Θα θέλατε να γνωρίσετε έναν ταξιδιώτη των καιρών, έναν άνθρωπο που ταξιδεύει όχι μόνο στο χώρο αλλά και στον ίδιο τον χρόνο, ανακαλύπτοντας αλήθειες και πραγματικότητες αιώνιες στα μέρη που επισκέπτεται; Ένα διοργανωτή εξορμήσεων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, έναν μανιακό οινογαστρονόμο, με πάθος για τα έθιμα και τις παραδόσεις του κάθε λαού; Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζουμε τον Άρη Μαρούλη.
Βικτώρια Τράπαλη: “Ποιο είναι το σωστό ερώτημα, πόσες γωνιές του κόσμου έχεις εξερευνήσει, ή πόσες δεν έχεις εξερευνήσει; Και πόσα χρόνια ασχολείσαι με το σπορ;”
Άρης Μαρούλης: ” Σωστό το 1ο, διότι άπειρες οι ανεξερεύνητες γωνιές. Όμως το κρίσιμο είναι να σκεφθούμε πόσες πραγματικά έχουμε ξεψαχνίσει, όταν λόγω συρμού διανύουμε αλυσίδες σημείων για επιδερμική επίσκεψη και τελικά δε βιώνουμε τίποτε σ’ αυτά, μη μαθαίνοντας κάτι απ’ τον ενδόμυχο πολιτισμό τους, δίχως ν’ αφουγκραστούμε τον ψίθυρο των σοφών γερόντων τους, χωρίς να ψάξουμε ανησυχίες κι επιθυμίες ανδρών και γυναικών, να συζητήσουμε με τις παιδικές ψυχές τους. Η σύγχρονη ασθένεια της επίδειξης επιβάλλει συνεχή ταξίδια, που κατά κανόνα δεν αφήνουν χρόνο για διείσδυση στην αυθεντική ζωή του εκάστοτε τόπου, αναλίσκοντας τις μέρες σε αγορές, ψευτογλετζέδικα ξεφαντώματα, ακόμη και εισόδους σε μουσεία καταπληκτικά μεν, περιέχοντα όμως κάτι πια νεκρικό. Μία από τις προϋποθέσεις για να ξεπεραστεί η βαρετή επανάληψη μιας εκδρομής ετοιματζίδικης, είναι να περπατήσει κανείς μόνος του, πράγμα δυστυχώς σπάνιο με όλα τα φοβικά σύνδρομα που περιτρέχουν το μοντέρνο άνθρωπο. Κλασικό σκότωμα της επαφής με παράδοση ή «κουλέρ λοκάλ», η συμφωνία φαγητού σε ρεστωράν ξενοδοχείου πρωί/βράδυ (ημιδιατροφή). Ακόμη βοηθά η αποφυγή χοτέλ χάριν ταπεινότερου καταλύματος, π.χ. απλούστατη πανσιόν με συνένοικο & σπιτονοικοκυρά. Στην πιάτσα κυκλοφορεί συνάδελφος δοκησίσοφος, που είπε στο Γκίνες πάρτε με στη λίστα ρεκόρ ως σύγχρονο Οδυσσέα, έχω μαζέψει αναρίθμητες βίζες, διαβατήρια, σφραγίδες κρατών λίγο λιγότερων από την απαρτία ΟΗΕ. Θλιβερή περίπτωση κίβδηλου νομίσματος, με όριο τις γνώσεις ακριβού honeymooning. Όσο για το πόσα χρόνια κάνω το σπορ, επαγγελματικά ασχολούμαι με τον τουρισμό, κατεξοχήν τις ειδικές μορφές του, πάνω από 25ετία. Για τα προς το ζειν, τακτικά συνεργάζομαι και με εκδρομές μαζικού τουρισμού. Το 1ο ταξίδι έγινε άμα τέλειωσα το Λύκειο με τον συμμαθητή μου Θανάση Κριτσανίδη. Δώσαμε έκαστος 30.000 δρχ. (ιντερέιλ) + 5000 για μπατώ (δικαίωμα χρήσης φέρι μπωτ). Σαρώναμε 31 μέρες την Ευρώπη. Στο τρένο οι επιβάτες γέλαγαν με το πόσο τρώγαμε, μονίμως πεινούσαμε 18 ετών μπασκεμπωλίστες. Λίγο μετά άρχισα δουλειά σε πρακτορεία, με σκοπό να έχω χαρτζιλίκι όντας στο Πανεπιστήμιο. Όταν κοιτώ πίσω, ανακαλύπτω ότι ο τουρισμός είναι μεγάλο σχολείο. Βασικές τάξεις που προικίζουν με απαραίτητα εφόδια είναι όταν θήτευσα νεαρός Ρόδο, Κρήτη, Κυκλάδες, Εύβοια κι εξωτερικό, ειδάλλως θάμουνα νουθετικά ή τεχνικά ανάπηρος σε πολλές πτυχές της συγκεκριμένης ενασχόλησης, η οποία ενίοτε δεν απέχει από το λειτούργημα παπά, δασκάλου & γιατρού, λίγο ανακατωμένη με ανθεκτικότητα διασώστη, μυστήρια αστρολόγου, πειθαρχία φαντάρου, σκληρότητα δημίου & γλυκύτητα μαίας .”
Β. Τ.: “Όπως προκύπτει από το ταξιδιωτικό κείμενο που γενναιόδωρα μας έδωσες για δημοσίευση, έχεις μια πολύ δική σου ματιά σε καταστάσεις κι ανθρώπους, ιστορικές διαδρομές κι έθιμα. Μια ματιά πυκνή, σύνθετη και διεισδυτική. Πώς θα περιέγραφες τον κόσμο, τον πολιτισμό του ανθρώπου όπως εσύ τον βλέπεις;
Άρης Μαρούλης: “Λόγω επέλευσης τρομακτικών αλλαγών στην τεχνολογία, και συνακόλουθα στην οικονομία και την κοινωνία, ο κόσμος μας βρίσκεται τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον, σ’ ένα σταυροδρόμι με θετικά κι αρνητικά στοιχεία. Το διαδίκτυο απελευθερώνει, χαρίζει γνώση, ταχύτητα πληροφόρησης, δίνει όμως και πρόσβαση σε αθέλητες ατραπούς, καθιστώντας τον κάθε κακοήθη, επίδοξο εκμεταλλευτή για νέες ευκαιρίες απάτης κλπ. Θεραπείες & επιστήμες υγείας καλπάζουν, καινοφανείς παθήσεις επιτίθενται. Πρόοδος μεταφορών γεφύρωσε αποστάσεις, δεν δίνει όμως και ικανότητα χειρισμού των διαφορετικών γεωγραφικών εστιών. Ραδιενεργά δηλητήρια, επανάσταση βλητικότητας οπλικών συστημάτων με μη επανδρωμένες ιπτάμενες μινιατούρες κατασκοπευτικών ή ανιχνευτικών/βομβαρδιστικών με ψηφιακό πόλεμο, δεν συμβαδίζει με τη λύσσα για μοίρασμα πλουτοπαραγωγικών ζωνών, μα φέρει καινούριες συγκρούσεις με αποτέλεσμα πολλαπλασιασμό φρικιαστικών αποκεφαλισμών. Ζούμε μιαν εποχή θαυμαστή, μελίρρυτη με δυνητικότητες αενάου βελτιώσεως μέσα κι έξω από ζεν/γιόγκα, ή ό,τι άλλο πήραμε από Άπω Ανατολή, έτσι ώστε αρκεί μια σιντάρτειος αυτοσυνειδητοποίηση για ν’ αδράξω ατού που οι πρόγονοι ποτέ δεν είχαν, αφήνοντας κουσούρια στην άκρη, όσα το νεωτερικό διεθνοπολιτικό σύστημα εκόν άκον βογκώντας κουβαλά.”
Β. Τ.:“Ποιο είναι το γενικό concept των εκδρομών που διοργανώνεις, και πώς μπορεί να ενημερώνεται κανείς. Επίσης, είναι απαγορευτικό το κόστος στις μέρες μας;”
Άρης Μαρούλης: “Προσπαθώ να πελεκώ κορμό εφίδρωσης αδρεναλίνης, ρομαντικές αποδράσεις, καλλιτεχνικό ντελίριο, πολιτιστική τριβή, ακαδημαϊκή επιμόρφωση, βουτιές στα λαογραφικά, θρησκευτικά ξυπνήματα, οινογαστρονομικές γευσιγνωσίες, επιχειρηματικές λάμψεις & αθλητικές εμπειρίες. Η σύνθεση πολυσυλλεκτικού προγράμματος, στηριζόμενου σε πυλώνες ετερότητας, εγγυάται το σαξές διότι αποστρέφεται την ανία, κερδίζοντας πλείστα μέλη της ομάδας, κερνώντας τους συναισθηματικές εξάρσεις σε διαφορετικές ώρες με ξεχωριστές αφορμές, ακόμη και τσάρκες πεζοδρομιακές σε ύποπτες ζώνες. Ενημερώνεστε από το συνεργαζόμενο γραφείο Versus Travel, τα γραφεία του στο Σύνταγμα, την ιστοσελίδα του, τα περιοδικά του, δικό του και δικό μου Facebook ή με κατευθείαν συνάντηση/τηλεφώνημα. Έχουμε καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να μειώσουμε το κόστος λόγω κρίσης. Υπερήφανα διατυμπανίζω πως φτιάξαμε διαμάντια σαν την Ανδαλουσία, που με 700 ευρώ περνάς 7 μέρες χλιδής με όρους εγκεφαλικών εντυπώσεων αλλά και άνεσης, οπότε ακόμη και ο πολίτης που χτυπήθηκε βάναυσα από τη φορομπηχτική λαίλαπα, αν δεν είναι κουφιοκεφαλάκιας να θέλει δηθενιές, έχει στη διάθεσή του πια πλειάδα φανταστικών επιλογών.”
Β. Τ.: “Η λογοτεχνική επάρκεια, από πού;
Άρης Μαρούλης: “Μεγάλωσα σε βιβλιοθήκες, ομηγύρεις διηγήσεων και αγκαλιές παραμυθιάσεων, ο πατέρας μου και ο κύκλος του είχαν εμμονή με τόμους και τομίδια. Από μικρός είχα άριστα έκθεση και το 19,5 στις πανελλαδικές μαζί με άλλα 19άρια 20άρια μού’ δωσε τότε την υποτροφία στο ΙΚΥ. Οι μεταφράσεις των διατριβών των καθηγητών μου στο Πάντειο, διευκόλυναν υποτροφίες μου στη Σορβόννη και αλλού. Δύσκολη αλλά δελεαστική η επιμέλεια, μετάφραση κι ερμηνεία λογοτεχνικών κειμένων, προλείανε την έφεσή μου για κει. Στη Γερμανία ζούσα μετανάστης παρουσιάζοντας «έπη ομηρικά μεταχρονολογημένα” σε ομίλους φίλων της γλωσσολογίας, ιστορίας & αρχαιοτήτων. Στο αγγλικό Τσέσαϊρ ετυμολογούσα ορολογία δρόμων, κτιρίων & παμπς. Μετά τα οδοιπορικά μου στη Λατινική Αμερική ετοίμασα αστεία μεμουάρ. Σε εταιρείες αναλάμβανα διαφημιστικά λογίδρια και γραφικά τσιτάτα επικοινωνίας. Αυτά κι άλλα πολλά έβαλαν λιθαράκια στη μανία συγγραφής.”
Β. Τ.:”Η επικούρεια γαστρονομία – άλλο κεφάλαιο στη ζωή σου. Με δυο λόγια, πιστεύεις ότι είναι ένα εργαλείο ανάπτυξης κι ευημερίας των τοπικών κοινωνιών; και με ποιον τρόπο;”
Άρης Μαρούλης: “Ναι, η επικούρεια γαστρονομία, η απολαυστική κι όχι η περιττή, με την έννοια που δίνει ο μεγάλος φιλόσοφος στις χαρές της ντόλτσε βίτα, είναι τέτοιο εργαλείο, παντρεμένη αγροτουριστικά. Χρειάζεται δηλαδή ο αυτόχθων να σκύψει στις συνταγές της γιαγιάς, να τις ξαναγράψει με ρουστίκ οιστρηλασία γκαστρωμένη με μπουρζουαζίστικο καλαμάρι καλλιέπειας, υποστηριζόμενος από ποιοτικό εκδοτικό οίκο, να βγάλει ο ίδιος τις πρέπουσες φωτογραφίες, να συγκεντρώσει τους μαζοχιστές χάρισον φορντ και να πάνε μαζί να μαζέψουν βότανα, χόρτα κλπ από την εξοχή για τις ανάγκες του γεύματος, να βραχούν στο ρέμα χωρίς γαλότσες, να τσιμπηθούν από κάβουρα κι από τσουκνίδα, να μαγειρέψουν υπαίθρια σε φούρνο χτισμένο με την πατροπαράδοτη τεχνοτροπία, να ζυμώσουν τα ζευγάρια με τυχαίο σουάπ, να δαχτυλιάσουν μαστίχωμα, επίτηδες να βάλει σε κόπο τους συνδαιτημόνες να δώσουν ένα χεράκι ναρθούν οι νταμιτζάνες με το κρασί για νάχει αφορμή να δείξει κελάρια ή σπηλιές, να εξηγήσει για το ξύλο του βαρελιού, για το κάρβουνο στη θράκα, για το σκληρό κομμάτι στο κρέας του αγριοκούνελου, την καλύτερη βδομάδα της σοδειάς σύμφωνα με τα σημάδια της φύσης που οι καρποί θάναι μεστωμένοι κι ούτω καθ’ εξής. Μ’ ένα έξυπνο υφάκι στη διαδικασία της υλοποίησης, και τα Μεσόγεια Αττικής εξωτικά μπορεί ν’ αναφανούν. Ταυτόχρονα μουσική δεμένη με το πνεύμα του φαγητού παίζει και η μαγειρική εκτυλίσσεται παρτίστικα & μουσικοχορευτικά. Έχουμε τρόπο η θεϊκή κουζίνα να μην είναι ακριβή, αφού τα υλικά είναι γηγενή κι ο μόχθος δικός μας κι ελεγχόμενος, όχι υπερτιμημένος. Στο φινάλε πανηγύρι γίνεται όταν συνδράμουν κι οι καλεσμένοι, που έτσι κι αλλιώς όλο και μ’ ένα δώρο θάρθουν. Η χώνεψη κανακεύεται με περίπατο στο πηγάδι του χωριού. Το νερό που πίνουμε ανεβοκατεβάζοντας τον κουβά είναι φίλτρο & γιατρικό πέψης κι όχι μόνο. Δεν ξεχνάμε να σχολιάσουμε τον περιστερώνα, ν’ αφήσουμε υποψίες για το φάντασμα του αχυρώνα, να λογίσουμε τον όγκο της αποθήκης σε στρατιωτική πολιορκία και να παινέψουμε τ’ αυλάκι που οι καλαμιές του είναι κρυψώνα για τόσα πλάσματα, ερπετά, αμφίβια, μα ιδίως “σπάνια είδη πτητικής ορνιθοπανίδας”. Τότε οι ξενιακοί θ’ αγαπήσουν το δρώμενο και η ευημερία έρχεται στην τοπική μικροκοινωνία βαθμιαία μεν, αυτόματα δε. Το κακό με τους καλούς ανθρώπους είναι ότι αυτά απαξιούν να τα σκεφθούν & μπαίνω εγώ ο ηλίθιος Αθηναίος να τους οργανώσω. Η αειφόρος ανάπτυξη στην επαρχία είναι ένα στοίχημα που θάπρεπε να προξενεί ευαρέσκεια σε αρκετούς, από ψαράδες και σκαφτιάδες μέχρι καντηλανάφτες και ταβερνιάρηδες. Η ευρηματικότητα της νουβέλ κουζίνας δεν καταστρέφει ολάκερο τον τσελεμεντέ, ένα πιάτο ίσως πειράξει η κακομοίρα απ’ αυτά τα σεβάσμια που έσωζες τόσους αιώνες στα οικογενειακά σεντούκια, για να δώσει παριζιάνικη χροιά σε φιλέ χοιρινό με φιοριτούρα σταμναγκάθια κι άλλα ασυνήθη πρασινωπά. Οκ, δεν κάνουν για όλους οι στραπατσάδες οσπρίων με σοκολά, ή τα τάπας βατραχοπόδαρου με συκωτάκι πιτσουνιού, γι’ αυτό και η επικούρεια δεν είναι συνώνυμη με τη μοριακή, την φιούζιον ή την φίνγκερ, ούτε και περιμένεις από κάτι εξαντρίκ να σώσει την ξεχασμένη πολίχνη της Πίνδου, με 2 επισκέψεις ανώμαλων επωνύμων εργολάβων ετησίως, πούχουν κλέψει το δημόσιο με πλαστό διαγωνισμό, βαρεθήκαν όλα τα μπιστρό του Μανχάταν & ήρθαν ν’ αλλάξουν τον αέρα τους. Οπότε ειρήνη χριστιανοί, θα συμβιώσουμε δίχως τσακωμό, ΚΑΙ οι εραστές της πανσέτας του μουστακαλή χασάπη, ΚΑΙ τα φλερτ της πεσκανδρίτσας σε αστακοζούμι ιστιοπλόου σεφ. “
Β. Τ.: “Δημιουργείς φιλίες με τους συνταξιδιώτες σου αλλά και τους γηγενείς στις εξορμήσεις που διοργανώνεις; αν ναι, πώς χωράνε τόσα εναλλασσόμενα τοπία, τόσα πρόσωπα κι ιστορίες στη ζωή σου;”
Άρης Μαρούλης: “Δεν χωράνε, κι ούτε νομίζω να μπορεί να τα χωρά οιοσδήποτε συνάδελφος άνω του μετρίου, ούτε ο Ζουράρις ο ίδιος. Βαυκαλίζεσαι ότι τα χώρεσες, μα ποτέ δε ρεφάρεις, πάντα χάνεις. Ιδεότυπος Βέμπερ, ο τρόπος βίου αυτός, είναι ο ορισμός της ανισορροπίας, εξαίρεση είναι λίγες σταθερές, με προεξάρχουσα την ύπαρξη του παιδιού σου. Ζωή όμως ίσον όμορφη αντίφαση, γι’ αυτό δεν σταματάς ποτέ να κάνεις νέες ωραίες φιλίες από τα ταξίδια σου. Αυτές είναι, μαζί με θύμησες από τοπία, λαχτάρες, μέρη, όνειρα, πρόσωπα, προσωπεία, ανέκδοτα, νουθετήσεις, κινδύνους, εκρήξεις, γοητείες, σαγήνες που σου κρατούν συντροφιά τις νύχτες, όταν η μισανθρωπία, αντίδραση σε υπερβολικό/παρατεταμένο στρίμωγμα με πολύ λαό, σε καταλήγει σε άδειο καναπέ. Η σμίκρυνση σύμπαντος που αναδύεται μέσα από το καλειδοσκόπιο ταξιδιωτικών γνωριμιών επιβεβαιώνει ότι όλοι χρειαζόμαστε ό ένας τον άλλο, ο πιο κατάπτυστος είναι σε κάτι καίριο χρήσιμος κι όλοι μαζί λειτουργούμε σαν ενιαίος οργανισμός του Θεού & της Γης, πλασμένοι αγαστά να ταιριάξουμε μέρη ανώτερου πανσωφρόνιου, πάγκαλου σχεδίου, ελβετικά περφεξιονιστικού, ωρολογιακά αδυσώπητου, που συμπλέκει καταστερισμούς Ερατοσθένους με εκκρεμή Ουμπέρτο Έκο. Καμιά φορά εισπράττω επαίνους από την παρέα σε θελκτικές στιγμές επισκέψεων σε μέρη ανείπωτης έλξης, όπου αναλύω με κάποια λόγια το φαινόμενο, κουφά μα νανουριστικά όπως ο Βέλτσος όταν ρίχνει στεγνά ταρώ στο αμφιθέατρο. Επαναλαμβανόμενα καταδηλώ, δεηθείτε σε προηγούμενους χατζήδες, που μου άνοιξαν τα μάτια, μου είπαν κουβέντες που δεν γνώριζα, με μύησαν με κατάδικό τους τρόπο στο φουστάνι μιας τσιγγάνας με το σπάραγμα του φλαμένκο, την κιούρτη της Μπαρντό στο Σεν Τροπέ, το φώσφορο στο φάρο για την παλίρροια του Νόρτνεναϊ, ή τη βότκα του ψιλικατζή στα κανάλια του Νέβα…”
Β. Τ.:“Θα μας έρθεις στην Αίγινα με πρώτη ευκαιρία να μας δείξεις στην πράξη την φιλοσοφία σου; αν ναι, μας δίνεις έναν οδηγό – μπούσουλα, τι να περιμένουμε;
Άρης Μαρούλης: “Πολύ σύντομα λογαριάζω να διακτινιστώ στον κατ’ εμέ κοντινότερο παράδεισο της πρωτευούσης και να διασκεδάσουμε μαζί με πειραματισμούς αλλά κι εσκεμμένες ενέργειες από θεματικές εδεσματοτεχνίας, κοιλαδοβασίας, παιγνίων με άλογα, λυρισμού, παρουσίασης συναρπαστικών οδοιπορικών κ.ά. Οκτώβρη ξέρεις, ειδικά εσύ Βικτώρια, τα καραβάκια ελαττώνονται, η μάζα των Παρασκευάδων έχει εκδημήσει, η θήρα επιτρέπεται, οι καύσωνες αντικαθίστανται από δροσιά, οι δρόμοι των κανατάδων στο Μεσαγρό ερημώνουν, το λαχανοκαΐκι της Νεκταρίας έχει λιγότερους άσχετους πελάτες, οι γιωτάδες σαλπάρουν για πιο βουλωμένα απάγκια, ενώ πάγκοι ψαραγοράς αποδιώκουν αλλότροπα παζάρια: ξαναβάζουν ιχθυρά. Εμμένουν βέβαια κύματαγραίων να πολιορκούν το Νεκτάρη. Εγρήγορση, κίνηση, διάφανο ζεμάτισμα & αγρυπνία με σπέσιαλ εκδήλωση στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου σε κορυφή λόφου στην περιοχή Παγώνι. Φθάνουμε από νήμα εσωτερικό μέσω Μαύρης. Ιερουργεί ο πατήρ Δαμασκηνός. Αναλόγως καιρού κατασκήνωση βουκολική ή – γιατί όχι? – πλάι στη θαλπωρή τζακιού. Ίσως φτιάσουμε 2 τουρλουμπούκια, το 1ο φέρνοντας και παιδιά, το 2ο άνταλτς όνλυ με την έννοια ότι θα παρουσιάσουμε ενότητες, μάλλον κουραστικές για τα καημενούλια. “
Β. Τ.: “Πιστεύεις ότι τελικά θα νικήσουν οι οικονομικοί δείκτες την ανάγκη του ανθρώπου να είναι η ζωή του μια δημιουργική περιπέτεια – να γνωρίσει, να ανακαλύψει, να μάθει στο πέρασμά του από τον πλανήτη Γη”;
Άρης Μαρούλης: “Εδώ ελλοχεύει ο πειρασμός να ταυτίσουμε τους οικονομικούς δείκτες με το «κακό» ή με τη δουλεία στον υλισμό, με το καταραμένο δακτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, το χρυσό του Ρήνου και το βαγκνερικό δίκαιο μίσος στον μαμώνειο βιομηχανισμό, την τοκογλυφία των εβραίων Σάιλοκ ή τους αποστειρωμένους γιαλάκηδες Σαμαράδες, ενώ τη δημιουργική περιπέτεια με το «καλό», τον έρωτα ή – ναι, ακόμη και την αγάπη. Αν είναι έτσι, τότε μιλά ο Καζαντζάκης για μένα (Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται). Στην ουσία όμως πιστεύω – φύσει αισιόδοξος εγώ – ότι η έκβαση για όλους είναι γουίν γουίν. Κοίτα πόσες φοβερές ανακαλύψεις έκαναν οι ειδικοί σε καύσιμα δίχως εκπομπή ρύπων και τόσα άλλα, μόλις είδαν το περιβάλλον να κινδυνεύει να αλλοτριωθεί θανάσιμα για μας! Ή, τι φοβερός μηχανισμός στήθηκε κόντρα σε υπερυλοτόμηση, υπεραλίευση, μόλυνση θαλασσών κλπ, με δυνατό νομικό πλέγμα και ισχυρά μέσα επόπτευσης, δίωξης και τιμωρίας. Κάλπικα τα διλήμματα οικολόγοι ή συμβατικοί, εξωκοινοβουλευτικοί ή όχι, ροκ ή ντίσκο, τζαζ ή γκόσπελ, Πανάθας ή Ολύμπας, Ιόνιο ή Αιγαίο, Μαρξ ή Φρόιντ, κρασί ή ούζο, πολύς καυγάς δηλαδή για το τίποτα όταν παίζει τέτοια αλληλοπεριχώρηση σε όλους μας πια σήμερα – διότι και την Άλφα Μπανκ έχω ανάγκη για δάνειο που θα στήσει την επιχείρησή μου, και πέτρα θα πετάξω στη μούρη του μπάτσου που προστατεύει τον Βενιζέλο – σε μια χώρα με τόσες αλυκές, θα ξεμέναμε ποτέ από αντιθέσεις, που είναι το αλάτι της ζωής? Τσακώνεστε τσάμπα και βερεσέ σα νάταν αυτοσκοπός -το Βυζάντιο, αγκαλιάζοντας άπαντα τα πτερόεντα, ξαναγεννήθηκε ως Σχιζομπαλκάν και δεν το καταλάβατε, οι προφήτες ήρθαν και φώναζαν, τους λέγαν Γιανναρά και Ράμφο, δεν τους ακούσατε, ακούστε τουλάχιστον εμένα που θα σας ταΐσω και κάτι! Απλώς παραμένει η πρόκληση του να θέτεις εαυτόν στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή, χωρίς να καταντά η προσαρμοστικότης ένας ποταμός οπορτουνισμών. Έχω υπάρξει φτωχός ταξικός πρόσφυγας, άλλοι μου φέρθηκαν καλά, άλλοι όχι. Υπήρξα αφέντης στη χώρα μου, σε μερικούς ανήμπορους επήλυδες έδειξα οίκτο, σε άλλους όχι, για κάφρους λυπήθηκα που δεν έχουμε NSDAP, για ευγενείς ντράπηκα ότι ήμουν λίγος απέναντί τους. Η μουσταλευριά του γκλομπαλιζέ ολέ με τις πολυφυλετικές κοινωνίες που ζούμε, δεν αφήνει περιθώρια ούτε για καθαρότητα ράτσας, ούτε για απομάκρυνση από αμαρτωλές πηγές, μα απαιτεί επαγρύπνηση πνεύματος, με σκοπό την κτίση μιας νεοβυζαντινής ανεκτικότητας κι ελευθερίας εδρασμένης λίγο σε Ράνσιμαν, λίγο σε Αρβελέρ, λίγο σε σένα και λίγο στο γείτονα. Εν κατακλείδι, ναι, απόλυτα καταφατικό στην ερώτησή σου, πλανήτης & άνθρωπος σκοντάφτουν μα σθεναρά προχωρούν! Η οξεία ματιά βλέπει πως το αρχαίο ελληνικό ιδεώδες μπορεί να γεφυρώνεται με το Βυζάντιο, σε κράματα -σμιλεύματα εκπάγλου καλλονής, λάμποντας ως φάρος μεθεκτικής ουτοπίας για το οικουμενικό μέλλον…”
Βικτώρια Τράπαλη
