Ο Κώστας Ντρης είναι από τους ανθρώπους που “γράφουν” στο χρονικό της εποχής τους. Όχι μόνο με τη δημοσιογραφική του πέννα ή την ιδιότητα του εκδότη, αλλά και ως πολίτης έχει αφήσει και συνεχίζει να αφήνει τη δική του σφραγίδα στο δημόσιο βίο της Αίγινας, τα τελευταία 8 χρόνια που ζει στο νησί ως μόνιμος κάτοικος. Πρώτη του δραστηριότητα, η έντυπη Νέα Εποχή, μια 15ήμερη φρέσκια εφημερίδα, με άποψη, που έφερε τον δικό της αέρα στην τοπική ενημέρωση. Συνεχίζει ακόμα την πορεία της, χέρι-χέρι με το καθημερινά ανανεούμενο ηλεκτρονικό της αδερφάκι.
Ο Κώστας Ντρης έχει έντονη προσωπικότητα και τράβηξε κοντά του ιδιαίτερες κι ευδιάκριτες φωνές από τα πρώτα βήματα της εκδοτικής του προσπάθειας: ποιος δε θυμάται τον ανεπανάληπτο Κερκέζο του Γιάννη Δελή, κι από κει κι ύστερα έχουμε να μετράμε, Λένα Μαρίνη, Άρης Σώρρης, Μιχάλης Μουτσάτσος, Παντελής Μεθενίτης, Γιώργος Μπήτρος, Λίνα Μπόγρη Πετρίτη, Τάκης Μαρίνης, Γιώργος Καλόφωνος, Κώστας Ιωάννου, Ρούλα Σαράντου, Νέλλη Πετροπούλου, Μαριλένα Γιαννούλη, Τόνια Ζαραβέλα, Ανέστης Κορνέζος, η υπογράφουσα, η Ειρήνη Κουνάδη και Δημήτρης Βλάικος στη φωτογραφία, είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που πλαισίωσαν κατά καιρούς την Νέα Εποχή, και κάποιοι από αυτούς συνεχίζουν να την πλαισιώνουν.
Μια συλλεκτική φωτό: το επιτελείο της Νέας Εποχής από τον καιρό, όχι τόσο μακρινό, που τα γραφεία ήταν στην Κυψέλη και το τεύχος έβγαινε από το ιδιόκτητο τυπογραφείο της.
Πέρα από τη δυναμική του παρουσία στο χώρο της πληροφόρησης ο Κώστας Ντρης είχε πάντα ηχηρό λόγο στα κοινά, μα επρόκειτο για την πολιτική κατάσταση της χώρας μα για τα τοπικά μας ζητήματα. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες κι εμπνευστές της δημιουργίας και καθιέρωσης του Φεστιβάλ Φιστικιού ως ετήσιο θεσμό, με εξαιρετικά πετυχημένα αποτελέσματα, πράγμα που οφείλεται αναμφίβολα και στις ειδικές του γνώσεις του (μεταπτυχιακό στη διεύθυνση επιχειρήσεων.) Το έχτισε, το στέριωσε, το είδε να ανθίζει και να πετάει καρπούς. Πόνεσε με την συρρίκνωση των τελευταίων χρόνων. Προχώρησε στη σύσταση του Συλλόγου Φίλων του Φ.Φ., μαζί με τον Στράτο τον Πανταβό, προκειμένου να το απεγκλωβίσουν από την ασφυκτική αγκαλιά μιας αναποτελεσματικής δημοτικής αρχής, κι εξίσου αναποτελεσματικής ΚΕΔΑ. Και απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχίσει την προσπάθεια. Γιατί όσο ικανότερη κι αν είναι η διάδοχη κατάσταση υπό τη Δημαρχία του κ. Μούρτζη, υπάρχει η άποψη ότι η ανεξαρτητοποίηση του Φ.Φ. από τον οποιοδήποτε Δήμο, με τις οποιεσδήποτε δυσκολίες ή αγκυλώσεις του, θα του δώσει τη δυνατότητα πραγματικά να πιάσει “ταβάνι”. Αλλά ας αφήσουμε τον ίδιο να μιλήσει για όλ’ αυτά, απαντώντας στις ερωτήσεις μας. Ξεκινάμε, λοιπόν:
Βικτώρια Τράπαλη: “Η πρώτη ερώτηση απευθύνεται στην εκδοτική – δημοσιογραφική σου ιδιότητα. Συμφωνείς ότι η διοίκηση Σακκιώτη πέτυχε ένα ιδιότυπο ρεκόρ – να μην εκπροσωπείται ή υποστηρίζεται από απολύτως κανένα τοπικό μέσο ενημέρωσης;”
Για την ακρίβεια, νομίζω ότι ποτέ, κανένας άλλος δήμαρχος, δεν είχε τόσο κοντά του τόσους πολλούς διαύλους επικοινωνίας. Οι βιντεοκάμερες, οι φωτογραφικές, τα φλας, οι στήλες των έντυπων μέσων, όλα ήταν στραμμένα πάνω στον κ. Σακκιώτη και του έδιναν σχεδόν καθημερινά την ευκαιρία να επικοινωνεί με τους πολίτες του και να τους στέλνει το μήνυμά του.
Νομίζω ότι το παιχνίδι χάθηκε, όταν νωρίς – νωρίς άρχισαν οι γύρω του να αντιλαμβάνονται πως υπάρχουν σοβαρά προβλήματα ηγεσίας και συνοχής στην παράταξη. Η δημοτική αρχή έχασε τη «δεδηλωμένη» μέσα στο πρώτο εξάμηνο. Καταψηφίστηκαν σημαντικά θέματα, όπως ο προϋπολογισμός (δύο φορές!), το τιμολόγιο του νερού, πριν καλά – καλά γυρίσει ο χρόνος. Δημιουργήθηκαν κόντρες με κορυφαία στελέχη, όπως η αποχώρηση Φ. Τζίτζη από την αντιδημαρχία, μόλις την άνοιξη του 2011, όλα όσα διαδραματίστηκαν τις πρώτες κιόλας εβδομάδες με την κόντρα για το Φεστιβάλ Φιστικιού. Επέτρεπε την εκδήλωση περίεργων συμπεριφορών στα στελέχη του, όπως η διακαής επιθυμία του κ. Ν. Τζίτζη να πάρει έναν καλό μισθό για να είναι πρόεδρος της ΚΕΔΑ, ή το περιβόητο «άσε με να κάνω λάθος» του κ. Νεκτάριου Κουκούλη που χρέωσε τον Δήμο με πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ, ή ακόμα και ο τρόπος που διαχειρίστηκε ο στενός του συνεργάτης κ. Πετρίτης τα 70.000€ της ΔΕΗ. Αυτά και πολλά άλλα, κατέδειξαν έναν άνθρωπο που δεν είχε την δυνατότητα να «κουμαντάρει» το καράβι και να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό –όχι μόνο αυτό της παράταξής του- αλλά και ολόκληρου του νησιού.
Νομίζω, από εκεί και πέρα, ότι ήταν φυσικό τα ΜΜΕ να πάρουν αρχικά αποστάσεις και εν συνεχεία να αρχίσουν να χτυπούν. Διότι όλα αυτά τα αλλοπρόσαλλα, έφεραν τελικά και δυσμενείς καταστάσεις για την καθημερινότητα του πολίτη. Νερό, σκουπίδια, λακκούβες, γενικότερα, μια εικόνα γενικής παρακμής.
Να πω την αλήθεια, δεν είμαι άνθρωπος της ιδεοληψίας. Πιστεύω ιδιαίτερα στις ικανότητες των ανθρώπων και στο λαμπρό τους μυαλό. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από ηγέτες, από ανθρώπους με έμπνευση, με ιδέες, με όρεξη να κάνουν έργο και όχι απλά να μιλούν. “
Β. Τ.: ” Υπάρχει μια αλλαγή φρουράς που αναμένεται να έχει μεγάλο αντίκτυπο, και γενικά στα πολιτικά πράγματα της χώρας και συγκεκριμένα για το νησί. Μιλάω για την αλλαγή φρουράς στην Περιφέρεια. Είναι αλήθεια ή ψέματα, κατά την εκτίμησή σου, ότι μπαίνουν καινούριοι κανόνες στο παιχνίδι;”
Κώστας Ντρης: “Είναι δύσκολο να το πιστέψω, αλλά θέλω να ελπίζω. Προφανώς όλοι επιζητούμε περισσότερη διαφάνεια, περισσότερο κοινωνικό έλεγχο στα όσα γίνονται μέσα στο λεγόμενο «βαθύ Κράτος». Όμως, τα βλέπεις και εσύ. Ο μόνος λόγος που έχει μειωθεί η διαφθορά, είναι επειδή δεν υπάρχουν χρήματα σε αυτούς τους καιρούς. Μόλις, κάπου, εμφανιστεί λίγο μέλι, τότε τους βλέπεις όλους και τρέχουν. Γι’ αυτό και τους «τσακώνουμε» εύκολα (χεχε)! Διότι κάνει μπαμ το πράγμα… Κοίταξε Βικτώρια, τα συμφέροντα γίνονται πιο μεγάλα μετά από μια κρίση. Για παράδειγμα στον Πειραιά, ξέρεις πολύ καλά τι πρόκειται να γίνει τα επόμενα χρόνια στον Πειραιά. Έχουν «πνίξει» τους μικροεπιχειρηματίες στα χρέη, τους υποχρεώνουν να εγκαταλείψουν το πόστο τους, μετά από δεκαετίες μόχθου να τα παραδώσουν όλα στα νέα συμφέροντα που θέλουν να εκμεταλλευτούν το λιμάνι και την περιοχή του Δέλτα Φαλήρου σε συνδυασμό με την κρουαζιέρα. Άραγε, τι ρόλο θα παίξει η νέα Περιφερειακή Διοίκηση σε αυτή την εξέλιξη; Σε ποιους θα δώσουν τα έργα; Σε ποιους την εκμετάλλευση; Εσύ περιμένεις να δεις άλλους εργολάβους; Ή μήπως άλλες συμβάσεις; Δεν σε προβληματίζει το γεγονός ότι εδώ, στο νησί μας, στην γραφική Πέρδικα, εξελίσσονται αυτή τη στιγμή πράγματα και θάματα, και κανείς δεν έχει σηκώσει ακόμα σημαία επανάστασης; Και να σου πω την αλήθεια, δεν είμαι απαραίτητα αντίθετος στην αξιοποίηση αυτού του υπέροχου κομματιού απέναντι από το χωριό. Όμως αυτό ποιος θα το αποφασίσει; Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας; Ή μήπως ο ιδιώτης που θα το ενοικιάσει; Η Τοπική Κοινωνία δεν έχει κανέναν λόγο στα του οίκου της; Και μη μου πεις για την αντίδραση του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ; Αναιμική για την ώρα…
Εντάξει, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα υπάρξει μια άλλου είδους «ευαισθησία» σε κάποιες εκφάνσεις της ζωής μας από τους διοικούντες, όμως δεν περιμένω και τεράστιες αλλαγές.”
Β. Τ.: “Βλέπεις να επικρατεί τα τελευταία χρόνια στην Αίγινα μια παρακμιακή κατάσταση;”
Κώστς Ντρης: “Έχω γράψει πολλές φορές για αυτή την παρακμιακή εικόνα που παρουσιάζουμε ως νησί. Θα επιχειρήσω να εντοπίσω το βαθύτερο αίτιο στην υπερβολική ανοχή στο μέτριο. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής ικανοποιούμαστε με το μέτριο. Δες το και μόνη σου. Δεν είναι μόνο στην τοπική πολιτική ζωή το πρόβλημα. Ξεκινάει από τα σπίτια μας. Μάθαμε να ζούμε στα εύκολα, να μην δυσκολευόμαστε για να βγάλουμε λεφτά. Χωρίς τρέξιμο, χωρίς άγχος. Το γεγονός ότι το νησί είναι δυο βήματα από την Αθήνα, λειτούργησε σαν ευχή και κατάρα ταυτόχρονα. Υπήρξε για πολλά χρόνια μια νοοτροπία: σωθήκαν τα λεφτά, τεμάχισε ένα οικόπεδο, ξύρισε τις φιστικιές και πούλα το. Εύκολο χρήμα, μέτρια μυαλά, ελάχιστη δημιουργικότητα. Δες τι έγινε με τις ξενοδοχειακές υποδομές. Οι περισσότεροι μείνανε σε προηγούμενες δεκαετίες. Δες τι έγινε με τις μεταφορικές εταιρίες, τα ΚΤΕΛ, τα ΤΑΞΙ, ακόμα και τις άμαξες. Καμία συνεννόηση για να υπάρξει ένα σύστημα μεταφορών που να εξυπηρετεί και ταυτόχρονα να δίνει κέρδη στους επαγγελματίες. Δες τις υποδομές. Ποτέ δεν τελειώνει κάποιο έργο, γιατί οι περισσότεροι δεν έχουν τις γνώσεις να φτιάξουν μια μελέτη, την όρεξη να υποστούν τη βάσανο της γραφειοκρατίας, να «τελειώσουν τη δουλειά» που λέμε. Άλλα έργα μένουν στη μέση, άλλα έργα είναι κακοφτιαγμένα. Μια φορά, στον περίβολο του Αγίου Νεκταρίου έλεγα σε έναν Δημοτικό Σύμβουλο: «είσαστε 27. Αν ο καθένας στην αρχή της τετραετίας δήλωνε ότι αναλαμβάνει ένα έργο –μόνο ένα- και το έτρεχε για 4 χρόνια μέχρι να τελειώσει, τότε στο τέλος μιας τετραετίας, η Αίγινα θα ήταν αγνώριστη!
Θα μου πεις, όλα είναι μέτρια; Όχι, προς Θεού! Υπάρχουν πολλά που δεν είναι μέτρια! Χάνονται όμως μέσα στο θολό τοπίο και υπόκεινται τις συνέπειες όλου αυτού του κλίματος. Είναι συχνή η αγωνία ανθρώπων που αναρωτιόνται αν αξίζει να επενδύουν για κάτι καλύτερο, όταν στα μάτια των επισκεπτών τους θα επικρατεί το μέτριο που κυριαρχεί ακριβώς δίπλα τους. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ξενοδοχειακές μονάδες που ξέφυγαν από τη μετριότητα, υπάρχουν επιχειρήσεις που σέβονται τον πελάτη και συγχρονίζονται με την εποχή τους. Όμως μπορούν να πληρωθούν το κάτι παραπάνω για αυτά που προσφέρουν όταν η γενική εικόνα δεν είναι καλή; Μπορούν να έλξουν καλύτερη και ακριβότερη πελατεία όταν όλα γύρω δεν ανταποκρίνονται σε αυτό το κάτι παραπάνω;
Υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι που δημιουργούν μεγάλες εκδηλώσεις που τιμούν τον τόπο, όπως η Ντόρα Μπακοπούλου και ο Γιώργος Καλόφωνος, υπάρχουν καλλιτέχνες που γεννήθηκαν εδώ αλλά και δεκάδες σπουδαίοι καλλιτέχνες που εμπνέονται από την Αίγινα! Αυτοί δεν είναι μέτριοι. Όμως, πες μου; Η Αίγινα τους αξιοποίησε; Και σε ποιο βαθμό;”
Β. Τ.: ” Πολλοί σε κατηγορούν ότι η εμμονή σου για το Φ.Φ. κρύβει και κάποιον καιροσκοπισμό Ότι σ’ ενδιαφέρει προσωπικά η διαχείρισή του. Τι απαντάς;”
Κώστας Ντρης: ¨”Μ’ αρέσεις! Άσε με βρε Βικτώρια να χαρείς… Κατ’ αρχήν θα σου θυμίσω ότι στα πρώτα δύο Fistiki Fest ξόδεψα προσωπικά πολλά χρήματα που ποτέ δεν περίμενα να τα πάρω πίσω από κανέναν. Και όχι μόνο εγώ. Και ο Στράτος και ο HP με τη Θοδώρα και ο Νίκος ο Αλυφαντής έβαλαν λεφτά. Εσείς νομίζετε ότι ξύπνησε μια μέρα ο Θεός και χάρισε στην Αίγινα ένα Φεστιβάλ με 60 εκδηλώσεις μέσα σε 4 ημέρες; Να σου θυμίσω ότι ένα μήνα πριν την τελετή έναρξης του πρώτου Φεστιβάλ, δεν υπήρχε ακόμα η ΚΕΔΑ; Να σου θυμίσω ότι πληρώσαμε από την τσέπη μας το ταξίδι στο Μπρόντε της Σικελίας για να δούμε πώς οργανώνουν εκεί το αντίστοιχο Φεστιβάλ; Να σου θυμίσω ότι τα δύο πρώτα χρόνια, το εφαλτήριο του Φεστιβάλ, όλη η Γραμματειακή υποστήριξη, ο χώρος που φτιάχνονταν τα πάντα, ήταν τα γραφεία της Νέας Εποχής στην Αφαίας; Ότι είχαμε παρατήσει τις δουλειές μας για ένα όνειρο;
Ξέρεις λοιπόν τι έγινε και δημιουργήθηκε αυτή η ιστορία με τον «καιροσκοπισμό»; Είπαμε κάποια στιγμή –δημόσια- ότι ένα ποσόν πρέπει να δοθεί στα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής που κάνουν πολλά έξοδα ως μια μορφή αποζημίωσης. Και το πιάσανε κάποιοι και έκαναν την τρίχα τριχιά. Ναι, το ξαναλέω και τώρα. Για να βγαίνουν κάποιοι στο πάλκο και να μιλούν για τα επιτυχημένα Φεστιβάλ, κάποιοι άλλοι πληρώνουν φουσκωμένους λογαριασμούς κινητών τηλεφώνων, εισιτήρια, διαμονές στην Αθήνα και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Ακόμα και σήμερα έτσι γίνεται. Ανάλογα τώρα με την ευσυνειδησία του καθενός για το αποτέλεσμα, τρέχει και ξοδεύει παραπάνω ή λιγότερο.
Θα είμαι όμως ειλικρινής. Ήταν, είναι και θα παραμείνει πάγια η θέση μου, ότι α) το φεστιβάλ πρέπει να αποκτήσει και επαγγελματικά στοιχεία, β) οι επαγγελματίες πρέπει να αμείβονται. Οι εθελοντές δεν είναι πάντα εξειδικευμένοι και κάποια στιγμή κουράζονται, χάνουν τον ενθουσιασμό τους.
Θα σου δώσω μερικά παραδείγματα. Δεν μπορείς να αναθέτεις την στρατηγική της επικοινωνίας ενός Θεσμού που συγκεντρώνει 30.000 ανθρώπους στο νησί, σε άσχετους ανθρώπους προκειμένου να αποφύγεις το κόστος και ταυτόχρονα να πληρώνεις 5.000€ για ηχητικά στην παραλία. Είναι αντιφατικό. Πρέπει να ξεπεραστούν αυτά τα ταμπού. Ένα άλλο: Δεν είναι δυνατόν να γίνεται Τελετή Έναρξης και να μην υπάρχει ούτε 1€ για μια σωστή – επαγγελματική σκηνοθετική ματιά, ώστε οι θαμώνες να μείνουν εντυπωσιασμένοι και την ίδια ώρα να πληρώνεις για ένα μουσικό σχήμα με δυο μπουζούκια και 3 κιθάρες 10.000€. Χρειάζεται ορθολογισμός και σωστή διαχείριση των χορηγιών αλλά και των κρατικών επιδοτήσεων, όπως αυτή της καθιερωμένης συναυλίας της Περιφέρειας…
Θα το θέσω και αλλιώς και θα ήθελα την άποψή σου. Αν υπήρχαν τρεις άνθρωποι ικανοί στις πωλήσεις που θα μπορούσαν να δουλέψουν όλο το χειμώνα και να φέρουν χορηγίες της τάξεως των 50.000€, ποιος θα είχε πρόβλημα να πάρουν ένα ποσοστό για τον κόπο τους; Το πρόβλημα είναι αν θα αμειφθούν από λεφτά που έτσι και αλλιώς δεν θα τα είχαμε αν δεν τα φέρνανε; Ή μήπως το πρόβλημα είναι να βρούμε τα κατάλληλα άτομα και να κάνουμε πιο επαγγελματική τη λειτουργία του Φεστιβάλ; Και αν υπάρχουν αυτά τα άτομα και είναι ικανά να το πετύχουν, θα τους πούμε να το κάνουν τζάμπα; Και σε ρωτάω; Όλα αυτά τα «παράλογα» που λέω, είναι για να μας κάνουν κάποιοι σπέκουλα, ή είναι προς υλοποίηση;”
Β. Τ.:“Ας πούμε ότι καταλαβαίνω τη λογική στο σκεπτικό σου. Πάμε παρακάτω – η άνευ όρων, ακόμα και άναρχη, τουριστική ανάπτυξη αποτελεί για σένα μοντέλο επιβίωσης;”
Κώστας Ντρης: ” Όχι. Είμαι κάθετος. Η άναρχη τουριστική ανάπτυξη οδηγεί σε τραγικά αποτελέσματα σε μέσο χρόνο. Σε παραπέμπω στο πρόσφατο άρθρο του καθηγητή Δημήτρη Ποταμιάνου. Νομίζω ότι πολύ σύντομα, θα τα λουστούμε τα κατορθώματά μας και στην πόλη. Ο τρόπος που αναπτύσσεται η παραλιακή λεωφόρος δεν είναι διόλου γοητευτικός. Αντίθετα η ασχήμια έχει αρχίσει να επιβάλλεται στην γραφικότητα και την ομορφιά των νεοκλασικών κτιρίων. Η «αγιομαρινοποίηση» της πόλης είναι προ των πυλών. Η άποψή μου είναι, καλύτερα λιγότεροι και ποιοτικότεροι τουρίστες. Όμως για να τους έχεις, πρέπει να προσφέρεις καλύτερες υπηρεσίες και να έχεις καλύτερες υποδομές.”
Β. Τ.: “Η εποχή των παρασκηνίων, της παντοδυναμίας κι ανομίας από μετρημένα και γνωστά πρόσωπα στις τοπικές κοινωνίες, πιστεύεις ότι οδεύει στο τέλος της;”
Κώστας Ντρης:“Εξαρτάται από εμάς. Την κοινωνία, τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ. Κοίταξε, για να πάψει η φαυλότητα, θα πρέπει να σταματήσουμε να ζητάμε ρουσφέτια. Το ΠΑΣΟΚοκράτος ακολούθησε σύμφωνα με την επίσημη ομολογία του Πάγκαλου μια συγκεκριμένη τακτική ενοχής των πολιτών: μας πετάγανε κοκαλάκια για να τα γλύφουμε και εκείνοι μαζί με τους τοπικούς διαμεσολαβητές, μαφιόζους και άλλους τέτοιους, κάνανε πάρτυ με σαμπάνιες. Αν θέλει ο καθένας μας μια άλλη κοινωνία, πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε «να πάω στον τάδε να με τακτοποιήσει». Τώρα, αν πιστεύεις ότι μια άλλη κυβέρνηση θα αλλάξει τους μηχανισμούς του Κράτους και θα τιθασσεύσει τις ανομίες, τι να σου πω. Μακάρι… Δύσκολο το βλέπω.
Θα σταθώ σε κάτι που δεν μου αρέσει στο καινούργιο που έρχεται. Και θέλω να ξέρεις ότι θέλω πολύ να το δω αυτό το καινούργιο. Κοίτα, ακούω για αυτή την περιβόητη αντίσταση στην «αξιολόγηση» και τρελαίνομαι. Είναι δυνατόν; Όλοι εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, πληρώνουμε ένα σκασμό λεφτά για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Αν κάνουμε ένα μικρό, τυπικό λάθος στις δουλειές μας, μπορεί και να βρεθούμε χρεοκοπημένοι την άλλη μέρα. Οφείλουν και αυτοί να ελέγχονται. Αλλιώς δεν είμαστε σε ισότιμη σχέση, δεν υπάρχει ισοπολιτεία. Να βλέπουμε αν κάνουν καλά τη δουλειά τους, βρε αδερφέ. Πόσες φορές έχουμε ακούσει ιστορίες για ακατάλληλους δασκάλους που μεγαλώνουν στα χέρια τους τα παιδιά μας; Είναι δυνατόν να μην υπάρχει ένα σύστημα αξιολόγησης; Γενικά, δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε ποτέ να καταπολεμήσουμε την ανομία τοπικά ή κεντρικά, αν πρώτα δεν αποφασίσουμε να φτιάξουμε ένα σύστημα κοινωνικού ελέγχου.
Β. Τ.:“Σώζεται η κατάσταση που περιγράφεις – για το νησί τουλάχιστον – με ένα καλό marketing και μια σωστή προβολή;”
Κώστας Ντρης: “Κοίταξε, αν εννοείς το μάρκετινγκ που επιχειρήθηκε να γίνει τα τελευταία δύο χρόνια στην Αίγινα, εγώ δεν θα πω ότι ήταν λάθος. Υπάρχει ανάγκη για μάρκετινγκ, απλά πρέπει να δούμε πώς θα βρίσκουμε χρήματα για να το κάνουμε (τα λεφτά της ΔΕΗ ήταν πρόσκαιρα), και από κει και πέρα, πώς θα διαθέτουμε αυτά τα χρήματα για να πιάνουν τόπο. Αυτή τη στιγμή αν δεν κάνω λάθος, το discoveraegina.gr παραμένει εκτός λειτουργίας. Αφίσες και φυλλάδια που τυπώθηκαν, έμειναν στις αποθήκες του Δήμου και σάπισαν, πήγαν στα άχρηστα. Και τέλος πάντων, αυτό που αναρωτιέμαι είναι, ποια είναι η συνέχεια.
Τώρα, για να κάνεις μάρκετινγκ, πρέπει πρώτα από όλα να έχεις «στην πέννα» το νησί. Διότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να διαφημίζεις στους τουρίστες «παραδείσους» και μετά να τους πετάς μέσα σε τόνους σκουπιδιών και χωρίς νερό για να πλυθούν…”
Β. Τ.: “Κατά τη γνώμη σου, κινδυνεύουν πραγματικά όσα χτίστηκαν δεκαετίες και σε επίπεδο πολιτισμού και σε επίπεδο κοινωνικών δομών απ’ όλο αυτό το συνονύθελευμα των αιτιών που αναφέρεις παραπάνω;”
Κώστας Ντρης: “Δύσκολη η απάντηση. Θέλει κότσια για να παραδεχτούμε τις αλήθειες. Οι εποχές αλλάζουν. Τα πάντα αλλάζουν και μάλιστα, πολύ γρήγορα. Ας είμαστε ειλικρινείς: Οι μισοί εργαζόμενοι εργάζονται στις δουλειές τους, επειδή απλά δεν θέλει το καπιταλιστικό σύστημα να υπάρξει αναταραχή. Στην πραγματικότητα, τα κομπιούτερς και οι μηχανές έχουν υποκαταστήσει τον άνθρωπο. Οι τράπεζες μπορούν να δουλέψουν με το 1/3 των εργαζομένων. Το ίδιο και οι βιομηχανίες. Το Δημόσιο, μόλις ολοκληρωθούν οι μηχανογραφήσεις, δεν θα χρειάζεται τους μισούς του υπαλλήλους. Τι θα γίνουν όλοι αυτοί; Πώς θα στηριχθεί το κοινωνικό κράτος, χωρίς εργαζόμενους; Ποιες είναι αυτές οι νέες τομές στην ανθρωπότητα, που θα δώσουν διέξοδο σε εκατομμύρια ανθρώπους, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να χρηματοδοτούμε το Κοινωνικό Κράτος και τον Πολιτισμό; Και σε τελική ανάλυση, εδώ στο νησί έχουμε ένα πλεονέκτημα. Μεγάλη γη, σύνορα από θάλασσα, λίγο πληθυσμό. Μπορούμε να είμαστε αυτάρκεις αν το θελήσουμε. Και ενέργεια και τροφή και τα πάντα. Μπορούμε να παρέχουμε υπηρεσίες ναυτιλιακές, εμπορικές, τουριστικές, σε όλο τον κόσμο με τα μέσα που υπάρχουν σήμερα, ακόμα και από ένα μικρό δωμάτιο στη Σουβάλα. Ειδίκευση χρειάζεται, τόλμη και μια Δημοτική Αρχή που θα ηγηθεί ώστε να επιβραβευθεί η καινοτομία, η δημιουργικότητα. Πρόσεξε, αν αυτά δεν γίνουν, αν δεν φροντίσουμε τον τόπο μας, αν δεν κοιτάξουμε στο μέλλον που έρχεται με τρομερή ταχύτητα να συγκρουστεί στο παρόν, τότε θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα. Ήδη, δεν ξέρω αν το παρατηρείς, οι αποχωρήσεις από το νησί είναι εκκωφαντικές. Το χειμώνα, δεν ζουν πια νέοι στο νησί μας.”
Βικτώρια Τράπαλη
