Ακόμα και οι ήρωες των μυθιστορημάτων σιωπούν όταν έχουν μπροστά τους ένα αχνιστό φαγητό.
Πολύ πριν η γαστρονομία αναδειχθεί σε θέμα των πρωινάδικων εκπομπών, οι λογοτέχνες είχαν αντιληφθεί ότι οι οσμές και οι γεύσεις παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη λειτουργία της μνήμης, καθώς και την αξία του φαγητού ως δείκτη πολιτισμού και κοινωνικής θέσης. Παρακάμπτοντας τα ευκόλως εννοούμενα –τις φημισμένες μαντλέν του Μαρσέλ Προυστ, τη λύσσα για πολυτελή εδέσματα της Μαντάμ Μποβαρί (Γκιστάβ Φλομπέρ) και τη μαεστρική χρήση του φαγητού από τον Τολστόι στην «Άννα Καρένινα» για να υπογραμμίσει τη διαφορά των χαρακτήρων- επιλέξαμε για εσάς οκτώ συγγραφείς/ λογοτεχνικούς ήρωες και σας παρουσιάζουμε τα αγαπημένα τους πιάτα.
1. Τα αβοκάντο της Σίλβια Πλαθ. Η συγγραφέας και poster girl για τις διατροφικές διαταραχές λάτρευε το μαγείρεμα αποκαλύπτει στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά της «Γυάλινος κώδων» (εκδ. Μελάνι). Εκεί, ανάμεσα σε άλλες αναφορές σε φαγητά και γλυκά, κάποια εκ των οποίων θα έβγαζαν από τα ρούχα τους κάθε σύγχρονο γκουρμέ, η συγγραφέας περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο της αρέσει να απολαμβάνει τα αβοκάντο: με ζελέ από σταφύλι και French dressing ανακατεμένα και ζεσταμένα.
2. Η ψαρόσουπα του Χέρμαν Μέλβιλ. Μπορεί το Ναντάκτ σήμερα να αποτελεί εξέχον θέρετρο των ΗΠΑ και οι πελάτες των εστιατορίων του να απολαμβάνουν όλα τα καλά, όμως, τον 19ο αιώνα, όταν τις θάλασσες της περιοχής αλώνιζαν τα φαλαινοθηρικά, οι γαστρονομικές επιλογές ήταν περιορισμένες. Μικρό το κακό. Το αγαπημένο πιάτο της Νέας Αγγλίας, το κλαμ τσάουντερ (κρεμώδης ψαρόσουπα με όστρακα) με την παχύρευστη υφή και την πλούσια γεύση εκπληρώνει με το παραπάνω τα όνειρα των ηρώων του Μόμπι Ντικ (εκδ. Gutenberg). Η σχετική περιγραφή στο κεφάλαιο 15 του βιβλίου θα κάνει τα σάλια σας να τρέξουν.
3. Η σικελική κουζίνα του Αντρέα Καμιλέρι. Ο πολυγραφότατος Ιταλός συγγραφέας δεν εννοεί να μην περιλάβει σε κάθε βιβλίο του τέσσερις-πέντε περιγραφές εδεσμάτων από το ρεπερτόριο της σικελικής κουζίνας. Ο ήρωάς του, αστυνόμος Μονταλμπάνο, αφιερώνει χρόνο και σκέψη στην απόλαυση του φαγητού του, επιδεικνύοντας ξεχωριστή προτίμηση στα ζυμαρικά, τα θαλασσινά, τα ψάρια και τις μελιτζάνες με παρμεζάνα, τα οποία καταβροχθίζει με όρεξη παρά τα όσα ειδεχθή απασχολούν το μυαλό του. Για να διευκολύνει τους αναγνώστες του στην αναζήτηση των γευστικών θησαυρών της πατρίδας του, ο συγγραφέας δημιούργησε το http://www.vigata.org –Βιγκάτα είναι η πόλη όπου ζει και εργάζεται ο Μονταλμπάνο- με αναλυτικές συνταγές των εδεσμάτων όπως αυτά παρουσιάζονται στα βιβλία του. Απαιτείται μέτρια γνώση της ιταλικής.
4. Η κουζίνα του αμερικάνικου νότου της Χάρπερ Λι. Στο πασίγνωστο «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», η συγγραφέας μεταχειρίζεται το φαγητό ως δείκτη της κοινωνικής θέσης των ηρώων αλλά και της «θερμοκρασίας» των ανθρώπινων σχέσεων. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι το λέιν κέικ (Lane Cake) της μις Μόντι, γειτόνισσας του Άτικους Φιντς, το οποίο η ηρωίδα του βιβλίου –κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell- παρασκευάζει σε τακτά χρονικά διαστήματα αντί ευχαριστηρίων ή άλλης παρηγοριάς.
5. Το χάμπουργκερ του Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Η όρεξη του Χέμινγουεϊ για φαγητό, ποτό και περιπέτεια είναι παροιμιώδης. Ο συγγραφέας εννοούσε να γλύψει και το τελευταίο κοκαλάκι των όσων η ζωή του προσέφερε, ακόμα και όταν ετούτο ήταν εις βάρος της υγείας του. Σχετικές ενδείξεις υπάρχουν σε όλα σχεδόν τα βιβλία του, κυρίως στο «Μια κινητή γιορτή» (εκδ. Καστανιώτη), όμως η ψηφιοποίηση των σημειώσεων του από την JFK Library αποκάλυψε, μεταξύ άλλων, πολλές συνταγές καθώς και λεπτομερείς οδηγίες προς το προσωπικό του σπιτιού του στην Κούβα για την κατάρτιση του μενού. Πολλές από τις εν λόγω συνταγές δημοσιεύονται στο βιβλίο του 2012 «The Hemingway Cookbook». Για να πάρετε μια ιδέα για το στυλ μαγειρέματος που προτιμούσε ο συγγραφέας, ανατρέξτε εδώ. Θα αντιληφθείτε πως, ακόμα και το ταπεινό χάμπουργκερ, μπορεί να αποκτήσει την πολυπλοκότητα ενός μπουργκινιόν.
6. Η μηλόπιτα με παγωτό του Τζακ Κέρουακ. Αν αναρωτιέστε τι μπορεί να τρώει στον δρόμο ένας περιπλανώμενος μπιτ συγγραφέας, ο Τζακ Κέρουακ έχει την απάντηση. Στο γνωστότερο έργο του, «Στο δρόμο» (εκδ. Πλέθρον) ο ήρωας επιδίδ
εται σε ένα γαστριμαργικό μαραθώνιο με μηλόπιτα και παγωτό, ο οποίος, εξ’ όσων φαίνεται από τα γράμματά του, αντιπροσώπευε απόλυτα το προσωπικό γούστο του.
7. Οι εκλεπτυσμένες γεύσεις της Βιρτζίνια Γουλφ. Η Αγγλίδα συγγραφέας και πρωτοπόρος του λογοτεχνικού μοντερνισμού ήταν απαιτητική στα ζητήματα του τραπεζιού. Όπως άρμοζε σε μια κυρία της κοινωνικής θέσης της που έζησε το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, προτιμούσε το φαγητό στο πιάτο της να έχει γαλλικό αξάν. Στο «Φάρο» (εκδ. Ύψιλον) η κυρία Ράμσεϊ σερβίρει στους καλεσμένους της ένα χορταστικό boeuf en daube, μοσχάρι με λαχανικά και ελιές σιγομαγειρεμένο μέσα σε κόκκινο κρασί με τον τρόπο της Προβηγκίας. Πρόκειται για ένα γαστρονομικό θρίαμβο, ο οποίος περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια.
8. Η ιεροτελεστία του τσαγιού του Χένρι Τζέιμς. Από
όλα τα γεύματα ο Χένρι Τζέιμς ξεχώριζε το απογευματινό τσάι. Παρότι Αμερικανός, υιοθέτησε με περισσή χαρά τη βρετανική αυτή συνήθεια, η οποία αποτελούσε στα μάτια του κορυφαία εκδήλωση λεπτού γούστου. Την αδυναμία του αυτή πέρασε και στους λογοτεχνικούς ήρωές του, οι οποίοι συχνά-πυκνά διακόπτουν τις δραστηριότητές τους για να απολαύσουν το αγαπημένο τους γεύμα. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές του είδους περιλαμβάνεται στο «Πορτρέτο μιας κυρίας» (εκδ. Καστανιώτη).
πηγή: tospirto.net
