Καινούριος χρόνος έρχεται

Ένας ακόμη χρόνος πέρασε, ένας νέος έρχεται. Με μία νέα, εδώ και τέσσερις μήνες, δημοτική αρχή στην Αίγινα και στον ορίζοντα μια νέα κυβέρνηση σε λιγότερο από μήνα για τη χώρα.

Τι μπορώ να ευχηθώ άραγε, για το νέο έτος που έρχεται, για εμάς, για την Αίγινα;
Για ένα νησί που πορεύεται προς το 2015 με υποδομές του 1950; Για έναν τόπο που του λείπουν τα βασικά για να λεγόμαστε πολιτισμένοι, όταν δεν έχουμε λύσει δεκαετίες τώρα, το θέμα των απορριμμάτων, το θέμα του νερού, το αποχετευτικό. Απαραίτητα για κάθε τόπο που θέλει να αποκαλείται τουριστικός προορισμός.

Τι να ευχηθώ όταν όλοι οι δήμαρχοι που εκλέχθηκαν, δεκαετίες τώρα, δεν ενδιαφέρθηκαν για την αξιοπρεπή μας διαβίωση, για τις πραγματικές ανάγκες μας; Για έργα που θα κάνουν την καθημερινότητά μας ανθρώπινη και όχι τριτοκοσμική.
Ψίχουλα μας πέταξαν όλοι οι δήμαρχοι τόσα χρόνια. Κι ανάμεσα στα ψίχουλα, μας χάρισαν έργα, άχρηστα και πρόχειρα, σχολικά κτήρια ανίκανα να λειτουργήσουν, μελέτες για τερατουργηματικούς σωτήρες μας από τα κύματα, διαστημόμορφους ίνοξ κάδους να κοσμούν το ιστορικό κτήριο του Ορφανοτροφείου. Και πόσα άλλα, χωρίς κανένα όφελος για τον πολίτη, αλλά κερδοφόρα για επιτήδειους και χρέος για τη χώρα μας.

Και η Αφαία στέκει ακόμη στα σκοτάδια, ούτε ένα καποδιστριακό κτήριο δεν έχει 185 χρόνια τώρα αναστηλωθεί, η βρύση μας στερεύει κάθε τρεις και λίγο, βόθροι αδειάζονται νύχτα στα σοκάκια της πόλης, σε κάθε αστραπή καίγεται μια ηλεκτρική συσκευή, πνιγόμαστε με μια γερή βροχή αντί να χαιρόμαστε για το ουράνιο δώρο προς τη γη μας, γιατί δρόμοι ή δημόσια κτήρια, ακριβοπληρώθηκαν αλλά κανείς δε νοιάστηκε να φτιαχτούν σωστά.