Τα πρόσωπα των μαθητών της ήταν δακρυσμένα, των συναδέλφων της συννεφιασμένα και όλων των φίλων της σκυφτά, μπρος στα θλιμμένα μάτια του συζύγου και του αδελφού της. Έξι μήνες μετά τον θάνατό της, στην αίθουσα του Γενικού Λυκείου Αίγινας, την αίθουσα εκδηλώσεων «Σοφία Μηλιώτη» από χθες, το πένθος εκφράστηκε με την ίδια ένταση, βαρύ και αδυσώπητο.
Η τιμητική εκδήλωση του Σαββάτου, η σεμνή τελετή ουσίας επ’ αφορμή της πλήρους μεταμόρφωσης της αίθουσας του λυκείου, που έλαβε το όνομα της αγαπημένης –όσο κανείς άλλος- καθηγήτριας, της ξεχωριστής «μάνας» στη μεγάλη οικογένεια του σχολείου, έδωσε στους παρισταμένους την ευκαιρία να γνωρίσουν τη Σοφία Μηλιώτη καλύτερα. Σε ένα μικρό ταινιάκι, γεμάτο φωτογραφίες και στιγμές της ζωής της, από τη γέννηση ως και τον θάνατό της τον περασμένο Ιούνη, παρουσιάστηκαν -συν τοις άλλοις- και οι τελευταίες δύσκολες στιγμές της, εικόνες που κανείς πέραν του στενού περιβάλλοντός της δεν είχε αντικρύσει, και ούτε θα μπορούσε να διανοηθεί για την πάντοτε δυναμική και χαμογελαστή Σοφία.
Στα λόγια όσων μίλησαν περίσσευε η συγκίνηση και ο θαυμασμός, η αίσθηση πως η Σοφία Μηλιώτη, κάπου αναμέσα στους ανθρώπους της, περιφερόταν με το γνωστό χαμόγελό της και με τα χέρια της, τα όλο στοργή, ακουμπούσε στο διάβα της τα «μπουγαρίνια» της.
«Όταν η Σοφία έβλεπε κάτι στραβό να γίνεται στο σχολείο έλεγε: «Βουρλίζομαι και με πιάνει το κερκυραίικο». Έπαιρνε δύναμη από το σχολείο. Είχαμε τσακωθεί μάλιστα, γιατί καθυστερούσε να πάει για επέμβαση, αφού είχε προγραμματίσει διαγώνισμα στο σχολείο. Στην αίθουσα όπου έκανε μάθημα, ανάμεσα σε καρδούλες έγραφε «την αγαπάμε την κυρία μας». Η Σοφία, δεν είναι τυχαίο, πως αγαπήθηκε τόσο από τους μαθητές της. Το σχολείο μας δεν έχει δώσει ούτε ένα ευρώ για την αναδιαμόρφωση της αίθουσας εκδηλώσεων «Σοφία Μηλιώτη».», είπε μεταξύ άλλων ο διευθυντής του λυκείου Γιάννης Πούντος. Ο σύζυγός της Γιώργος Τσατήρης, με λόγια τρυφερά, μίλησε για την απώλεια της συντρόφου του και μοιράστηκε ένα μικρό παιχνίδι, ανταλλαγής ποιημάτων που έπαιζαν στα χρόνια της κοινής τους πορείας, ενώ ανέφερε: «Ο χώρος, ανολοκλήρωτος ακόμη, θα μπορέσει να χρησιμοποιηθεί ως ένα μικρό θεατράκι που λείπει από την Αίγινα, αλλά και σαν ένα συνεδριακό κέντρο.» Εκπροσωπώντας τον σύλλογο διδασκόντων, ο φιλόλογος κ. Βασίλειος Μαντάς, δίχως περιττολογίες μίλησε για τη γοητευτική παρουσία της Σοφίας Μηλιώτη, τις αρετές της προσωπικότητάς της και τη σχέση της με τους μαθητές της. Από την πλευρά τους, η Μάνια Γεωργιλάκη, από τις τελευταίες μαθήτριες της, αλλά και ο αρχιτέκτων Γιάννης Δέδες, από τους πρώτους μαθητές της όταν έφτασε στο σχολείο του νησιού, εξέφρασαν τη βαθιά τους πίστη πως η καθηγήτριά τους δε χάθηκε, παρά πάντοτε αθάνατη θα υπάρχει στις καρδιές όλων όσοι τη γνώρισαν.
Ξεχωριστοί ομιλητές ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόσης Πελεγρίνης, στον οποίο είχε απευθυνθεί η Σοφία για το διδακτορικό της με θέμα: «Η επίδραση του νεοπλατωνισμού στην ελληνική λογοτεχνία», ο φίλος Γιάννης Κακουλίδης, και ο κ. Βαγγέλης Κόμης. Παρών υπήρξε βέβαια και ο αδελφός της αποβιώσασας, ζωγράφος Δημήτρης Μηλιώτης, του οποίου πίνακες κοσμούν την αίθουσα. Στο κοινό βρέθηκε πλήθος καθηγητών πανεπιστημίων, ο δήμαρχος Αίγινας, ο πρώην δήμαρχος κ. Παν. Κουκούλης, μέλη της διοίκησης, ο πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας κ. Οικονόμου, αλλά και μέλη του δημοτικού συμβουλίου.
Τόνια Ζαραβέλα
