Μια από τις πιο σουρεάλ ιστορίες της τελευταίας 4ετίας, είναι η ιστορία του Φεστιβάλ Θεάτρου.
Την παίρνουμε από την αρχή:
Δυο εξαιρετικά πλάσματα, ο Συράκος Δανάλης κι η Άννα Γεραλή, αποφασίζουν γύρω στο 2005 να τολμήσουν μια μόνιμη εγκατάσταση στο νησί. Λίγο μετά ξεκινάει η δημαρχία Παναγιώτη Κουκούλη – όπου ο πολιτισμός στην κυριολεξία ακμάζει, παρά τις κάποιες αστοχίες που καταλογίζονται και σ’ εκείνη τη διοίκηση. Ο Δήμος αφουγκράζεται καινούριες προτάσεις κι ιδέες, με αποκορύφωση ότι το 2009 θεσμοθετείται το Φεστιβάλ Φιστικιού. Πρωτεργάτες του, καλλιτέχνες αδιαμφισβήτητης εμβέλειας, όπως οι Henrie Paul Coulon, Θεοδώρα Χωραφά, Jean-Jacques Tesson, Κυριακή Χριστακοπούλου, Γιάννης Σανταντόνιο, Νίκος Φλώρος και πάρα μα πάρα πολλοί άλλοι.
Όποιος επιλέγει να μην έχει κοντή μνήμη θυμάται πολύ καλά τι όμορφο και ποιοτικό εύσημο ήταν αυτή η προσπάθεια για το νησί.
Η διαδρομή των καλλιτεχνών, για παράδειγμα, που τριγύριζε τους χιλιάδες επισκέπτες στα στενάκια της πόλης, στα ψαράδικα και τα μανάβικα και τα κρεοπωλεία, για να θαυμάσουν τα εκθέματα, γνωρίζοντας ταυτόχρονα την ψυχή της καθημερινότητάς μας.
Η Άννα Γεραλή, ως αυθεντικός θεατράνθρωπος, ξεκινάει από ακόμα νωρίτερα να δραστηριοποιείται από τη μεριά της στον δικό της τομέα. Βλέπει προφανώς ότι υπάρχουν τα περιθώρια, κι από το 2005, όπως δηλώνει σε παλιότερη συνέντευξή της στο Aegina Light:
«Συνεργάστηκα αρχικά με το Μορφωτικό Σύλλογο «Καποδίστρια», ανεβάζοντας τα έργα στα οποία κι έπαιξα: «Η πιο δυνατή,» του Στρίνμπεργκ, «Η Ψυχούλα» του Μπρεχτ, «Η Εβραία,» του Μπρεχτ, «Την έχασα,» του Κοκτώ, «Ερωτικά Γράμματα» για το φίλο μου Κώστα Καστανά, και με την ομάδα των ερασιτεχνών ηθοποιών τη «Στέλλα Βιολάντη,» το «Καληνύχτα Μαργαρίτα,» τη Φιλουμένα Μαρτουράνο,» «Στην υγειά σας, κ. Τσέχωφ,» το «Ντα,» πρόπερσι ανεβάσαμε τη «Δεσποινίδα Τζούλια,» και πέρυσι, την περίοδο των Χριστουγέννων, τον «Πρίγκιπα της Γομολάστιχας,» της Υβόνης Μεταξάκη.»
Τον περασμένο χειμώνα μεγάλη επιτυχία γνώρισε η παράσταση “Με Δύναμη από την Κηφισιά”, που πολλοί είπαν ότι, όπως κι άλλες δουλειές της Άννας Γεραλή με την ομάδα της, δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες παραστάσεις επαγγελματικών θιάσων στις σκηνές της πρωτεύουσας.
Επιστέγασμα της προσφοράς της, η πρότασή της στο Δήμο το 2010 – επί δημαρχίας Σ. Σακκιώτη πια, θεωρώντας ίσως πως παραμένουν ίδια τα «κεκτημένα» – να οργανώσει για το νησί ένα Φεστιβάλ Θεάτρου. Υπό την αιγίδα του Δήμου Αίγινας. Χωρίς να ζητήσει απολύτως κανέναν τίτλο ή «πατέντα» για την ιδέα της.
Η άδεια της δόθηκε με χαρά.
Αποτέλεσμα: 2 χρονιές με παραστάσεις εξαιρετικής ποιότητας κι αισθητικής, αληθινό δώρο στην καλοκαιρινή δραστηριότητα του νησιού.
Τον τρίτο χρόνο, ωστόσο, χωρίς καν να την ειδοποιήσει κανείς, ενημερώνεται από τον τύπο ότι το Φεστιβάλ Θεάτρου – το δικό της δημιούργημα με όλη την έννοια της λέξης – περνάει στα χέρια άλλου. Του Βασίλη Βασιλάκη συγκεκριμένα. Ο οποίος είναι μια χαρά ηθοποιός και σκηνοθέτης, (πρόσφατα τον καμαρώσαμε και στον ρόλο του στην ήδη διάσημη “Μικρά Αγγλία”), αλλά η απουσία της «μάνας» της όλης ιδέας άρχισε να γράφει.
Εφέτος παρέλαβε ο εκπαιδευτικός κ. Γ. Μπήτρος την σκυτάλη. Τον οποίο εκτιμάμε και σεβόμαστε για τη συνολική του προσφορά στα πολιτιστικά του νησιού. Το Φεστιβάλ, ωστόσο, δεν πήγε όπως τις προηγούμενες χρονιές. Αναμφίβολα και λόγω κρίσης, υπήρξε μείωση και στις προσφερόμενες παραστάσεις, και στην προσέλευση του κοινού. (Ο κ. Μπήτρος έχει αναλάβει επίσης την τελετή έναρξης του φετινού Φεστιβάλ Φιστικιού, που και γι αυτό δεν είναι ευοίωνα τα προ – μηνύματα. Ενδεικτικά αναφέρουμε το θέμα της κεντρικής συναυλίας.)
Έχουμε δηλαδή δυο κορυφαίες διοργανώσεις που τα σημάδια δείχνουν ότι χάνουν ή κινδυνεύουν να χάσουν από την αίγλη τους τα τελευταία δυο χρόνια. Κατά τη γνώμη μας, το ζήτημα ΕΙΝΑΙ τα πρόσωπα. Σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και το ουδείς αναντικατάστατος δεν ευσταθεί, εκ των πραγμάτων. Τις διασυνδέσεις της Άννας Γεραλή με τον κόσμο του θεάματος, για παράδειγμα, δεν μπορεί να τις υποκαταστήσει κανείς, όσο φιλότιμες προσπάθειες κι αν κάνει. Η γυναίκα πήγαινε κι έβλεπε όλες τις παραστάσεις που σημείωναν επιτυχία στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας, προκειμένου να επιλέξει ποιες θα προσκαλούσε. Και κανείς δεν της έλεγε ποτέ όχι – γιατί έτσι συμβαίνει στο “σινάφι” του θεάτρου. Έχουν κι αυτοί τους δικούς τους δεσμούς.
(Εδώ να σημειώσουμε πως ένα από τα χειρότερα που άφησε η διοίκηση Σακκιώτη ως κληρονομιά είναι ότι παραμέρισε τους σκαπανείς – ίσως απλά γιατί δεν αντιλαμβανόταν την αξία και τη σημασία τους – σε κομβικές προσπάθειες για την αναβάθμιση του τόπου.)
Στην κατακλείδα τώρα:
Η Άννα Γεραλή είναι ένα πληθωρικό, πολύχρωμο πλάσμα, γεμάτο ανατρεπτική και πρωτοπόρα ενέργεια.
Η αυλή της στην Αίγινα, ένας μικρός παράδεισος: τα λουλούδια, τα ζώα, γατιά, σκυλιά, το πέρα-δώθε της οικοδέσποινας, μια θεατρική πράξη καθαυτό. Πολλοί ρόλοι του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου θα γράφονταν επάνω σε μια τέτοια persona. Άντρας της και σύντροφός της, συνοδοιπόρος της πάνω απ’ όλα, ο Συράκος Δανάλης – ονομαστός “φωτιστής” του κόσμου του θεάματος, κι υπέροχος τεχνίτης στα χειροποίητα καράβια – μινιατούρες που κατασκευάζει. Αγαπάνε κι οι δυο βαθιά την Αίγινα, σε βαθμό που παρά τις απογοητεύσεις τους δε βάζουν την προσπάθεια για προσφορά κάτω.
Η τελευταία έκθεση του Συράκου έγινε αφιλοκερδώς υπέρ του νοσοκομείου.
Κι η Άννα συνεχίζει και σήμερα να παλεύει για το Δημοτικό Θέατρο και την μετάδοση της φλόγας που καίει την ίδια για την τέχνη της.
Με όχημα πια τον ‘Σύλλογο Φίλων του Δημοτικού Θεάτρου Αίγινας”, ξανά δικό της δημιούργημα, όπως δηλώνει:
«Τον συγκροτήσαμε κάποιοι άνθρωποι που αγαπάμε το θέατρο και δουλεύουμε εθελοντικά για να το υπηρετήσουμε. Σκοπός μας είναι η συγκέντρωση χρημάτων για τη φροντίδα του Δημοτικού Θεάτρου Αίγινας. Καταρχήν, φτιάξαμε τη θέρμανση, φροντίσαμε το χώρο των καμαρινιών, και θα συνεχίσουμε παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε από άποψη συνεννόησης με τους ανευθυνο-υπεύθυνους. Κάνουμε πάντα πολύμηνες πρόβες, φροντίζουμε ιδιαίτερα τα σκηνικά και τα κοστούμια, και τους φωτισμούς μας, και δουλεύουμε σοβαρά κι υπεύθυνα χωρίς καμία αμοιβή. Το αντίθετο. Πάνω απ’ όλα φιλοδοξία μας είναι να μένει ζωντανό το Δημοτικό Θέατρο όλο τον χρόνο, να έρχονται οι ντόπιοι, να υπάρχει μια συνεχής δραστηριότητα, όχι μόνο από τις τοπικές ερασιτεχνικές ομάδες, αλλά και με προσκλήσεις σε σχήματα απ’ όλη την Ελλάδα.»
Μαζί της δουλεύουν οι ερασιτέχνες ηθοποιοί Π. Λαλιώτη, Στ. Πάσχα. Λ. Βατικιώτης,Μ. Λειβαδάς, Γ. Σάντας, Λ. Σημαν, Γ. Τσάλα, Β. Μακρίδης, Στ. Ξυδέας, Αργ. Μωρέλας, Ν. Πέππας.
Επόμενος στόχος να μας παρουσιάσουν φέτος τον Γενάρη δυο παραστάσεις, τον “Κατά φαντασία ασθενή”, του Μολιέρου, και τα “Οργισμένα νιάτα”, του Όσμπορν.
Άρτια και καλλιτεχνικά όπως ξέρει να υπηρετεί το θέατρο η Άννα Γεραλή σε όλη τη μεγάλη διαδρομή της.
Και μια τελευταία ανάμνηση από τη συνεργασία με την πρώην δημοτική αρχή;
«Πέρυσι το χειμώνα, πήγαμε για την καθημερινή μας πρόβα στο θέατρο, είχαμε ως Σύλλογος Φίλων το κλειδί, κι είδαμε να λείπει το πιάνο από τη σκηνή. Το οποίο το προηγούμενο βράδυ ήταν εκεί. Τελειώνουμε την πρόβα, και βγαίνοντας στο δρόμο πετυχαίνω τον Σακκιώτη. Σάκη, του λέω, πού είναι το πιάνο; Το πιάνο; – μου απαντάει. Αρχίζει τα τηλέφωνα, στον Νίκο Τζίτζη που ως υπεύθυνος ΚΕΔΑ είχε επίσης κλειδί, και τον πρόεδρο του Μορφωτικού Συλλόγου ο Καποδίστριας, τον κ. Μουσουλέα. Άλλος δεν είχε πρόσβαση στο θέατρο. Ε, κανείς δεν ήξερε τίποτα, και το πιάνο δεν επέστρεψε ποτέ στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου.»
Αυτά, κι ευχόμαστε στον κ. Μούρτζη, τον καινούριο μας Δήμαρχο, να έχει το χώρο και το χρόνο να φροντίσει καλύτερα τις τόσο ευαίσθητες πλουτοπαραγωγικές πηγές μας στη δική του θητεία.
Να αναγνωρίζεται η προσφορά το λιγότερο από ανθρώπους που όχι μόνο δε μας χρωστάνε αλλά αντίθετα στέκονται γενναιόδωρος κορμός αυτού του νησιού.
Βικτώρια Τράπαλη
φωτο Νέλλη Πετροπούλου
