Γιάννης Κακουλίδης: τσιρκολάνικη αλητεία τα δρώμενα των ημερών

Η συζήτηση αυτή με τον κ. Γιάννη Κακουλίδη γίνεται Κυριακή μεσημέρι, λίγο πριν το διάγγελμα του πρωθυπουργού. Με το διάγγελμα αυτό ο κ. Σαμαράς “άνοιξε παράθυρο” στην μέχρι τώρα άτεγκτη στάση του καλώντας τους ανεξάρτητους κυρίως βουλευτές σε συναίνεση στην εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ έκανε πρώτη φορά λόγο και για ένα χρονοδιάγραμμα για εκλογές, μέχρι και το τέλος του 2015. Ταυτόχρονα δήλωσε διαθέσιμος να διευρύνει το κυβερνητικό σχήμα, ώστε να χωρέσει και “φίλιες” ή αλλιώς “φιλοευρωπαϊκές” δυνάμεις στους κόλπους του, περίπου τάζοντας με αυτόν τον τρόπο “οφίτσια” σε όποιους θελήσουν να συμπράξουν στην επιβίωση της παραπαίουσας κυβέρνησής του.  Έχουν προηγηθεί οι καταγγελίες Χαϊκάλη για πρόταση χρηματισμού του προκειμένου να δώσει την ψήφο του στην εκλογή του κ. Δήμα ως ΠτΔ, και βέβαια όλες οι τρομοκρατικές δηλώσεις κι εκτιμήσεις εγχώριων και μη παραγόντων για τον καταποντισμό που αντιμετωπίζει η χώρα σε περίπτωση εκλογών κι επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Ένα τοπίο θλιβερά θολό σε μια συγκυρία ακραία δύσκολη για την επιβίωση μας, όχι μόνο οικονομικά αλλά και ηθικά, ψυχολογικά, όπως θέλετε πείτε το.
Ο κ. Κακουλίδης δε χρειάζεται συστάσεις. Μακρά η πορεία του και στον πολιτισμό και στην πολιτική, κι ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ αλλά και στενός συνεργάτης του Φώτη Κουβέλη – τον οποίο οι φήμες θέλουν επίσης να προσπαθεί η συγκυβέρνηση να βάλει στον χορό ως πιθανό υποψήφιο για την τρίτη ψηφοφορία για ΠτΔ σε μια μόλις βδομάδα από σήμερα – έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πώς βλέπει τα πράγματα. 

Β. Τ. : Από πότε ασχολείστε ενεργά με τη πολιτική; 

Γ. Κ.: Από έφηβος, νεολαίος, αλλά ως πολιτευόμενος από την επανίδρυση της ΕΔΑ, το 75.

Β. Τ. : Σε όλη αυτή την διαδρομή έχετε ξαναζήσει ημέρες σαν τις τωρινές; 

Γ. Κ.: Όχι, ποτέ. Η πολιτική όπως διαμορφωνόταν κι εκφραζόταν τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της Χούντας κατέδειχνε ένα μέλλον ευοίωνο για πολιτική δράση. Η κοινωνία είχε αποφασίσει ένα παρελθόν παθογενές όχι μόνο να το πολεμήσει αλλά και να το ανατρέψει. Τώρα κινούνται όλα μέσα στη θολούρα. 

Β. Τ.: Και πώς μπορεί να αλλάξει κατά τη γνώμη σας αυτό το σκηνικό; 

Γ. Κ.: Μόνον αν οι πολιτικές ηγεσίες αναλάβουν τις περίφημες πια πρωτοβουλίες για να εξυγειάνουν το πολιτικό περιβάλλον όπου και οι ίδιες κινούνται. Και σε πρώτη φάση εν όψει και των επερχόμενων εκλογών να επιλέξουν με πολύ μεγάλη προσοχή αυτούς που θα περιλάβουν ως υποψήφιους στα ψηφοδέλτιά τους. Ό, τι τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε ως πολιτική δράση φοβούμαι πως δεν είναι τίποτα λιγότερο από τσιρκολάνικη αλητεία. Μια Ελλάδα μέσα στη λάσπη και στον βούρκο που διανέμεται ως χριστουγεννιάτικος μποναμάς μπροστά σε μια απορημένη κι εξαθλιωμένη κοινωνία. 

Σημασία δεν έχει αν κάποιοι προσπάθησαν να εξαγοράσουν κάποιους, σημασία έχει ότι αυτό το γεγονός λίγο – λίγο περνάει ως κανόνας καθημερινής κοινωνικής νοοτροπίας. Σε λίγο θα θεωρούμε μη φυσικό το αντίθετο. 

Β. Τ.: Διαφωνείτε, δηλαδή, με την άποψη ότι πάντα ήταν (κι ήμασταν) έτσι; 

Γ. Κ.: Όχι, δεν ήταν έτσι. Αυτά είναι ξένα πολιτικά ήθη και τρόποι άσκησης πολιτικής. Οι Έλληνες και μπέσα και παληκαριά είχαν τα χρόνια που η πολιτική ήταν λειτούργημα κι όχι επάγγελμα. Είναι σύμπτωμα της μεταπολιτευτικής περιόδου, με κορύφωση τα χρόνια μετά την κρίση, και μόνο η αριστερά δεν ευθύνεται γι αυτό. 

Β. Τ.: Σ’ αυτή την περίπτωση, αν δηλαδή δεν πρόκειται για μια παθογένεια του ίδιου του λαού, λογικά δεν θα το αποτινάξει από πάνω του; 

Γ. Κ. : Ελπίζω ότι αυτή η “ασθένεια” δεν είναι χρόνια, είναι ανατάξιμη και ιάσιμη. Στα χέρια της νεότατης γενιάς των συνελλήνων είναι η απόρριψη του νοσηρού κλίματος αρκεί να αποφασίσει να ασχοληθεί με την πολιτική και να πάρει στα χέρια της ό,τι αφήνει ακόμα να διαχειρίζονται οι παπούδες της. 

Με ανταλλαγή SMS και Twitter κανείς δεν μπορεί να παρέμβει αποτελεσματικά στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα. Με κάποιον τρόπο πρέπει να διδαχτούν οι νέοι ξανά την αξία της πολιτικής δράσης. 

Β. Τ.: Η λασπολογία των τελευταίων ημερών, ποιον θεωρείτε ότι ωφελεί; 

Γ. Κ.: Δεν ωφελεί κανένα η λάσπη. Πρόκειται για μια αλαλούμ πολιτική που αποσυνθέτει ό,τι έχει απομείνει στην πολιτική σκακιέρα. Άσκηση μάταιων κινήσεων που πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα. 

Γ. Κ.: Τα δείγματα γραφής της άσκησης πολιτικής από τον ΣΥΡΙΖΑ όπως εμφανίζονται από το μέχρι στιγμής έργο της Περιφερειάρχου Αττικής Ρένας Δούρου έχουν απολύτως θετικό πρόσημο.

Βικτώρια Τράπαλη