Αθήνα 1950. Πόλη με καθαρό ουρανό, άκτιστη, χωματόδρομοι, άνθρωποι με τα φθαρμένα κουστουμάκια τους , να ζητούν δουλειά, να πηγαινοέρχονται σε μια πόλη που στερείτο δημόσιους χώρους, γιατί όλη ήταν για όλους έξω, μέχρι … και την ανάπαυση στο κατώφλι του σπιτιού.
Αθήνα 1960-1970. Πόλη που αποκτά δρόμους που ασφαλτώνονται, δημόσια έργα, δημόσιοι χώροι, παγκάκια, άνθρωποι που πηγαινοέρχονται για δουλειά, προσμονή για καλύτερο αύριο, παγκάκια και…αγγελίες εφημερίδων, παγκάκια και φιλόσοφοι περιπατητές, παγκάκια, καλοί φίλοι και βραδυνές βόλτες με πασατέμπο.
Αθήνα 1980-1990-2004. Πόλη, της κίνησης και της χρυσής κάρτας, αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται, άνθρωποι πηγαινοέρχονται…, αλλά τα παγκάκια τους τα ξεχνούν, προορισμός τους πια τα λαμπερά μαγαζιά! Τα παγκάκια παραγκωνίζονται. Μπροστά τους αραδιάζονται τραπεζοκαθίσματα! Οι λίγοι εναπομείναντες φίλοι τους, παραγκωνίζονται και αυτοί, γιατί είναι οι παρακατιανοί της εποχής!
Αθήνα του σήμερα. Πόλη του σήμερα. Κάθε πόλη, κάθε πάρκο, κάθε παγκάκι και φίλος του ο άνθρωπος. Ο καλύτερος φίλος όλων μας πια!
Βασανισμένο, φθαρμένο, γιατί οι Δήμοι χρεοκόπησαν, οι άνθρωποι χρεοκόπησαν. Άνθρωποι πηγαίνουν κι έρχονται πια στις ράγες, όχι της δουλειάς αλλά της ανεργίας.Τα αυτοκίνητα λιγοστεύουν.Τα μαγαζιά κλείνουν, τα τραπεζοκαθίσματα της λαμπερής εποχής, λιγοστεύουν.Τα παγκάκια ξαναγίνονται ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου του σήμερα, του περιπατητικού φιλοσόφου, του εφήβου, του ηλικιωμένου και ιδίως του άστεγου…
Παγκάκι, προορισμός! Θλιβερό μήνυμα, αποτέλεσμα μιας “χρυσής εποχής”, παρηγοριά μιας άθλιας,…ελπίδα μιας νέας…;
Νατάσσα Χαρατσή
