Μόνος, κλειστός κι έρημος ο ναός – καμάρι της Αίγινας, ο ισάξιος, λένε, του ναού της Ακρόπολης, που θα μπορούσε να αποτελεί το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του νησιού, μαζί με την Κολώνα, τον Ελαιώνα, την Παλιαχώρα, πέρα από τα εγκαταλελειμμένα Καποδιστριακά, ή τον χωρίς μια πινακίδα που να λέει περί τίνος πρόκειται Πύργο του Μάρκελλου.
110 αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία σε όλη την Ελλάδα έμειναν ανοιχτά για την περίσταση.
Η Αφαία δεν ήταν καν- και ποτέ δεν είναι – φωταγωγημένη. Έτσι, να τη βλέπουν τα καράβια όπως έρχονται από μακριά, σαν χιλιετιών σύμβολο της τεράστιας διαδρομής μας.
Οι δεκάδες επισκέπτες έφευγαν μ’ ένα παράπονο: “Μα κάναμε τόσο δρόμο, αφού είχαν πει ότι όλοι οι αρχαιολογικοί χώροι θα είναι ανοιχτοί…”
Βέβαια, οι αρχαίοι κίονες υψώνονταν πανέμορφοι μες στη σκοτεινιά τους, μυστηριώδεις, λες κι ούτε ήθελαν να τους ξέρουμε, ούτε ήθελαν να μας ξέρουν όσο δεν καταλαβαίνουμε την αξία και τη σημασία τους.
Αλλά ένα παράπονο σου φαινόταν ότι υπήρχε.
Το φεγγάρι από ψηλά, τους έστελνε το δικό του φως και τα δικά του παράπονα για την ασύλληπτη ρηχότητα των λόγων και των έργων μας.
Και πάλι σου φαινόταν πως όλα μαζί σα να παρακαλούσαν – μη μας ξαναπιάσετε στο στόμα σας, σε καμία επίσημή σας τελετή, και μην ξαναπείτε λέξη για το ιστορικό νησί της Αίγινας και τη μοναδική φυσική ομορφιά του.
Δεν το είδατε και δεν το απαντήσατε.
Βικτώρια Τράπαλη
φωτό κεντρική: Γιώργου ΜωραΪτη από f.b.
φωτό κεντρική: Γιώργου ΜωραΪτη από f.b.
