χορν και με την επιστροφή του δημιουργήθηκε ο θίασος αυτών των τριών σπουδαίων πρωταγωνιστών.
Όμως παρά την σπουδαιότητα τους δεν πρέπει να ‘χαν και μεγάλη εμπορική απήχηση αφού είχανε παίξει τον προηγούμενο χρόνο αλλά κι αυτόν που έπαιξα μαζί τους, ένα κάρο έργα. «Βαθιά γαλάζια θάλασσα» το εναρκτήριο τους, το «Γαλάζιο φεγγάρι», το «Ξενοδοχείο η ευτυχία», «Ο άνθρωπος με την ομπρέλα», «Οι τρεις άγγελοι», η «Νόρα», η «Αγαπούλα» και ίσως και κανένα άλλο που δεν μου ‘ρχεται στο νου. Όλες τους οι παραστάσεις ήταν έξοχες. Και με σπουδαίες ερμηνείες πότε του ενός και πότε του άλλου.
Τον χειμώνα λοιπόν του 1953-54 μετά από μια αποτυχία που είχανε στην αρχή, δεν θυμάμαι ποιο έργο ήτανε, αποφάσισαν ν’ ανεβάσουν το «Μια γυναίκα χωρίς σημασία» του Όσκαρ Ουάιλντ με σύμπραξη της Κυβέλης. Μ’ αυτή την σύμπραξη δεν συμφώνησε φαίνεται η Λαμπέτη επειδή έτσι θάχε μικρότερο ρόλο, και δεν έπαιξε στο έργο. Εμένα με φώναξε ο Γιώργος ο Παππάς που μ’ αγαπούσε πολύ και ήθελε να με βοηθήσει.
Πήγα στο καμαρίνι του, θυμάμαι, και μου είπε για το έργο.
-Τι θα παίξω, τον ρώτησα αμέσως εγώ.
-Τι θα παίξεις; Τίποτα. Έναν υπηρέτη σχεδόν βουβό που εμφανίζεται δυο τρεις φορές μέσα στο έργο. Καλά τι νόμιζες πως θα παίξεις;
Ύστερα από τους ρόλαρους που είχα παίξει στην δραματική σχολή μου φάνηκε σχεδόν προσβλητικό να μου προτείνει ένα ασήμαντο ρολάκι ο Παππάς.
Χαμογέλασα κάπως ειρωνικά και του είπα
-Τι είναι αυτά που λες. Εγώ θα παίξω στο θέατρο μόνο έναν σημαντικό ρόλο, αλλιώς κάθομαι σπίτι μου.
Ο Παππάς έχοντας πείρα από το ψώνιο των νέων δεν αντέδρασε σχεδόν καθόλου. Με κοίταξε μέσα απ’ τον καθρέφτη που βαφόταν για να βγει στη σκηνή και μου ‘πε ήρεμα και καλοσυνάτα, το θυμάμαι σαν να ‘ναι τώρα. Είχε την συνήθεια να ψιλοσφυρίζει την ώρα που βαφότανε.
-Αν ξεκινάς με την ελπίδα ότι θα παίξεις αμέσως μεγάλους ρόλους πριν ακόμα πατήσεις το πόδι σου στο σανίδι, είσαι βλαξ. Μπορεί να συμβαίνει βέβαια αυτό καμιά φορά αλλά είναι σπανιότατο. Κάτσε εδώ να παίξεις αυτό το ρολάκι. Να γνωριστείς με τους θιασάρχες, να πάρεις μια γεύση απ’ αυτούς να πάρουν και αυτοί από εσένα, τι και ποιος είσαι, και έχεις μπροστά σου τον καιρό, αν αξίζεις να παίξεις τους μεγάλους ρόλους που ονειρεύεσαι.
Το σκέφτηκα απ’ δω το σκέφτηκα από ‘κει , «του ‘κανα την χάρη» και έμεινα να παίξω. Αρχίσαμε τις πρόβες μας, γνωρίστηκα πράγματι με τους άλλους θιασάρχες και τον υπόλοιπο θίασο και μπορώ να πω ότι ένιωσα αρκετά ευχαριστημένος.
Η πρώτη μου, λοιπόν, εμφάνιση στο θέατρο ήτανε σ’ αυτό το έργο.
Ο Κώστας Ρηγόπουλος, ο Ανδρέας Μπάρκουλης και η χούντα
Τον Νοέμβρη, είμαστε στον χειμώνα του 1973 πάντα, ξεσπάσανε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Φασαρίες, διαδηλώσεις, στρατός, τανκς, αστυνομίες, κοσμοχαλασιά στην Αθήνα. Την μια μέρα κλείναμε το θέατρο, την άλλη τ’ ανοίγαμε, κι όταν τ’ ανοίγαμε και παίζαμε, λιγοστοί θεατές. Τι περίμενες, εδώ σκοτωνόταν κόσμος! Κι όταν κάπου κόπασε κάπως ο χαλασμός και το έργο ξανάρχισε… ένα βράδυ μετά την παράσταση, πιάσανε ξαφνικά έξω από το θέατρο τον Μπάρκουλη.
Χούντα ακόμα, ποιος να τολμήσει να τους ρωτήσει τι συνέβαινε. Κάτι πήγε να τους πει ο Βίκτωρας ο Παγουλάτος που ήτανε εκείνη την βραδιά στο θέατρο, και παρ’ ολίγο να φάει ξύλο.
Εγώ με το τρελό που με πιάνει καμιά φορά, πετάχτηκα έξω κι έβαλα τις φωνές.
-Για σταθείτε, ρε σεις, εδώ έχω μια δουλειά, μια επιχείρηση. Πιάνετε τον Μπάρκουλη που χωρίς αυτόν κλείνει το θέατρο! Δεν πρέπει να μάθω ποιοι είσαστε και τι συμβαίνει; Ευτυχώς ένας απ’ αυτούς με πήρε για τρελό φαίνεται και τραβώντας με κατά μέρος μου είπε, είμαστε αστυνομικοί κύριε Ρηγόπουλε, δεν νομίζω ότι θα παίξει πολύ σύντομα ο Μπάρκουλης, κανονίστε την πορεία σας.
Μα για ποιο πράγμα τον συλλαμβάνετε ρώτησα εγώ. Υπόθεση ναρκωτικών, μου απάντησε αυτός. Μπήκε στ’ αυτοκίνητο που είχαν τον Ανδρέα κι έφυγαν όλοι μαζί. Μάλιστα, και τώρα, τι κάνουμε τώρα; Τι γινόμαστε χωρίς Μπάρκουλη, που ήταν και πρωταγωνιστής στο έργο; Η πρώτη μου ενέργεια την άλλη μέρα πρωί- πρωί, ήταν ό,τι βλακωδέστερο μπορούσε να κάνει κανείς.
Πήγα στον διευθυντή της αστυνομίας, ένας Δασκαλόπουλος ήταν εκείνο τον καιρό. Μόλις τον είδα του είπα αφελέστατα χωρίς να το παίζω καθόλου, αχ κύριε Δασκαλόπουλε μου σας παρακαλώ, αυτό κι αυτό μου συνέβη με τον Μπάρκουλη, θέλω να με βοηθήσετε γιατί κλείνω το θέατρο.
Μπορείτε να μου στέλνετε τον Μπάρκουλη να κάνει την παράσταση με την συνοδεία ενός αστυφύλακα και να τον ξαναπαίρνει πάλι μέσα μετά. Ασφαλώς θα με πέρασε για ηλίθιο ή θα νόμισε ότι τον δουλεύω. Μάλλον φαίνεται ότι ξαφνιάστηκε απ’ τη βλακεία μου ο Δασκαλόπουλος, γι’ αυτό δεν με πέταξε έξω απ’ το γραφείο του. Περιορίστηκε σ’ ένα γέλιο και μου είπε τυπικά, κύριε Ρηγόπουλε δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, ο Μπάρκουλης είναι κρατούμενος με σοβαρή κατηγορία. Αν κάνω αυτό που μου ζητάτε εσείς, θα χάσω την θέση μου.
Τότε συνειδητοποίησα κι εγώ πλήρως τί βλακεία είχα πάει να ζητήσω αλλά μέσα στον πανικό μου έκανα την πρώτη ανοησία.
Τόνια Ζαραβέλα
φωτό: Κομνηνός Α.
