Δευτέρα βράδυ, αργά. Ο κόσμος στην παραλία της Αίγινας αρκετός για να νιώθεις ότι υπάρχει και παρόν αλλά και μέλλον σ’ αυτόν τον τόπο, μα όχι τόσος που να σου απαγορεύει να χαρείς με ησυχία το ποτό σου, και μια κουβέντα με τον Γιάννη Δελή ταυτόχρονα.
Ο χώρος, φυσικά, το “Εν Πλω”, το μαγαζί που έχει καταφέρει μέσα στα τρία χρόνια της λειτουργίας του να είναι ένα από τα σημεία αναφοράς του νησιού.
Δεν είναι μόνο το πόστο του, πάνω στο λιμάνι, ούτε το σκηνικό που το περιβάλλει, με τα κότερα και τα ιστιοφόρα αραγμένα στα είκοσι μέτρα και τα θαλασσινά νερά να αντιφεγγίζουν: την ημέρα τον ήλιο και τα σύννεφα, και τη νύχτα τα άστρα και τα φώτα του αμφίρροπου ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι κι οι μουσικές που ξεχύνονται από τις ανοιχτές πόρτες, τα γενναιόδωρα σερβιρισμένα, καθαρά ποτά, τα νόστιμα πιάτα, οι άψογοι παντός τύπου καφέδες και χυμοί, οι λογικές τιμές, και βεβαίως η “ακτινοβολία” του οικοδεσπότη.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να περάσει και να μην τον χαιρετίσει σα φίλο πιο πολύ παρά σαν γνωστό. Είναι να “το έχεις” που λένε. Κι ο Δελής “το’ χει”. Ένα μυαλό μερικές χιλιάδες στροφές το δευτερόλεπτο, άποψη, ιδέες, όλο το πακέτο.
Μια κουβέντα μαζί του, λοιπόν.
Β. Τράπαλη: “Μεγάλη επιτυχία, αυτή η κίνηση να ανοίξεις το Εν Πλω. Το χαίρεσαι όσο εμείς;”
Γ. Δελής: “Το καλό παράθυρο στο σπίτι είναι για τους καλεσμένους. Εσύ βλέπεις τα κότερα και τη θάλασσα, εμένα το μάτι μου σταματάει στα τραπέζια. Ώρες – ώρες με περιορίζει, όταν το άνοιξα το θεωρούσα ό,τι πιο εύκολο, ένα μικρό μαγαζί, φτιαγμένο όπως το θες κλπ. Στην πραγματικότητα είναι απίστευτα αυτά που αντιμετωπίζεις. Ένα σαθρό τοπίο γεμάτο κόμπους. Τι να πρωτοπείς; Το αλαλούμ στα δημοτικά, την καθαριότητα, τη φορολογία; Σε ναρκοπέδιο περπατάς. Από την άλλη, είσαι μέσα στον κόσμο, κι αυτό μ’ αρέσει – παρότι έχω χάσει την προσωπική μου ζωή, στο τέλος δε θα με βλέπουνε το σπίτι μου, η γυναίκα μου, το παιδί μου.”
Β. Τ. :”Είσαι αισιόδοξος για το επιχειρείν στο νησί;”
Γ. Δελής: “Θεωρώ ότι έχει μέλλον η ανάπτυξη της Αίγινας. Δεν έχουμε πάρει ακόμα το κομμάτι που δικαιούμαστε από την πίτα. Τίποτα δεν έχουμε αναδείξει, ούτε τη σημασία της Αφαίας, που είναι ισάξια της Ακρόπολης, ούτε τον προϊστορικό οικισμό της Κολώνας – πέρα από Παλιαχώρα, ή Ελαιώνα, κι όλα αυτά μια βόλτα, 18 μίλια, από την Αθήνα. Αλλά για να τα αναδείξουμε, για να αξιοποιήσουμε τα πλεονεκτήματά μας, το πρώτο είναι να τα συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Το μεγάλο στοίχημα των επόμενων χρόνων είναι να βρούμε τις συνισταμένες μας, να πάψουν οι παράλληλες πορείες, όπου δε θα συναντηθούμε ποτέ πουθενά. Το στοίχημα είναι η συντροφικότητα, η συνεργασία, εκεί που δεν είσαι μόνος σου, κι η φωνή σου ακούγεται δυνατότερη.
“Β. Τ.: “Το βλέπεις εύκολο ή εφικτό;”
Γ. Δελής: “Απόλυτα, έχω και συγκεκριμένη πρόταση. Να κάνουμε μια ένωση επαγγελματιών, αλλά ΟΛΩΝ των επαγγελματιών, ειδικά των νέων, της Αίγινας. Μαθηματικοί, επιχειρηματίες, γιατροί, ό,τι θες. Κι όχι κατακερματισμένα, ένωση ξενοδόχων Πέρδικας, ή Σουβάλας, για παράδειγμα το λέω. Η ανάπτυξη της περιφέρειας είναι κι ανάπτυξη του κέντρου κι ανάποδα. Ένα σώμα είμαστε.”
Β. Τ.: “Πιστεύεις ότι μια αλλαγή φρουράς στην εξουσία θα βοηθήσει;”
Γ. Δελής: “Ο μοναδικός για να λύσει το πρόβλημα είσαι εσύ, κι όχι οι αυτόκλητοι σωτήρες. Από την άλλη ο καπιταλισμός έχει φάει τα ψωμιά του, γιατί ρουφάει τις ψυχές των ανθρώπων. Σαφώς χρειαζόμαστε αλλαγή πορείας, μα αν δεν είμαστε όλοι συμμέτοχοι δε μπορεί να προκύψει. Και πάντως ο δημόσιος διάλογος για μένα είναι απογοητευτικός – πάρε τις δημοτικές εκλογές. Πού μετρήθηκαν οι “μονομάχοι”; Στο νερό και τα σκουπίδια, που για μένα είναι αυτονόητα. Πληρώνω τέλη, πληρώνω φόρους, δικαιούμαι να ζω ανθρώπινα. Και για να συμβεί αυτό πιστεύω πως οφείλω να το διεκδικήσω. Είναι δεδομένη η κατρακύλα του νεοφιλευθερισμού. Σαν οικονομολόγος σου λέω ότι η πρώτη παράμετρος της οικονομίας είναι η ευημερία του ανθρώπου. Πού το βλέπεις αυτό σήμερα σα μέγεθος;
Πάντως κάτι αλλάζει. Το μυρίζω, το αισθάνομαι. Έχουν πια ωριμάσει οι συνθήκες και υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να μεταπηδήσουμε από την κοινωνία της «φιλανθρωπίας», στην κοινωνία της αλληλεγγύης, της συμμετοχής και της διεκδίκησης . Γενιές ολόκληρες κάναμε το σκατό μας παξιμάδι για να φτιάξουμε ένα καλό Ε9 και τώρα καταντήσαμε να μας κάνουν ενοικιαστές στα σπίτια μας και να στέλνουμε τα παιδιά μας για μεροκάματο στο εξωτερικό. Αιμορραγία. Άσχημη αιμορραγία. Γέμισε αυτός ο κομφορμισμός των περασμένων δεκαετιών την κοινωνία μας με καημούς. Καταντήσαμε «καημένοι». Όμως η ιστορία έχει διδάξει και όταν μιλά η Ιστορία κάθε πρόστυχος ισχυρισμός το βουλώνει. Ο παραλογισμός και η ανισορροπία κάποια στιγμή σκάνε. Δε χτίζουμε κοινωνίες για αιώνες για να τις διαλύσουν τα head funds και ο παραλογισμός του κέρδους σε λίγες εικοσαετίες.
Παλιά λέγαμε ότι μας έκλεψαν τα όνειρά μας.
Σήμερα μας έχουν κλέψει τον ύπνο μας.
Ας βρούμε τρόπο να τα πάρουμε όλα πίσω.”
Βικτώρια Τράπαλη
φωτό Νέλλη Πετροπούλου
