Ο εξαίρετος φιλόλογος Δημήτρης Νικολόπουλος με τη γνωστή ευρυμάθειά και με τους εκλεκτούς συνεργάτες, που πλαισίωσαν το λόγο του, στα Περδικιώτικα, μας ταξίδεψε με άνεμο ευεπίφορο σε πρωτο’ί’δωτα λιμάνια θαλασσινής ποίησης, από τους Πελασγικούς χρόνους και τα Ομηρικά έπη, με τον Ποσειδώνα και την Καλυψώ, τον Πρωτέα και τη Λευκοθέα, ως τα δύο Νόμπελ μας με τον Ερωτα τ’ Αρχιπέλαγος αλλά και τον δικό μας ΣΑΝΑΝΤΟΝΙΟ: ”ΘΆΛΑΣΣΑ…θυμός κι οργής που έβραζαν στα μάτια τα υγρά σου/ …κι όταν τα φρύδια έσμιγες, ερχόνταν καταιγίδα/…κι όταν τον ήλιο δέχουσαν, η πλάτη σου καθρέφτης…”
Και τ’ όμορφο βράδυ της Παρασκευής ”συλλογιστήκαμε ” όλοι μαζί τους Ναυτικούς και τα κοχύλια- σκουλαρίκια, ομορφιές στις όμορφες, καθώς όμορφα οι ευαίσθητοι βάρδοι της Αίγινας,πια, Άλεξ, Χριστίνα και Μαρία μας απέδειξαν ότι μουσική και θάλασσα ειναι έννοιες αλληλένδετες.
Και το επόμενο βράδυ θα κυλούσε ”απελπιστικά’ ‘ήσυχα αν τη σιγαλιά της ξελογιάστρας νύχτας του Σαββάτου δεν ”τάραζε”εν χορδαίς και οργάνοις, στα σοκάκια της πόλης, η αρμονική καντάδα της Αιγινήτικης Χορωδίας και μαθητών του μαέστρου Αλέξανδρου.
Τους ευχαριστούμε!
