«Πάμε πλατεία;;» .
Ήταν τα λόγια που έβαλε στο στόμα ενός προβληματικού νεαρού , πριν αρκετά χρόνια ένας ταλαντούχος διασκεδαστής .
Ποιος θα περίμενε ότι το παράδειγμά του θα το ακολουθούσε ακόμα και η Κρατική τηλεόραση με τον τίτλο της κουλτουριάρικης πατριωτικής εκπομπής «Μένουμε Ελλάδα». Δεν μας έκανε εντύπωση το γεγονός, γνωρίζοντας το επίπεδο της παιδείας της.
Η επιδημία χτύπησε όλες τις ηλικίες και όλους τους χώρους.
Στις κοσμικές συντροφιές ακουγόταν το «πάμε Μέγαρο», στους καφενέδες «πάμε γήπεδο», στα ΚΑΠ
Η «πάμε Παρνασσό», μέχρι και το «πάμε πακέτο» ακούστηκε .
Δεν είναι πρώτη ή μοναδική φορά που γίνεται μια τόσο αισχρή κακοποίηση, ανασκολόπιση θα έλεγα, της γλώσσας μας. Και στο παρελθόν είχαν ενταχθεί στον προφορικό αλλά και στον γραπτό λόγο λέξεις και εκφράσεις που μεσουράνησαν για λίγο και μπορεί μεν να έσβησαν, άφησαν όμως την ιδέα ότι επιτρέπεται να ασχημονεί κανείς χωρίς αιδώ .
Το καλύτερο παράδειγμα μας το έδωσαν αυτοί που υποτίθεται ότι είναι οι θεματοφύλακες του πολιτισμού. Αυτοί που σε μια νύχτα αποφάσισαν να σβήσουν μονοκονδυλιά την ελληνική γραμματεία και μια ιστορία χιλιάδων ετών καταργώντας τα σημάδια της γραφής, νομίζοντας ότι είναι περιττά στολίδια.
Πρώτο θύμα η ψιλή και η δασεία, για να μην κουράζονται οι νεοέλληνες δάσκαλοι, μαθητές και τυπογράφοι.
Ακολούθησε ο αποκεφαλισμός της περισπωμένης, για να μην παθαίνουν κατάθλιψη τα γράμμα που βρίσκονταν από κάτω της.
Ας μη μιλήσουμε καθόλου για την υπογεγραμμένη. Απαγορεύτηκε γιατί είχε σεξουαλικό υπονοούμενο.
Κατάργηση της οξείας και της βαρείας (τι είναι πάλι αυτό; τρώγεται;), επειδή οι νεοέλληνες διαβάζουν πολύ και υπάρχει ο κίνδυνος να τους βγάλουν κανένα μάτι.
Διπλά σύμφωνα ;; Τα καταργούμε και αυτά για οικονομία στο χαρτί και το μολύβι, αλλά και στην κατανάλωση φαιάς ουσίας , αγαθό εν ανεπαρκεία.
Αντίθετα, όλος ο πολιτισμένος κόσμος τιμά ιδιαίτερα την ελληνική γλώσσα, χρησιμοποιούν ελληνικές λέξεις, κατασκευάζουν καινούργιες που να μοιάζουν ελληνικές για να τους δώσουν κύρος, έχουν περιλάβει στο αλφάβητό τους και στις επιστήμες ελληνικά γράμματα όπως το «π», το «φ», το «ω». Ας μην ξεχνάμε και το « ελληνικό ι» των Γάλλων .
Χαριστική βολή στην έρημη τη γλώσσα τα «γκρίκλις».
Συνδυασμός τεμπελιάς, φιλονεωτερισμού, κάλυψης αγραμματοσύνης και παντελούς έλλειψης αισθητικής.
Και κάτι τελευταίο, δυστυχώς μόνο χρονικά. Σε όλα τα βορειοανατολικονοτιοδυτικά προάστια γίνεται ευρύτατη χρήση τουρκικών λέξεων με δάσκαλο τις τουρκικές σειρές (σίριαλ στα ελληνικά) και φέρνουν στη μνήμη μας τη μεγάλη μαντάμ – Σουσού και τα γαλλικά της.
Και να έχεις και τον Μπαμπινιώτη να σου λέει ότι έτσι εξελίσσεται και εμπλουτίζεται η γλώσσα.
Έλεος.
Πού είσαι, Δωροβίνη*
*Ηλίας Δωροβίνης . Καθηγητής Φιλόλογος στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών τη δεκαετία του ’50 . Είναι στους ουρανούς και μας βαθμολογεί με «μηδέν».
Γιάννης Τζεβελέκος
Του οφείλω το ότι γνωρίζω την Ελληνική γλώσσα. Εξαιρετικός εκπαιδευτικός και φιλόλογος. ‘Εφυγες νωρίς Ηλία!