Κι ενώ το μεγάλο ψάρι έτρωγε το μικρό
την πεταλούδα το εφήμερο
ο έρωτας τον έρωτα
η εξάπλωση το μοναδικό
την ψυχή η έγνοια της πού θα μας αφήσει
και τα επτά κατσικάκια ο λύκος
εκτός απ’ το μικρότερο που κρύφτηκε
πίσω απ’ το παραμύθι
τι έγινε τελευταία στιγμή
σε τόσο ίσιο δρόμο που χάζευες Θεέ μου
και ανετράπη ο κανόνας και πέσαμε
σε κείνο το μοιραίο
κατ’εξαίρεσιν
το μικρό σκουλήκι να τρώει
τον μεγάλο άνθρωπο
εκτός απ τον μικρότερο που κρύβεται
πίσω απ’ το παραμύθι.
Υπάρχουν θάλασσες
καράβια νευρικά
που σπρώχνουν λύσεις
στο ανεμπόδιστο?
Αποσπάσματα ποίησης
Κικής Δημουλά
Καλοκαίρι 1961
Σχεδόν 10 χρόνια φτιάχναμε κάθε χρόνο το «αμετανόητο» χριστουγεννιάτικο παζαράκι μας. Ψυχή, Οργάνωση και Πρόεδρος του παζαριού μας ήταν η Καπετάνισσα Ελένη Ζώη.
Στήριξη και οικοδεσπότισα του χώρου μας η Νένα μας Ζώη. Όσο της επιτρεπόταν της Ερικέτης μας Ζώη (δις μαμά που έλειπε στη Αγγλία) συμμετείχε κι εκείνη.
Όμως …. Όμως η στήριξη, το χαμόγελο, το έμφυτο κι αυθεντικό χιούμορ του καπετάν Νίκου Ζώη μας λείπει και θα μας λείπει. Η απώλεια του όμως, αγκαλιά με τη θλίψη μας….. μας δίνει κάτι πολύτιμο…. Μας ήθελε δυνατούς και δημιουργικούς.
ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΛΥΚΕ ΜΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΕ,
Καλοτάξιδος
Δε νοιώθαμε φέτος να κάνουμε το χριστουγεννιάτικο παζάρι μας χωρίς το Νίκο μας όπως και να απουσιάζει η Ελένη Ζώη…… Η Καρδιά κι ο Νούς του παζαριού μας
Ελένη Ν. Γύρα
Συνεργάτες και
Φίλοι
