Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα, λέει ο θυμόσοφος λαός.
Ο ρόλος του τελευταίου που θα κλείσει την πόρτα στην απερίγραπτη θητεία Σακκιώτη στη δημαρχία της Αίγινας, έλαχε στον Νίκο Τζίτζη, καθώς ως πρόεδρος της ΚΕΔΑ εγκαταλείπει το πόστο του την 1η του Οκτώβρη κι όχι την 1η του Σεπτέμβρη, όπως εγκατέλειψε τα δικά της η υπόλοιπη (πρώην) δημαρχιακή αρχή.
Του δόθηκε έτσι μια ακόμα ευκαιρία από τη μοίρα να αποδείξει την τρομακτική στην κυριολεξία “επάρκειά¨” του για τις θέσεις που κατ’ επιλογή του κ. Σακκιώτη είχε καταλάβει και “υπηρετούσε.”
Ως αντιδήμαρχος καθαριότητας ήταν ο μόνος στο νησί που παρέμενε νηφάλιος χωρίς διόλου να τον ανησυχούν οι λόφοι των σκουπιδιών που σωρεύονταν σε παραλίες και βουνά, με νεκρά ζώα παρατημένα μέρες πάνω στους βρωμερούς σωρούς.
Μέχρι τις 31 Αυγούστου υπήρχε πάντα μια δικαιολογία, ένας αντίλογος: δεν γίνεται παραπάνω, δεν έχουμε τα μέσα, κλπ.
Τώρα, τι απ’ όλ’ αυτά άλλαξε και εν μια νυκτί, την 1η κιόλας του Σεπτέμβρη, η νέα δημοτική αρχή άρχισε να συμμαζεύει το επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία κατάντημα, είναι άξιο μελέτης (κι άξιο συγχαρητηρίων για τη διοίκηση του κ. Δημήτρη Μούρτζη – τα καλά να λέγονται.)
Ως πρόεδρος της ΚΕΔΑ κατάφερε μεταξύ πολλών άλλων να είναι υπόλογος ως καθ’ ύλην αρμόδιος για την εξαφάνιση ενός πιάνου από δημόσιο χώρο.
Δε μιλάμε για ξαπλώστρες πλαστικές εδώ – ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΠΙΑΝΟ ΜΙΛΑΜΕ. Χρειάζεται ένα φορτηγάκι, τρεις άνθρωποι να το μεταφέρουν, κάτιτις, τέλος πάντων. Χαμπάρι ο πρόεδρος της ΚΕΔΑ. Αλλά και δημόσια απάντηση στη δημόσια καταγγελία, ουδεμία.
Δεν απαριθμούμε παραπάνω – καταντάει μικροψυχία να στοχοποιείς κάποιον επειδή δε στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών σου.
Στο φινάλε κατευθείαν πάμε.
Στην grand exit του ανδρός (9 και σήμερα μένουνε.)
Στη χτεσινή, λοιπόν, τελετή έναρξης του 6ου Φεστιβάλ Φιστικιού, σ’ ένα από τους νομοτελειακά τελευταίους λόγους του ως Κεδάρχης, ο κ. Τζίτζης μετονόμασε το γλυπτό του Χρ. Καπράλου (θέμα της αφίσας της φετινής γιορτής του φιστικιού) σε ζωγραφικό έργο του Γ. Μόραλη.
Διαψεύδοντας την πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής, η οποία δυο λεπτά πριν επισήμαινε στον δικό της χαιρετισμό ότι το έργο της αφίσας απεικόνιζε γλυπτό του Χρήστου Καπράλου, εκείνος ανέλαβε την ευθύνη να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: όχι από μνήμης, να πεις ότι ήταν ολίσθημα της γλώσσας, αλλά διαβάζοντας το γραπτό του κείμενο ο νυν κι ευτυχώς όχι εσαεί πρόεδρος της ΚΕΔΑ μας δήλωσε ευθαρσώς ότι επρόκειτο για ωραίο πίνακα του γνωστού ζωγράφου Γιάννη Μόραλη.
Και σ’ εμάς και στους επίσημους και στους επισκέπτες και στους δημοσιογράφους που καλύπτουν πανελλαδικά και διεθνώς το γεγονός.
Όσο ζεις μαθαίνεις, που λένε.
Ότι, για παράδειγμα, υπάρχουν πολλά παράλληλα σύμπαντα, με τη δική τους αλήθεια το καθένα.
Στης κ. Κουκούλη το σύμπαν, (και στο δικό μου, αν με ρωτάτε) η αφίσα δείχνει γλυπτό του Καπράλου, στου κ. Τζίτζη δείχνει πίνακα του Μόραλη.
Ο τελευταίος ας κλείσει πράγματι αυτή την ρημάδα την πόρτα, παρακαλούμε.
Καλό το σουρεάλ, αλλά πολύ παρεξηγημένο στις μέρες μας…
Βικτώρια Τράπαλη
