Καφενείο "Σκάφωνας" στο Μεσαγρό - ένα πάντρεμα γενιών.

Ο Μεσαγρός είναι το μεγαλοχώρι της Αίγινας. Παλιότερα διεκδικούσε ίσως τον τίτλο η Κυψέλη, η οποία έχει ενσωματωθεί, όμως, τόσο στην πόλη μέσα στα χρόνια που σήμερα μόνο χωριό δε μπορεί να την πει κανείς.

Ο Μεσαγρός, λοιπόν, κρατάει όλα τα αυθεντικά του χαρακτηριστικά – τη δροσιά μες στο κατακαλόκαιρο, την καταπράσινη φύση, τη μοναδική κεραμοποιία του Νεκτάριου Γκαρή, του τελευταίου παραδοσιακού κεραμίστα του νησιού, τα επίσης μοναδικά σημεία αναφοράς του, όπως είναι το σπίτι του Ροδάκη, ένα μνημείο λαϊκής αρχιτεκτονικής και σοφίας, ή η εκκλησία της Παναγιάς της Πολίτισσας, κτισμένη το 1457 με την Θαυματουργική Εικόνα της Παναγίας από την Κωνσταντινούπολη ακόμα μέσα, τις μυρωδιές, τα λιόδεντρα, άλογα, ελάφια, κατσίκια, τα άπειρα κοτέτσια, κι άμα νομίζετε ότι υπερβάλουμε κάντε μια βόλτα να δείτε με τα μάτια σας όλα αυτά τα πράγματα και τα θαύματα.

Επίσης έχει κάτοικους δουλευταράδες, ευέλικτους, με φωνή δυνατή, όταν χρειάζεται, στα κοινά. Κι ένα Γυμνάσιο πρότυπο, με αφοσιωμένους καθηγητές και φιλότιμους μαθητές – περήφανους μας κάνουν κάθε χρόνο με τις πρωτοποριακές προσπάθειές τους.

Α, κι ένα τοπικό καρναβάλι, από τις πιο αυθεντικές πινελιές της σύγχρονης Αίγινας, γεννημένο από τη σύμπραξη και τη συνεννόηση των κατοίκων αυτών κι όχι από τη στήριξη κανενός Δήμου. Γενικά, ο Δήμος ξεχνάει το Μεσαγρό, όσο κι όλη την υπόλοιπη περιφέρεια μετά την εκλογή του επόμενου δημοτικού άρχοντα, για την οποία η κοινότητα παίζει πάντα αποφασιστικό ρόλο.

Να πούμε τώρα και τι δεν έχει;

Όσο κι αν φαίνεται αδιανόητο, μια πλατεία. Έναν τόπο συνεύρεσης.

Και μέχρι πρόσφατα, το 2010, έλειπε για πολλά χρόνια ένα καφενείο – μια “αγορά του δήμου”, που λέει ο λόγος.

Παίρνουμε την ιστορία από την αρχή: ο Μεσαγρός όντως δεν είχε, γι άγνωστους κι ακατανόητους λόγους, ποτέ μια πλατεία.
Αλλά είχε, από το ’53, στον κεντρικό δρόμο επάνω, μία μπακαλοταβέρνα, του Μιχάλη και της Σοφίας Σπυριδάκη. Έδιναν χύμα αλεύρι, πετρέλαιο για τις λάμπες, πελτέ, ζάχαρη, κρασί (υπήρχαν ακόμα καρποφόρα αμπέλια) κι είχαν και δυο τραπεζάκια, όπου σέρβιραν στους πελάτες ρέγγα μαζί με πελτέ.

Ξεναγός στη διαδρομή αυτή για το ρεπορτάζ, ο γιος των πρωτεργατών, ο κυρ – Γιώργος, που μέχρι σήμερα επιμένει να κρατάει το μπακαλικάκι ανοιχτό, χωρίς τα τοπικά κρασιά πια, χωρίς τα τα τραπεζάκια, αλλά εφοδιασμένο με όλα τα είδη πρώτης ανάγκης για τις νοικοκυρές που κάτι χρειάζονται την τελευταία στιγμή. Συν κάποια τοπικά προϊόντα, όπως φρούτα ή ζαρζαβατικά.

Επίσης, ο Μεσαγρός είχε 10 – 15 καφενεία τα παλιά τα χρόνια.

Τα οποία σιγά σιγά εκλείψανε.

Και το μεγαλοχώρι απέμεινε χωρίς μια αληθινή Αγορά.

Μέχρι το 2010 που ο Πλάτωνας Σπυριδάκης, αδερφός του κυρ – Γιώργου, αποφάσισε να παραχωρήσει το δικό του μερίδιο από την πατρική κληρονομιά, το κτίσμα δίπλα στο παραδοσιακό μπακάλικο, στις δυο νεαρές κόρες του για να αναβιώσουν τον πολύτιμο θεσμό του καφενείου του χωριού. Όταν λέμε νεαρές, εννοούμε πολύ νεαρές. Σήμερα είναι μόλις 23 χρονών η Νιόβη, και 26 η Σοφία. “Θέλετε να δοκιμάσετε;” τις ρώτησε ο ιδιαίτερος αυτός γονιός. Διάβαζε πολύ, δεν επηρεαζόταν από τις γνώμες των γειτόνων, αφουγκραζόταν τα παιδιά του και τις ανάγκες τους, τα εμπιστευόταν κιόλας. Και τα κορίτσια ήθελαν να κάνουν την προσπάθεια.

Το καφενείο, που το είπαν “Σκάφωνα” σήμερα μαζεύει όλο το χωριό.

Τα κορίτσια έχουν βρει μια αληθινή και δημιουργική απασχόληση – “Είναι όλη μου η ζωή. Το έχω αγαπήσει τόσο πολύ, βγαίνει όλη μου η δημιουργικότητα, στη διακόσμηση, τη μαγειρική, όταν πέφτει η ψυχολογία μου η καθημερινή του απαίτηση με φέρνει στα ίσια μου”, λέει η Νιόβη. Κι η Σοφία, “Κάνοντας το καφενείο γνώρισα το χωριό, τους ανθρώπους, ψυχολόγος γίνεσαι μ’ αυτά που ακούς και βλέπεις όλη μέρα. Κι είναι φίλοι, άνθρωποι που ήξερες όλη σου τη ζωή χωρίς να τους ξέρεις.”

Όσο για τους πελάτες, ως εκπρόσωπός τους ο κύριος Κυριάκος καταθέτει: “Τι λες τώρα; Πολύτιμο! Ειδικά το χειμώνα, μαζευόμασταν από τις 5.30 που σκοτείνιαζε σπίτι μας, τώρα ερχόμαστε όχι μόνο να περνάει η ώρα αλλά να πεις και μια κουβέντα, τι γίνεται, τι θέλουμε, τι μας φταίει. Από ποιον θα ζητήσουμε λογαριασμό, στο κάτω-κάτω.”

Την ταμπέλα του μαγαζιού, όπως και τη διακόσμηση με πέτρα ή τα χρώματα στους τοίχους, τα ξύλα στο εσωτερικό του μαγαζιού, ό,τι παίρνει το μάτι μας τέλος πάντων, τα έφτιαξε ο αγιογράφος του Μεσαγρού Θοδωρής Καπαρουνάκης, ή Θοδωρόγιαννος, ή Ολλανδός.

Για την ιστορία….